Dag 2 – USA 2012

Panoramic view of the Downtown Brooklyn skyline.

Panoramic view of the Downtown Brooklyn skyline. (Photo credit: Wikipedia)

English: Picture of the statue Alma Mater in f...

English: Picture of the statue Alma Mater in front of Low Memorial library on the campus of Columbia University. (Photo credit: Wikipedia)

Zabar's - West side of B'way & 81st

Zabar’s – West side of B’way & 81st (Photo credit: Ed Yourdon)

SAM 2487

– All other photo’s made by Dia Huizinga

Zabars

17 oktober 2012
De hele nacht slaapt Jopie bij me. Nellie zit voor het raam als ik wakker word en schiet weg als ik haar groet. Ik blijf in bed liggen. Het bed is de bank in de kamer die uitgeschoven kan worden. Ik heb heerlijk geslapen. Ik doe mijn ogen pas definitief open als ik S hoor die koffie maakt en mij een bakje aanbiedt. We drinken het op aan de tafel. S gaat onder de douche en ik ruim de slaapspullen weg.
Ik doe mijn morgengongyo zonder wierook en doe mijn lichamelijke oefeningen: De vijf tibetanen.
Ik was van plan geweest in Brooklyn te blijven en daar de buurt te verkennen maar omdat ik niet op het Internet kan om mijn telefoon te regelen besluit ik met S naar Manhatten te gaan. Zij werkt in de Public Library en daar kan ik het Internet op.
Ik heb in Nederland een Amerikaanse SIMkaart gekocht zodat ik kan bellen in de USA en gebeld kan worden. Deze moet ik op het Internet activeren.

We nemen de subway naar 34th street en 5th Ave. Ik kan dan ook kijken hoe ik de volgende dag moet reizen naar het vertrekpunt van de Megabus die me naar Rochester zal brengen.

S geeft me haar gegevens zodat ik gebruik van maken van de openbare computers en gaat naar haar werk. Helaas is ze vergeten me haar bibliotheeknummer te geven en kom ik niet in de PC. Gelukkig is er WiFi en kan ik het via de WiFi op mijn telefoon (met mijn Nederlanse SIMkaart) het Internet op. Het gaat allemaal erg ingewikkeld. Het lijkt helemaal niet te lukken. Ik ga in en uit het gebouw om te proberen of het werkt en het werkt niet.

Ik loop op en neer op 5th Ave. Ik kijk hoe de bus naar het Jarvitsgebouw gaat waar ik de Megabus zal nemen die me in zes uur naar Rochester gaat brengen. Ik probeer me een gebouw in te prenten waar ik me morgenochtend op orienteren kan wat me overigens niet gaat lukken.

Het is waanzinnig druk op straat, mensen die lopen, auto’s, bussen, de stoepen zijn vol, de straten zijn vol, New York de wereldstad.

Ik probeer met mijn mobiel MM te bellen, dat lukt niet. Dan bel ik haar op een van de vele openbare telefoons op straat. Ze nodigt me uit naar haar toe te komen en ik neem de subway uptown naar de 80e straat. Ik ben er snel en bel MM. Ze is nog niet klaar en zegt me naar Zeebar te gaan. Ik vraag aan een vrouw waar Zeebar is en ze wijst het me aan. Zabars, daar op de hoek.
Ik heb honger en sluit achteraan in de rij. Ze adverteren met Blintzes. Ik weet niet wat dat zijn dus besluit Blintzes te bestellen met een grote Cappucino.
Blintzes

Het zijn zeer veredelde kaassoufflees met creamcheese van binnen. Ik krijg er een bakje appelmoes bij.

SAM 2487
Op deze borden staat alles wat je kunt bestellen.
SAM 2489
Het cafetaria van Zabar’s is op deze hoek van de 80e straat. Ik eet mijn blintzes op aan een van de lange tafels. MM komt me halen. Ze heeft haar hond bij zich die natuurlijk niet het cafetaria in mag. Ik houd haar hond vast terwijl zij in de winkel van Zabar heerlijkheden koopt.
SAM 2490
SAM 2491
De binnenplaats van een chique apartementencomplex, met concierge aan de 79ste straat.
MM gaat met me mee naar een telefoonwinkel waar ze me helpen met mijn telefoon. Deze blijkt het inmiddels te doen. Ik heb een Amerikaanse telefoon en een Amerikaans nummer. Ik ben trots op mezelf.

