Voornemens voor 2013

  • Meer zelfrespect
  • Zelf liefde
  • Iets drastisch veranderen in mijn eetgewoontes – minder tot geen suiker, minder tot geen zuivel, minder vet, minder koolhydraten
  • Niet meer dan één uur per dag op Facebook
  • Verder schrijven aan De Blauwe Haai
  • Een poëzievoorstelling met anderen voorbereiden, Jet Valk, Jeanette Bijker
  • Letselschadeclaim afhandelen
  • Volle maan
  • Genieten van de volle maan, de volle zon, van mijn leven en van mijn tuin
  • Drie nieuwe vrienden maken
  • Oude vriendschappen behouden, versterken, verdiepen
  • Afscheid nemen van wat me niet langer ten goede komt

Gelijk hebben

Vaak wat ik schrijf stond al eerder op mijn eigen website adiah.nl/joomla.
Dit bericht ook:

Facebook is mijn metgezel, Ik zit uren per dag te facebooken, daar zie ik wat mijn kennissen en buitenlandse Facebook vrienden doen. Als ik aan het schrijven ben is Facebook soms een welkome afleiding van het zoeken naar woorden. Even mijn zinnen verzetten, even contact met de buitenwereld. Ik heb geen baan buitenshuis, ik heb geen liefdesrelatie, ik heb een paar vriendinnen en de contacten die ik heb zijn veelal zwemmers of boeddhisten. Ik vind het genoeg.

Op Facebook ben ik lid van een flink aantal groepen, waaronder een aantal tegen homofobie of het is genoeg, over het bullyen door hetero’s van homo’s. Ik ben zelf ook van de verkeerde kant maar soms word ik er zo moe van. Ik word zo moe van dat alsmaar gelijk hebben. Natuurlijk is homofobie erg en is het verschrikkelijk dat er jonge en oudere mensen zelfmoord plegen omdat ze gepest worden vanwege hun seksuele voorkeur. Daar wil ik niks over zeggen maar b.v. zo’n weigerambtenaar. Ik durf het bijna niet te zeggen maar is het nou echt nodig dat die mensen ontslagen worden omdat ze geen homo’s willen trouwen? Ik ken de argumenten, het is werk weigeren en ze vertegenwoordigen ons land en ons land heeft het homohuwelijk opengesteld, waar en ja je hebt gelijk – maar waarom mogen mensen niet principieel geen homo’s willen trouwen? We willen toch vrijheid? Is het geen vrijheid om het volkomen bij het verkeerde eind te hebben?

En nog zoiets Erwin Olaf, Erwin maakt prachtige foto’s en ik was diep ontroerd door zijn verhaal bij Zomergasten, ik sta er zelfs achter dat hij die vervelende kwal in zijn gezicht gespuugd heeft maar dat gezoen: moet dat nou? Ik zie het liever ook niet, niet van jou en ik doe het zelf liever ook niet. Toen ik heel jong was zat ik ook uitgebreid met mijn vriendin te zoenen aan de bar van het vrouwencafé maar al snel vond ik dat ik dat liever, beter en dieper kon doen achter de beslotenheid van mijn eigen deuren of die van haar of zelfs in de WC van het COC.

Vrienden ontvrienden

Afbeelding

Weet deze ekster straks nog wie ik ben? Nu zit z/hij zo vrolijk op mijn hoofd en vloog h/zij waar ik was maar kent een ekster een mens?

Wat zijn vrienden?

Vrienden, wat zijn dat eigenlijk? Als ik wil weten wat de letterlijke betekenis van iets is zoek ik altijd in mijn Dikke Van Dale – niet zo dik vandaag want tegenwoordig heb ik het digitale woordenboek.
In de Van Dale staat:
Persoon aan wie men door genegenheid verbonden is.

Een ruim begrip – iemand aan wie men door genegenheid en persoonlijke voorkeur verbonden is.

Er wordt niet dieper ingegaan op het woord vriendschap en wat je wel en niet van elkaar kunt verwachten als vriend. Kun je wel iets van je vrienden verwachten? Vaak wordt er gezegd dat je niets verwachten moet, verwachtingen komen nooit uit en je zult altijd teleurgesteld worden.

Ik heb met dit niet mogen hebben van verwachtingen toch altijd wat moeite.

Als je niet iets van je vrienden mag verwachten van wie mag je dan wel wat verwachten? Van niemand misschien? Van jezelf?

Ik denk zelf dat ik een goede vriend ben maar misschien denken mijn ‘vrienden’ daar anders over?

Heb ik eigenlijk wel vrienden? Ik weet of denk dat ik misschien twee vrienden heb, ach misschien als ik haar erbij op tel heb ik er drie, twee van hen zouden dit bericht kunnen lezen, de derde is buitenlands en kan dit zeker niet lezen.

Misschien zijn er nog wel twee mensen die zichzelf als een vriendin van mij beschouwen maar misschien is dat er ook maar één.

Je echte vrienden kun je op één hand tellen heb ik gemerkt in de tijd dat mijn ouders overleden. Andere mensen komen en gaan, zijn even je vrienden en gaan dan weer.

Sommige laat ik ook gaan.

