Uit de kast

Keith Haring

Door mijn eerste grote liefde was ik in staat om op mijn 23e uit de kast te komen tegenover mijn ouders. Het was 1977.

Ik was het al een tijdje van plan maar durfde niet. Tot toen, die dag.

Mijn ouders woonden in een dorp nabij Amersfoort. Ik ging daar heen in het weekend en ook dat weekend kwam ik op zaterdag, nam een loeiheet bad en viel al zwetend in slaap.

De volgende dag begon ik tegen mijn moeder toen mijn vader naar de WC was. Waarom ik had gewacht tot hij naar de WC was begrijp ik eigenlijk niet, want uiteindelijk reageerde hij heel goed.

‘Ik moet je wat vertellen’,  begon ik, ‘ ik ben lesbisch’.

Mijn moeder schrok zichtbaar. Ik geloof dat ze op stond en haar handen aan haar broek afveegde.

‘ Je moet het zelf aan je vader vertellen,’ zei ze

Mijn vader kwam weer de kamer binnen.

‘Onze dochter moet je wat vertellen,’ zei mijn moeder.

Dat ging niet zo als ik gehoopt had. Ik had gehoopt dat zij het zou vertellen maar dat deed ze niet en zo ging het niet. Nu moest ik het aan mijn vader vertellen.

‘Ik ben lesbisch,’ herhaalde ik.

‘Oh,’ zei mijn vader. Hij lachte en leek opgelucht. Ik verdenk hem ervan dat hij blij was dat ik me niet aan de een of andere kerel zou gaan verbinden. ‘Mij maakt het niet uit. Je bent mijn dochter en ik houd nog even veel van je.’

‘Ik ben zo bang dat je eenzaam wordt,’ zei mijn moeder.
Ik dacht aan al die vriendinnen waar ik elke donderdagavond in het Vrouwenhuis muziek mee maakte, de vrouwen die ik daar in mijn hart had gesloten en waarvan ik wist dat ze mijn hele leven lang vriendinnen zouden zijn, wat ook zo is, al zijn er nu nog maar drie vrouwen over van die groep, de anderen zijn overleden of een andere kant op gegaan.

Hierna spraken we er niet meer over. Een keer vertelde mijn moeder dat ze in een café zat met mijn vader en er een Leger des Heils soldate langs hun tafeltje was gekomen met de Strijdkreet. Het Leger des Heils had een tijdje eerder uitgesproken dat homoseksualiteit een zonde was en dat je als homoseksuele man of lesbische vrouw geen lid van het Leger mocht zijn. Hadden mijn ouders eerder altijd  een Strijdkreet gekocht om op die manier het Leger te steunen, dit keer zei mijn moeder dat ze niks wilde kopen en ook niks wilde geven.

‘Mijn dochter is lesbisch,’ had ze gezegd, ‘en daar zijn jullie tegen, dus dank u wel, voorlopig koop ik geen Strijdkreet meer’.
Ook merkte ik dat sommige mensen, kennissen van mijn ouders, niet meer kwamen op de vele feesten die mijn ouders altijd gaven. Het was bij ons de gewoonte dat elke volwassen vriend of kennis van mijn ouders door ons oom of tante werd genoemd, dus toen ik vroeg waarom ik Tante Nel nooit meer zag zei mijn moeder dat Tante Nel nare dingen had gezegd over mensen zoals ik en dat zij (mijn moeder) daar geen prijs op stelde. Ze maakte woorden met mensen die tegen homoseksualiteit waren maar sprak er met mij nooit over. Wel met mijn zus die ze deelgenoot maakte van het verdriet en de angst die ze voelde over mijn levenswijze.

Get Past the Pain of Unrequited Love

The hurt is real, but you’re not alone.

It sounds romantic: To love someone with all of your heart and soul, whether or not they love you back. But the reality is very different. The pain of loving someone who doesn’t feel the same way about you can be almost unbearable. It certainly doesn’t feel romantic. It just feels devastating.

How do you deal with it?

1. There’s no way to get around it: Rejection hurts. Your heart has been broken, and there’s a real physical sensation of pain. I talk about this in my post on dealing with break-ups, but it’s worth repeating here. Even if you know that your heart can’t really break, you’re feeling like it’s doing exactly that. There’s a physical pain in your chest, and the rest of your body feels bruised and aching as well.

