Dag 3 – in Rochester

English: Melanie Safka in Charlotte, North Car...

English: Melanie Safka in Charlotte, North Carolina in February 2005 (Photo credit: Wikipedia)

English: Rochester, NY a view from Court Stree...

English: Rochester, NY a view from Court Street at dusk (Photo credit: Wikipedia)

Rochester, New York

Rochester, New York (Photo credit: Dougtone)

English: High Falls Rochester NY

English: High Falls Rochester NY (Photo credit: Wikipedia)

Images from left to right; Rochester Skyline, ...

Images from left to right; Rochester Skyline, The Eastman Theater, the University of Rochester, High Falls district, Eastman Kodak research facility on the Genesee River (Photo credit: Wikipedia)

Het is wonderlijk hoe de geest werkt.  Of is dat vooral mijn geest? Als ik voor het eerst in een stad ben of ergens heen ga lijken de afstanden altijd lang. Dat geldt ook voor Rochester. Ik heb op de kaart opgezocht waar de bus zal stoppen en het lijkt alsof het in het midden van niks is. Ook als ik werkelijk mijn voeten neerzet op de grond bij Broadstreet lijkt het alsof ik ergens ver buiten het centrum ben gedropt. Nu ik mijn weg wat beter ken in Rochester zie ik dat Broad Street midden in het centrum ligt en uiteindelijk niet erg ver van het Blackfriars Theatre waar ik de meeste tijd zal doorbrengen.

Ze zijn hard aan het werk daar, drilboren, hopen zand en geen trottoir. Volgens de kaart die ik gisteren bekeek moet ik naar het Noorden en kan ik daar een bus nemen die op Monroe Avenue zal stoppen. Ik heb de straat gezien toen ik nog in de bus zat en ik ga op weg. Maar een kaart op een computerscherm is toch wel heel iets anders dan de werkelijkheid vol lawaai.

Iedereen aan wie ik de weg vraag kent Rochester niet tot – zoals ik woensdag al schreef – een lieve mevrouw aanbiedt me naar het adres van M te brengen. “Het is vlakbij” zegt ze. Ze ontdoet de passagiersstoel van allerlei verpakkingen die ze op de achterbank gooit en ze legt mijn koffers in de achterbak. We gaan op weg. Ze vertelt me over Rochester. Er zijn hier wel vijf universiteiten, het is een echte studentenstad. Ik kan me niet veel herinneren van wat ik zie maar op een gegeven moment herken ik het hoefijzer van huizen waar M verblijft. Dat heb ik gister goed op de kaart gezien.
1600MA

De mevrouw helpt me mijn koffers uitladen en ik bedank haar hartelijk voor haar hulp.

De deur staat open. Ik word verwacht. M & B zitten in de kelder. Daar heeft B een studio gebouwd en ze luisteren naar wat opnames van de repetities. Ze zijn beiden niet tevreden en zenuwachtig. Vanavond generale repetitie. B wordt even later gehaald door een medewerker van het theater. M gaat naar boven om zich op te maken. Ik probeer me nuttig te maken door wat op te ruimen en de vaatwasser te ontruimen.

M en ik gaan met hun auto naar het theater. De accu blijkt leeg, een man probeert te helpen maar de auto wil niet starten. M belt iemand van het theater die ons komt halen.

Het theater is een ongebouwde garage. Hoge plafonds, grote deuren. M heeft als kleedkamer een met kleurige doeken afgescheiden gedeelte van het magazijn. Een houten dressoir doet dienst als kaptafel. Grote spiegel, lampen.  Het is gezellig gemaakt met bloemen. Ik laat haar alleen.

Ik bel mijn couchsurfing host, hij komt me later op de avond halen.

Ik mag bij de generale repetitie zijn. En laat me meevoeren door het verhaal van Melanie and the Record Man. Wat een mooi, romantisch verhaal. Prachtige muziek, mooie stemmen.  Ik ben diep geraakt en onder de indruk. In de pauze komt M naar me toe, ik vertel hoe mooi ik het vind en ze is blij.

Helaas moet ik weg, mijn host komt me halen.

We laden de koffers in zijn auto en rijden naar het huis dat de komende dagen mijn huis zal zijn.

Gelijk hebben

Vaak wat ik schrijf stond al eerder op mijn eigen website adiah.nl/joomla.
Dit bericht ook:

Facebook is mijn metgezel, Ik zit uren per dag te facebooken, daar zie ik wat mijn kennissen en buitenlandse Facebook vrienden doen. Als ik aan het schrijven ben is Facebook soms een welkome afleiding van het zoeken naar woorden. Even mijn zinnen verzetten, even contact met de buitenwereld. Ik heb geen baan buitenshuis, ik heb geen liefdesrelatie, ik heb een paar vriendinnen en de contacten die ik heb zijn veelal zwemmers of boeddhisten. Ik vind het genoeg.

