Dromen in de vroege herfst en late ochtend

I think Melanie Safka is literally the most be...

I think Melanie Safka is literally the most beautiful woman ever. (Photo credit: Jessica Watkins DeWinter)

Michelle Obama, official White House portrait.

Michelle Obama, official White House portrait. (Photo credit: Wikipedia)

AL eerder gepubliceerd op adiah.nl/joomla

Ik droom:
Mij ex komt bij me langs, ze wil met me praten. Ik ontvang haar in het huis van mijn ouders. Daar ben ik lang niet geweest, mijn ouders zijn er niet, op vakantie geloof ik. Het huis ligt vol met onopgemaakte bedden. Overal hebben mensen gelogeerd en ik ben bezig met het afhalen van de lakens. In elke kamer ligt wel een onopgemaakt bed, zelfs in de keuken.
Ex doet erg uit de hoogte, ze lijkt niet echt op zichzelf, ze heeft haar haar blond geverfd en eigenlijk lijkt ze op een andere ex van jaren geleden maar toch is het haar, mijn laatste en meest recente ex. Ze begint me af te kraken en het huis waar ik in woon, ze gaat met haar vingers langs de plinten en heeft stof aan haar vingers, ze wijst me op vingers op de ramen en op het stof dat zich op oppervlaktes verzameld heeft. Ze maakt een denigrerende opmerking en ik zeg: ‘als je zo bezig bent, wil ik liever dat je gaat’ maar toch is dat niet wat k wil.
Droom 2
Ik ben in een kleedkamer met Melanie, maar het is geen theaterkleedkamer denk ik nu achteraf, maar een sportkleedkamer. We hebben net gesport, misschien gezwommen, ik heb alleen een handdoek om. Michelle Obama is geïnteresseerd in Melanie en zij is er ook. Michelle Obama vraagt me of ik een man ben, ‘Nee’, zeg ik ‘ik ben een vrouw’. Omdat ik naakt ben onder de handdoek en dit tenslotte een kleedkamer is, doe ik de handdoek open om haar mijn lichaam te laten zien. Ze kijkt naar mijn lichaam, ik heb borsten en een driehoek boven mijn benen. ‘Ben je geopereerd dan?’ vraagt Michelle die blijkbaar niet wil geloven dat ik een vrouw ben. ‘Nee’ zeg ik, ‘ik ben als vrouw geboren.’ Ik vind het wel grappig dat The First Lady denkt dat ik transseksueel ben. Ik wil haar vragen waarom ze denkt dat ik een man ben. Is het mijn stem, mijn houding, de manier waarop ik loop? ‘Maar wat is dat dan?’ The First Lady wijst op iets tussen mijn benen. Ik twijfel opeens. Het doet me denken aan toen ik heel jong was en verliefd was op meisjes. Dat snapte ik toen niet, was ik soms een man? Ben ik eigenlijk een man? Ik begin te huilen.

Gelijk hebben

Vaak wat ik schrijf stond al eerder op mijn eigen website adiah.nl/joomla.
Dit bericht ook:

Facebook is mijn metgezel, Ik zit uren per dag te facebooken, daar zie ik wat mijn kennissen en buitenlandse Facebook vrienden doen. Als ik aan het schrijven ben is Facebook soms een welkome afleiding van het zoeken naar woorden. Even mijn zinnen verzetten, even contact met de buitenwereld. Ik heb geen baan buitenshuis, ik heb geen liefdesrelatie, ik heb een paar vriendinnen en de contacten die ik heb zijn veelal zwemmers of boeddhisten. Ik vind het genoeg.

Op Facebook ben ik lid van een flink aantal groepen, waaronder een aantal tegen homofobie of het is genoeg, over het bullyen door hetero’s van homo’s. Ik ben zelf ook van de verkeerde kant maar soms word ik er zo moe van. Ik word zo moe van dat alsmaar gelijk hebben. Natuurlijk is homofobie erg en is het verschrikkelijk dat er jonge en oudere mensen zelfmoord plegen omdat ze gepest worden vanwege hun seksuele voorkeur. Daar wil ik niks over zeggen maar b.v. zo’n weigerambtenaar. Ik durf het bijna niet te zeggen maar is het nou echt nodig dat die mensen ontslagen worden omdat ze geen homo’s willen trouwen? Ik ken de argumenten, het is werk weigeren en ze vertegenwoordigen ons land en ons land heeft het homohuwelijk opengesteld, waar en ja je hebt gelijk – maar waarom mogen mensen niet principieel geen homo’s willen trouwen? We willen toch vrijheid? Is het geen vrijheid om het volkomen bij het verkeerde eind te hebben?

