Reclame voor Lucy

Reclame voor Lucy

We liepen op de West Side Highway
Opeens zei ze met een raar stemmetje
Toto, I think we are not in Kansas no more”
En ze zwaaide met haar hoofd en haar handen
En haar ogen schoten
Heen en weer

Ze noemen haar Tili
Maar ik weet
Dat ze Lucy heet

Als ze danst gooit ze haar voeten naar voren
En haar lichaam opzij
Haar hoofd is klein met rode krullen
Haar ogen blauwer dan de jouwe

Mag ik de wereld anders maken?
Ik noem haar Lucy, godin van het licht

Dus, Tilizeggers, hier op aard
Dragers van ’t juk der namen
Zeg Lucy als je Tili ziet
Maak voor Lucy reclame

Gelijk hebben

Vaak wat ik schrijf stond al eerder op mijn eigen website adiah.nl/joomla.
Dit bericht ook:

Facebook is mijn metgezel, Ik zit uren per dag te facebooken, daar zie ik wat mijn kennissen en buitenlandse Facebook vrienden doen. Als ik aan het schrijven ben is Facebook soms een welkome afleiding van het zoeken naar woorden. Even mijn zinnen verzetten, even contact met de buitenwereld. Ik heb geen baan buitenshuis, ik heb geen liefdesrelatie, ik heb een paar vriendinnen en de contacten die ik heb zijn veelal zwemmers of boeddhisten. Ik vind het genoeg.

Op Facebook ben ik lid van een flink aantal groepen, waaronder een aantal tegen homofobie of het is genoeg, over het bullyen door hetero’s van homo’s. Ik ben zelf ook van de verkeerde kant maar soms word ik er zo moe van. Ik word zo moe van dat alsmaar gelijk hebben. Natuurlijk is homofobie erg en is het verschrikkelijk dat er jonge en oudere mensen zelfmoord plegen omdat ze gepest worden vanwege hun seksuele voorkeur. Daar wil ik niks over zeggen maar b.v. zo’n weigerambtenaar. Ik durf het bijna niet te zeggen maar is het nou echt nodig dat die mensen ontslagen worden omdat ze geen homo’s willen trouwen? Ik ken de argumenten, het is werk weigeren en ze vertegenwoordigen ons land en ons land heeft het homohuwelijk opengesteld, waar en ja je hebt gelijk – maar waarom mogen mensen niet principieel geen homo’s willen trouwen? We willen toch vrijheid? Is het geen vrijheid om het volkomen bij het verkeerde eind te hebben?

En nog zoiets Erwin Olaf, Erwin maakt prachtige foto’s en ik was diep ontroerd door zijn verhaal bij Zomergasten, ik sta er zelfs achter dat hij die vervelende kwal in zijn gezicht gespuugd heeft maar dat gezoen: moet dat nou? Ik zie het liever ook niet, niet van jou en ik doe het zelf liever ook niet. Toen ik heel jong was zat ik ook uitgebreid met mijn vriendin te zoenen aan de bar van het vrouwencafé maar al snel vond ik dat ik dat liever, beter en dieper kon doen achter de beslotenheid van mijn eigen deuren of die van haar of zelfs in de WC van het COC.

Gay Pride 2012 – 2 – Gevoeligheid?

Gisteren was dus de boten parade waar ik geen deel aan nam. Ik heb zelfs niet gekeken naar het verslag van de AVRO. Even keek ik op YouTube naar het verslag dat de AVRO gemaakt had maar ik kreeg het er al na 53 seconden (precies de tijd die Ranomi Kromowidjojo nodig heeft om 100 meter te zwemmen) benauwd van en moest op de stopknop drukken.Net keek ik op Facebook naar foto’s van de parade en ook daar kreeg ik het benauwd van, ik hoorde de pompende muziek erbij, ik zag al die gekleurde bootjes vol enthousiaste toeschouwers, ik voelde de druk en de spanning en bezweek er bijna onder.

Ik weet niet wat het is, ik ben er niet blij mee, en ik weet ook niet of ik dit de rest van mijn leven houd en of dit misschien altijd al iets was dat ik had en dat ik jaren onderdrukt heb met drugs en soms drank.