Op Facebook ben ik lid van een flink aantal groepen, waaronder een aantal tegen homofobie of het is genoeg, over het bullyen door hetero’s van homo’s. Ik ben zelf ook van de verkeerde kant maar soms word ik er zo moe van. Ik word zo moe van dat alsmaar gelijk hebben. Natuurlijk is homofobie erg en is het verschrikkelijk dat er jonge en oudere mensen zelfmoord plegen omdat ze gepest worden vanwege hun seksuele voorkeur. Daar wil ik niks over zeggen maar b.v. zo’n weigerambtenaar. Ik durf het bijna niet te zeggen maar is het nou echt nodig dat die mensen ontslagen worden omdat ze geen homo’s willen trouwen? Ik ken de argumenten, het is werk weigeren en ze vertegenwoordigen ons land en ons land heeft het homohuwelijk opengesteld, waar en ja je hebt gelijk – maar waarom mogen mensen niet principieel geen homo’s willen trouwen? We willen toch vrijheid? Is het geen vrijheid om het volkomen bij het verkeerde eind te hebben?

En nog zoiets Erwin Olaf, Erwin maakt prachtige foto’s en ik was diep ontroerd door zijn verhaal bij Zomergasten, ik sta er zelfs achter dat hij die vervelende kwal in zijn gezicht gespuugd heeft maar dat gezoen: moet dat nou? Ik zie het liever ook niet, niet van jou en ik doe het zelf liever ook niet. Toen ik heel jong was zat ik ook uitgebreid met mijn vriendin te zoenen aan de bar van het vrouwencafé maar al snel vond ik dat ik dat liever, beter en dieper kon doen achter de beslotenheid van mijn eigen deuren of die van haar of zelfs in de WC van het COC.

Tegenstelling van het leven

Het is een vreemde combinatie van me eenzaam voelen en genieten van het het feit dat ik alleen ben. Eenzaam voel ik me veelal als ik met anderen  ben die met z’n tweeën zijn, in een bar, op een feest of in de kleedkamer en voel  ik me eenzaam als ik op weg naar huis ben en er niemand is die op me wacht, als ik niet weet of ik weer lichamelijk van iemand zal houden of dat er iemand komen zal die lichamelijk van mij houdt, iemand die met me lacht, me over mijn wenkbrauwen streelt, iemand die met smaak mijn eten eet, iemand die me mezelf even doet vergeten, iemand die er voor mij is – op dit soort momenten voel ik me eenzaam.

Soms als ik dit vertel zeggen mensen: ‘ach ik vind het best fijn om alleen te zijn’ – dat vind ik ook en hierover later meer, maar de mensen die dat zeggen hebben vaak een relatie, kinderen, kleinkinderen en vinden het fijn om ook eens alleen te zijn. Dit vind ik niet te vergelijken met hoe ik me voel en dat is het natuurlijk ook niet want iedereen is anders en iedereen ervaart de dingen anders.

Ik heb geen vader, geen moeder, geen kinderen, geen kleinkinderen, geen partner, ik heb één vriendin die ik bijna dagelijks spreek en ik heb mezelf. En ik begin mezelf steeds meer lief te hebben. Dit ook dankzij het feit dat ik alleen ben en dus alle tijd heb om over mezelf te leren.
Als ik weer thuis ben, in de geborgenheid en beslotenheid van mijn eigen huis ben ik blij dat ik alleen ben. Niemand die zeurt, ik kan doen wat ik wil, mijn tijd is de mijne, niemand stoort me, niemand wil iets van me. Dan kan ik genieten van de lege ruimte rondom me. Er is niemand.
Dit is mijn tegenstelling van het leven. Verdriet hebben om de eenzaamheid, genieten van het alleen zijn

Nieuwsbrief februari 2012

Februari 2012

De echte winter is begonnen. Sinds vrijdag ligt er sneeuw en sinds een week vriest het. Soms hard soms minder. IK blijk opeens een nieuwsbrief te kunnen maken. Nu wilde ik dit al een tijdje en eigenlijk vooral om die lieve mensen te bedanken die mij elk jaar opnieuw een Gelukkig Nieuwjaar kaartje sturen zoals mijn Melanie vrienden Hans en Wouter. Ik stuur nooit iets terug al ben ik het elk jaar van plan maar ik vergeet het altijd weer. Voor hen wilde ik allang een nieuwsbrief maken waarin ik ze vertelde over het afgelopen jaar.