En nog zoiets Erwin Olaf, Erwin maakt prachtige foto’s en ik was diep ontroerd door zijn verhaal bij Zomergasten, ik sta er zelfs achter dat hij die vervelende kwal in zijn gezicht gespuugd heeft maar dat gezoen: moet dat nou? Ik zie het liever ook niet, niet van jou en ik doe het zelf liever ook niet. Toen ik heel jong was zat ik ook uitgebreid met mijn vriendin te zoenen aan de bar van het vrouwencafé maar al snel vond ik dat ik dat liever, beter en dieper kon doen achter de beslotenheid van mijn eigen deuren of die van haar of zelfs in de WC van het COC.

Vrienden ontvrienden

Afbeelding

Weet deze ekster straks nog wie ik ben? Nu zit z/hij zo vrolijk op mijn hoofd en vloog h/zij waar ik was maar kent een ekster een mens?

Wat zijn vrienden?

Vrienden, wat zijn dat eigenlijk? Als ik wil weten wat de letterlijke betekenis van iets is zoek ik altijd in mijn Dikke Van Dale – niet zo dik vandaag want tegenwoordig heb ik het digitale woordenboek.
In de Van Dale staat:
Persoon aan wie men door genegenheid verbonden is.

Een ruim begrip – iemand aan wie men door genegenheid en persoonlijke voorkeur verbonden is.

Er wordt niet dieper ingegaan op het woord vriendschap en wat je wel en niet van elkaar kunt verwachten als vriend. Kun je wel iets van je vrienden verwachten? Vaak wordt er gezegd dat je niets verwachten moet, verwachtingen komen nooit uit en je zult altijd teleurgesteld worden.

Ik heb met dit niet mogen hebben van verwachtingen toch altijd wat moeite.

Als je niet iets van je vrienden mag verwachten van wie mag je dan wel wat verwachten? Van niemand misschien? Van jezelf?

Ik denk zelf dat ik een goede vriend ben maar misschien denken mijn ‘vrienden’ daar anders over?

Heb ik eigenlijk wel vrienden? Ik weet of denk dat ik misschien twee vrienden heb, ach misschien als ik haar erbij op tel heb ik er drie, twee van hen zouden dit bericht kunnen lezen, de derde is buitenlands en kan dit zeker niet lezen.

Misschien zijn er nog wel twee mensen die zichzelf als een vriendin van mij beschouwen maar misschien is dat er ook maar één.

Je echte vrienden kun je op één hand tellen heb ik gemerkt in de tijd dat mijn ouders overleden. Andere mensen komen en gaan, zijn even je vrienden en gaan dan weer.

Sommige laat ik ook gaan.

Nu met Facebook kun je mensen ontvrienden. Zo heb ik net iemand ontvriend die zich voortdurend geringschattend over me heeft uitgelaten, iemand die een erg kort lontje heeft en voortdurend haar saggerijn op mij afreageert, jaar in jaar uit. Vaak bijt ik niet van me af en laat het over me heen komen.  Onlangs heb ik op een duidelijke manier haar terug verwezen naar haarzelf wat me een “wat ben jij gemeen” op leverde. Twee dagen geleden maakte ze me publiekelijk uit voor een monster en toen was de maat vol. Ik heb haar ontvriend. Wat een opluchting. Ze kan mijn berichten niet meer zien, ze kan geen vervelend commentaar meer leveren, ze kan me niet langer vertellen wat ik moet doen en hoe ik het moet doen.

Iemand die haar commentaar had gelezen vroeg me of ik wel eens oude schoenen weg gooide en of het geen tijd was me van zulke ‘vrienden’ te ontdoen. Nu gooi ik zelden ouwe schoenen weg, of ouwe kleren, ik heb nu al weken een plastic zak klaar liggen waar ik oude kleren in wil doen, er zitten twee t-shirts in maar mijn kamer ligt bezaaid met spullen die ik eigenlijk weg wil doen maar wat me niet lukt – nog niet – misschien is het ontvrienden op Facebook een begin?