Als kind zag ik al op tegen feestjes. Ik ging natuurlijk wel, ik luisterde niet naar mezelf zoals ik nu wel doe, maar meestal moest ik huilen op feestjes.

Een herinnering aan een feestje: Ik ben vier jaar en mijn beste vriendjes Sam en Bertje zijn jarig. We hebben een feestje bij hen thuis. We doen allerlei spelletjes en een ervan is Sterren zien. ‘Wil je sterren zien?’ vraagt een kind aan me. Natuurlijk wil ik wel sterren zien. Ik weet niet meer of ik lig of zit maar ik moet door een mouw van een jas kijken, dan zal ik sterren zien. Ik doe wat van me verlangd wordt en krijg een plens water over me heen. Ik schrik me rot en begin te huilen. Iedereen lacht. Ik begrijp niet waarom, ‘ik zou toch sterren gaan zien?’ zeg ik vertwijfeld. ‘ja hahaha, dit waren de sterren.’

Het is nooit meer goed gekomen tussen mij en feestjes.

Jaren lang rookte ik mezelf moed in, met mijn joint of later met mijn pijpje, had ik in ieder geval altijd mijn eigen feestje. Als ik uit ging, dansen in de Pussy Lounge, klokte ik in de eerste vijf minuten een paar tequila slam achterover en rookte mijn pijpje terwijl ik me amuseerde op de dansvloer. De hele verdere avond dronk ik cola en water en ging nuchter (maar wel stoned) naar huis maar zat eerst in de buzz van alcohol gecombineerd met wiet.

Sinds twee jaar blow ik niet meer. Ik drink wel eens een pilsje maar houd het bij een en wil ook absoluut niet meer in een roes zijn. Deze week met alle feesten die werden aangeboden was ik van plan er minstens een paar te bezoeken maar ik had geen drugs. Ik had geen drugs en drank waar ik mijn toevlucht tot kon nemen. Geen drugs, geen drank en geen vriendin waar ik me bij thuis kon voelen.

Wat deed ik? Niks. Ik bleef thuis. En zelfs daar kon ik de moed niet opbrengen te kijken.

Misschien is het volgend jaar anders.

Of misschien dans ik weer op een boot als ik zestig ben.

Andreas Burnier revisited

Wat n nacht. Kon niet slapen en was om 5.00 nog wakker. Echt zorgen maakte ik me niet want was het niet volle maan en morgen, vandaag dus zou ik nog steeds ziek zijn.

Heb tussen het boek van het Curious Incident eerst nog even een dik boek gelezen over een Bengaals immigrantengezin in het Noord-Westen van Amerika maar ben daarna eindelijk begonnen aan het herlezen van het Jongensuur van Andreas Burnier.

Wat is het spannend als ik als jong meisje voor het eerst een interview met Andreas Burnier lees. Het zal wel in Vrij Nederland geweest zijn. Zij slaat in als een bom. Het mannelijke Nederlandse literatuurlandschap wordt verrast met een overduidelijk lesbische vrouw die zich een mannennaam heeft aangemeten en schrijft over seks tussen vrouwen! Andreas is slim en verkondigt luid en duidelijk haar volkomen afwijkende mening over de rol en de inferieure posities van de vrouw.

Op het Montessori lyceum waar ik in de tweede klas zit komt ze een lezing houden. Deze is alleen toegankelijk voor ouderejaars maar ik weet mij naar binnen te werken en hou me in het midden van de aula schuil. Ik heb nog nooit een lesbiënne in levende lijve gezien al weet ik wel dat ik er één ben. Een kleine jongensachtig vrouw met korte donkere krullen en een zacht gezicht loopt het podium op. Ze is verlegen en vertelt dat ze ons wil voorlezen uit haar  nieuwste boek: Het Jongensuur.  Simone, de 15 jarige hoofdpersoon gaat zwemmen. Ze is nog geen jongen maar zal dat door magische handeling binnenkort worden.

“Op het bord bij de ingang zag ik, dat het het uur was voor de jongens. Een lange rij stond voor de kassa. Ik ging er bij staan. Met mijn korte haar en die lange regenjas zien ze het toch niet, dacht ik. Zo was het. Ik kreeg een kaartje……

‘ze moet eruit, ze is een meisje,’zei de dikste jongen.  Je hoort het,’ zei de badmeester. Je moet eruit…….Vernederd kleedde ik mij weer aan.”