MM en ik nemen de subway verder uptown. Naar de Columbia University, een groot, imposant complex midden in de stad vol jonge mensen, ambitieus en minder ambitieus.

SAM 2492SAM 2493

MM is fotografe en ze gaat ergens op de campus een echtpaar met kind fotograferen. Ik loop nog wat over de campus en maak hier en daar een foto. Het beeld intrigeert me maar er wordt een beelschoon meisje gefotografeerd en het lukt me niet een duidelijke foto te maken. Ik ga terug naar Brooklyn.
SAM 2494
Het metrostation met mooie glanzende tegels.

SAM 2495

SAM 2496
Het Subwaystration van de 116e straat. Het is koel hier en de wind suist. Waarom het zo rustig is hier weet ik niet. Misschien ben ik wel te ver Noordelijk?

SAM 2498

Lege banken tegenover me.

Na een uur onder de grond te hebben gezeten gezeten kom ik boven in Brooklyn.
SAM 2501

SAM 2509

De zon gaat die dag met waanzinnige kleuren onder in Brooklyn.

SAM 2511SAM 2512

Vrienden ontvrienden

Afbeelding

Weet deze ekster straks nog wie ik ben? Nu zit z/hij zo vrolijk op mijn hoofd en vloog h/zij waar ik was maar kent een ekster een mens?

Wat zijn vrienden?

Vrienden, wat zijn dat eigenlijk? Als ik wil weten wat de letterlijke betekenis van iets is zoek ik altijd in mijn Dikke Van Dale – niet zo dik vandaag want tegenwoordig heb ik het digitale woordenboek.
In de Van Dale staat:
Persoon aan wie men door genegenheid verbonden is.

Een ruim begrip – iemand aan wie men door genegenheid en persoonlijke voorkeur verbonden is.

Er wordt niet dieper ingegaan op het woord vriendschap en wat je wel en niet van elkaar kunt verwachten als vriend. Kun je wel iets van je vrienden verwachten? Vaak wordt er gezegd dat je niets verwachten moet, verwachtingen komen nooit uit en je zult altijd teleurgesteld worden.

Ik heb met dit niet mogen hebben van verwachtingen toch altijd wat moeite.

Als je niet iets van je vrienden mag verwachten van wie mag je dan wel wat verwachten? Van niemand misschien? Van jezelf?

Ik denk zelf dat ik een goede vriend ben maar misschien denken mijn ‘vrienden’ daar anders over?

Heb ik eigenlijk wel vrienden? Ik weet of denk dat ik misschien twee vrienden heb, ach misschien als ik haar erbij op tel heb ik er drie, twee van hen zouden dit bericht kunnen lezen, de derde is buitenlands en kan dit zeker niet lezen.

Misschien zijn er nog wel twee mensen die zichzelf als een vriendin van mij beschouwen maar misschien is dat er ook maar één.

Je echte vrienden kun je op één hand tellen heb ik gemerkt in de tijd dat mijn ouders overleden. Andere mensen komen en gaan, zijn even je vrienden en gaan dan weer.

Sommige laat ik ook gaan.

Nu met Facebook kun je mensen ontvrienden. Zo heb ik net iemand ontvriend die zich voortdurend geringschattend over me heeft uitgelaten, iemand die een erg kort lontje heeft en voortdurend haar saggerijn op mij afreageert, jaar in jaar uit. Vaak bijt ik niet van me af en laat het over me heen komen.  Onlangs heb ik op een duidelijke manier haar terug verwezen naar haarzelf wat me een “wat ben jij gemeen” op leverde. Twee dagen geleden maakte ze me publiekelijk uit voor een monster en toen was de maat vol. Ik heb haar ontvriend. Wat een opluchting. Ze kan mijn berichten niet meer zien, ze kan geen vervelend commentaar meer leveren, ze kan me niet langer vertellen wat ik moet doen en hoe ik het moet doen.

Iemand die haar commentaar had gelezen vroeg me of ik wel eens oude schoenen weg gooide en of het geen tijd was me van zulke ‘vrienden’ te ontdoen. Nu gooi ik zelden ouwe schoenen weg, of ouwe kleren, ik heb nu al weken een plastic zak klaar liggen waar ik oude kleren in wil doen, er zitten twee t-shirts in maar mijn kamer ligt bezaaid met spullen die ik eigenlijk weg wil doen maar wat me niet lukt – nog niet – misschien is het ontvrienden op Facebook een begin?