Nu met Facebook kun je mensen ontvrienden. Zo heb ik net iemand ontvriend die zich voortdurend geringschattend over me heeft uitgelaten, iemand die een erg kort lontje heeft en voortdurend haar saggerijn op mij afreageert, jaar in jaar uit. Vaak bijt ik niet van me af en laat het over me heen komen.  Onlangs heb ik op een duidelijke manier haar terug verwezen naar haarzelf wat me een “wat ben jij gemeen” op leverde. Twee dagen geleden maakte ze me publiekelijk uit voor een monster en toen was de maat vol. Ik heb haar ontvriend. Wat een opluchting. Ze kan mijn berichten niet meer zien, ze kan geen vervelend commentaar meer leveren, ze kan me niet langer vertellen wat ik moet doen en hoe ik het moet doen.

Iemand die haar commentaar had gelezen vroeg me of ik wel eens oude schoenen weg gooide en of het geen tijd was me van zulke ‘vrienden’ te ontdoen. Nu gooi ik zelden ouwe schoenen weg, of ouwe kleren, ik heb nu al weken een plastic zak klaar liggen waar ik oude kleren in wil doen, er zitten twee t-shirts in maar mijn kamer ligt bezaaid met spullen die ik eigenlijk weg wil doen maar wat me niet lukt – nog niet – misschien is het ontvrienden op Facebook een begin?

Spelletjes spelen

Anderhalf jaar geleden ontdekte ik de spelletjes van Facebook. Had ik tijden alle uitnodigingen genegeerd opeens zat ik zelf te spelen. Eerst deed ik Fairyland, een simpel spelletje waarin je drie of vier plantjes hebt die je water moet geven. Hierna ontdekte ik FarmTown, een stuk land waar je groenten kunt verbouwen en bloemen planten. Farmtown zag er niet zo heel mooi uit. Hierna ontdekte ik FarmVille dat er erg mooi uitzag.

Bij FarmVille heb je een virtueel stuk land waarop je landjes kunt maken. Op die landjes kun je groenten verbouwen, er staat een bepaalde tijd voor de groei en als die tijd voorbij is moet je oogsten. Voor de oogst krijg je munten waarmee je opnieuw zaden kunt kopen of bomen of beesten of huizen of meer land. Je wordt steeds rijker, je koopt steeds meer. Ik kocht erg veel bomen waar ik mijn stuk land begrensde. Deze bomen bloeien ook, er komen appels of kersen of jack fruits en die oogst ik en verkoop ik. Als het land te vol wordt kunt je uitbreiden. Hier betaal je ook voor met die coins. En het gaat maar door. Het eerste wat ik ’s ochtends deed was oogsten. Als je n.l. niet oogst verwelkt alles en wordt bruin.

Een belangrijk onderdeel van FarmVille zijn je buren. Je buren zijn je beste vrienden, zij sturen je beesten toe of voedsel voor de beesten of bomen of benzine. Lang klikte ik de benzine weg, ik wilde mijn land niet vervuilen en alles met de hand doen. Dat was echter niet vol te houden want ik kreeg steeds meer land en was uren bezig met oogsten en klikken.

Het ging maar door. Ik werd de slaaf van het spel. Een tijdje hield ik FarmTown nog aan, dat was makkelijker, daar had ik geen buren en kon ik ook rivieren bouwen. Maar daar was ik uren bezig mijn bloemen water te geven.

Vorig jaar kwam CityVille erbij, ik kon mijn eigen stad bouwen. Voor een tijdje was ik obsessed door CityVille, ik bouwde mijn eigen stad, inde huur, maakte straten. Mijn stad werd steeds voller. Uitbreiden ging niet zo makkelijk als bij FarmVille, je had van alles nodig en moest veel betalen. Wat me irriteerde was de hoeveelheid energie die je kreeg om dingen te doen, het was 30 en het bleef 30, dus als je een volle stad hebt kun je echt niet voortdurend de huur innen of de opbrengsten van je restaurants, koffieshops, poolhallen naar binnen halen want je energie is op. Het grootste struikelblok was echter dat je voortdurend je buren moest vragen om je te helpen met de bouw van een hotel, een zwembad, een bibliotheek, een brug, eerst kostte het energie om iets te bouwen en dan moest je buren vragen je dingen te sturen.

FarmVille breidde zich uit, we kregen een Engelse tuin waar we asters konden groeien en hop. Dat zag er ook weer erg schattig uit dus ik had twee tuinen waar ik ploegde, melkte en oogstte.

Ik speelde nog twee spelletjes, een dom spel dat Ravenwood heette waar monsters mensen bang maakte en ik de monsters moest verslaan.

En Gardens of Time, dat vond ik wel leuker en ook meer een uitdaging: ik moest voorwerpen vinden op een mooi getekend plaatje of voorwerpen vinden die niet in die tijd pastte. Ik was er niet erg goed in.

Facebook spelletjes waren mijn hobby. Even ontspannen, wegdromen, ik was boer, eigenaar van een stad, ik versloeg monsters en ik leefde in andere tijden.

Tot FarmVille met een nieuwe uitbreiding kwam, nog een tuin, aan zee dit keer, met een vuurtoren, nieuwe beesten, nieuwe gewassen. Even vond ik het leuk. En toen niet meer. Ik ben ermee gekapt. Met alle spelletjes. Genoeg. En het wonderlijke is: Ik mis het totaal niet.