Ik hang aan haar lippen. Ook ik had als tienjarige magische spreuken waarmee ik nooit een vrouw zou worden.  Vaag hoor ik iets bekends door de intercom maar ik besteed er geen aandacht aan. De conrector verschijnt en vraagt excuus. Er zit een leerling hier die er niet hoort. Hij noemt mijn naam. Ik moet opstaan en eruit. Als Simone in Het Jongensuur loop ik vernederd de aula uit.

Wat zeggen ze toch die mensen?

Wat zeggen ze toch de mensen? Ze spreken van liefde. Ze spreken van geen liefde. Ze spreken de waarheid niet. Ze vertellen leugens. Ze vertellen veronderstellingen waar niks van klopt. Of misschien klopt het wel.

Was ze psychotisch? Is ze psychotisch? Kan ik alleen maar begrijpen wat ze deed door er een psychiatrisch etiket op te plakken?

Of neem ik maar klakkeloos over wat anderen zeggen.

Wikipedia zegt dit: Een psychose is een psychiatrisch toestandsbeeld (psychische aandoening), waarbij de patiënt het normale contact met de – door zijn omgeving ervaren – werkelijkheid geheel of gedeeltelijk kwijt is.

Wanen – Denkbeelden die niet overeenkomen met algemeen geaccepteerde opvattingen en of ideeën waarvan de patiënt niet af te brengen is met logisch redeneren.

Wat is mijn eigen rol?

2011 is bijna voorbij en ik ben er blij om. Het was een onvergetelijk jaar. Ik kreeg dat ongeluk en raakte  kwijt: een liefde voor de vrouw waarvan ik nu denk dat ik haar helemaal niet ken. Ik denk dat ik haar nooit gekend heb. Ik heb met haar in een waan heb geleefd, een waan van liefde, een roze bubble die hard uiteen spatte toen ik met mijn kop op straat klapte. Zij stond erbij en keek er naar en wendde haar hoofd af. ZIj wendde haar hart weg, rolde het zo snel als ze kon het verloren pad af, het viel in de vijver van de nieuwe waan.

Mijn hart brak.

Ach wat dramatisch. Wat pijnlijk. Wat treurig.

Men zegt tegen mij, waarschijnlijk om me op te beuren, dat er een tijd komt dat ik blij ben dat ze van me weg gegaan is. Men zegt dat er een tijd zal komen dat ik die dag zal prijzen.

Men zegt dat er wat beters voor me in het vat zit.

Wat zeggen ze toch die mensen?

Rauw – nog enkele exemplaren te koop

Er zijn nog enkele exemplaren te koop van mijn debuutnovelle Rauw.

Dit schreef Boekblad over mijn novelle:

Hannie leest: ‘Rauw’ van Dia Huizinga

‘Rauw’, het prozadebuut van dichter Dia Huizinga werd bij de presentatie schertsend ‘Leslit’ genoemd – lesbische literatuur. Dit boekje is van een geheel andere orde dan Minke Douwes en Doeschka Meijsing; de hoofdpersoon is nu eens geen intellectuele beschouwer maar een jonge kunstenaar, die in het eerste deel hallucinerend door het Amsterdam van de jaren tachtig loopt na een dramatische gebeurtenis die pas aan het eind van het verhaal duidelijk wordt, en in het tweede deel het initiatief neemt om een spastische jonge vrouw kennis te laten maken met de lesbische liefde. Met een prostituee, want dat is moreel zuiverder.

Het is een ongelooflijk verhaal in bloemrijke stijl, heftig, grafisch en gelukkig ook met veel gevoel voor humor, want dat maakt dat je blijft lezen – terwijl je je af en toe neigt te denken: nee, nou gaat ze echt te ver. Een wonderlijk boek, in homo- en vrouwenboekwinkels te koop en bij de onbekende en nieuwe uitgever – die zichzelf lanceerde onder de naam fingerinthedyke.

Boek is te bestellen bij mij en ook bij fingerinthedyke@gmail.com. Voor € 15 incl. verzendkosten.