Twee heftige gebeurtenissen voor mij in 2011 waren allereerst mijn ongeluk. Op een z.g. Black Spot in Amsterdam werd ik geschept door een auto, ik knalde op straat en had een zware hersenschudding. Ze vervoerden me naar het ziekenhuis en daar lag ik twee dagen op de afdeling neurologie – het was heel wonderlijk om weer te moeten leren lopen, rechtopzitten, alleen naar de WC te gaan maar het ging allemaal prima.

Het tweede heftige was de break up met R, de vrouw waarmee ik vijf jaar lang een liefdesrelatie had, onder het mom ‘zwaargetraumatiseerd’ besloot zij zich te verlieven in een ander. De eerste maanden hield ze haar affaire voor me verborgen hoewel ik het natuurlijk wel voelde maar in augustus besloot ze te kiezen voor haar nieuwe liefje, een pin up van 32 uit Brazilie, die ze via het Internet had leren kennen.

Erg akelig allemaal. Nu ik het zo op schrijf voel ik weer een lichte onpasselijkheid en een gevoel van woede maar over het algemeen gaat het wel weer redelijk met me. Ik ben nog niet echt op zoek naar iemand maar als jullie een leuke, lieve, dappere, grappige en volwassen vrouw kennen die wel tegen een stootje kan, kunnen jullie me schrijven. Ik weet niet wie deze brief leest maar ik ga hem maar op al mijn blogs zetten. Ik zie n.l. net dat ik helemaal geen abonnees heb….

Dinsdag – 13-12-11

Strakblauwe lucht. Vanmorgen was het anders en regende en stormde het. Ik voel me nog steeds niet goed. Zit nog dicht en heb dat rare gevoel in mijn hoofd. Ook voel ik me nog niet 100% hersteld van dat ongeluk dat ik in maart had.

Gister vertelde ik aan iemand het treurige verhaal van mijn ongeluk en hoe mijn partner ervandooor ging met gehaaste spoed. Mijn partner van bijna vijf jaar wist niet hoe snel ze ervandoor moest gaan. Fysiek was ze nog een tijdje aanwezig, maar emotioneel was ze weg. Ze ging bijna sneller dan het licht, maar ze ging ook een stuk langzamer dan mijn liefde voor haar. Die zat er nog. Nu niet meer.

De vrouw aan wie ik het verhaal vertelde leefde erg met me mee, dat deed me goed. Ze vertelde dat een hele oude vrouw zei dat je een verhaal zeven maal zeven keer moest vertellen om er door heen te komen. Nu zoek ik dus negenenveertig mensen aan wie ik het verhaal kan vertellen over die auto die mij schepte en hoe de vrouw waarvan ik hield mij verliet.

Veel uitgebreider dan dit kan ik het je vertellen. Als je er open voor staat kan ik je alle smerige details vertellen, al het verraad in geuren en kleuren. Dan ben ik het kwijt en kan ik verder.

Vrienden, bekenden, boeren, burgers en buitenlui

Allereerst mijn welgemeende excuses voor het zo lang niet schrijven. Ik was het even helemaal moe. Na de hectische tijd van het schrijven voor NaNoWriMo was ik uitgeput en werd meteen ziek. Dat heb ik wel vaker. Als ik me ergens voor inzet doe ik dat 200% en dan stort ik, na een bepaalde tijd, in. Kan dan alleen nog maar liggen en leuteren en breng niets zinnigs voort. Dit is goed want het stoort me niet.

Ik heb nog wel een schitterende nieuwe muzikale favoriet ontdekt, Amanda Strydom waarvan ik een lied zal insluiten – als me dit lukt….

.

Ook heb ik de eerste les een prachtige workshop : Korte verhalen schrijven gegeven.
Dat ga ik vaker doen. Hou mij en mijn website in de gaten.

Wat maakt iemand lelijk

Elke dag wordt me een vraag gesteld om over te schrijven. Vandaag is de vraag: wat maakt iemand mooi – ik zou een andere vraag willen beantwoorden:

Wat maakt iemand lelijk
Haat maakt iemand lelijk, afschuw maakt iemand lelijk, neerkijken op een ander maakt iemand lelijk.
Leugens vertellen, in een leugen leven, een ander voorliegen.
Gemeen zijn, vals zijn, arrogant zijn.
Al deze dingen maken je lelijk.
We zijn allemaal wel eens lelijk.
We zijn allemaal wel eens lelijk geweest. Soms zijn we opzettelijk lelijk.
Soms zijn we het per ongeluk.
Soms kunnen we niet anders.
Soms zijn mensen moedwillig lelijk.
Soms zijn mensen zich er niet bewust van hoe lelijk ze zijn.
Hoe lelijk ze doen.
Dat is echt lelijk.