Recent research has shown that we feel an emotional wound in the same way (and sometimes in the same part of our brain) as we feel physical injury. Phrases like “broken heart,” “wounded spirit,” or “hurt feelings” are not simply metaphors. According to a group of researchers headed by Ethan Kross at the University of Michigan, evidence shows that emotional pain activates the same part of your brain as physical pain.

So to start with, acknowledge that you’ve been injured and you need to take care of yourself. You need to be gentle and kind and nurture yourself just the way you would if you had a physical illness. This doesn’t mean you should go to bed and waste away. It actually won’t help. But whether you’re at work or school, go easy on yourself. Don’t expect yourself to turn in a peak performance. But by plugging away, putting one foot in front of the other, all the time acknowledging that you’re feeling hurt and sad, you’ll gradually get your life moving forward.

2. Know that you aren’t alone. According to social psychologist and my PT colleague Roy Baumeister, 98% of us have suffered from unrequited love at one time or another. One of the problems with this kind of rejection is that it’s not enough that you feel sad, lonely and broken-hearted. It also makes you feel bad and ashamed—and you start to worry that there is something deeply wrong with you.

You start to ask yourself painful questions, like what does this person, whom you value so much, see in you to make them want to stay away from you? You start to soothe yourself with food—a pint of ice cream, a bag of cookies—and then you feel even worse. Oh yes, you say to yourself, I’m a sloth, I’m a pig, that’s why I’m not lovable.

But if this happens to other people—many of them smart, attractive and very lovable—then it’s not about you not being good enough. It’s maybe about this not being the right moment for the two of you, or about you not being the right partner for you both.

One friend who suffered miserably from an unrequited love told me, when she finally came through on the other side, “I’ll always have a tender spot for him. It’s just that I wasn’t the right person for him. I understand that now, and it doesn’t even hurt. But boy was it hard to get here!”

3. Try to see if falling for someone who doesn’t love you back is a pattern in your life. According psychologist Phillip Shaver, falling in love with someone who will reject you can be a repeated pattern for some people. This may be particularly true if you had repeated experiences in childhood with what is called “insecure attachment,” that is, a sense that the adults on whom you depend are regularly not accessible at the times when you most need them (it is important to note that this does not result from a parent who doesn’t respond to every childhood need immediately or exactly the way a child wants!).

One way to try to think about this is to ask yourself if you have ever fallen in love with someone who rejected you before. Try to honestly assess whether or not there is some sort of pattern here. If so, you may be trying to find someone who will undo the pain of childhood rejections or abandonments; but unfortunately, in many cases in these situations we end up unconsciously choosing someone who will repeat, not undo the pattern, reinforcing feelings that you really are unlovable, as perhaps you believed as a child; or that you’re doomed to be disappointed, rejected and abandoned. You may end up more convinced than ever that you simply cannot trust anyone. Either way, your choice is likely to end up confirming your fears of abandonment rather than providing you with a new experience.

4. Ask yourself if you would rather not have loved the person at all. Is it true, what Alfred Lord Tennyson’s (link is external) poem says?:

“I hold it true, whate’er befall; I feel it, when I sorrow most; ‘Tis better to have loved and lost Than never to have loved at all.”

Maybe in the moment of the worst pain, you’d rather never have loved; but there is sometimes something exquisitely beautiful in such a love. It makes us feel alive in a very special way. It also, of course, hurts like very few other things do.

5. This might not help you much, but there is evidence that unrequited love hurts the person who is loved as well as the one who is doing the loving. In a study of more than 200 incidents of unrequited love, Baumeister found that rejecters suffered from guilt and anxiety and often reported feeling like they were victims. Baumeister reports that many of the pursued said things like, “I never hurt anyone before,” and talked about how awful it made them feel to know that they were doing it now.

6. Finally, give up the quest for closure. Everyone agrees that one of the hardest parts of unrequited love is accepting that it is not ever going to be what you want it to be. You may keep looking for evidence that it’s over, but what you may really want is proof that it could happen.

In the song “Chasing Pavements,” Adele (link is external) captures the never-ending loop of the search for proof:

“I build myself up and fly around in circles; Wait then as my heart drops and my back begins to tingle; Finally could this be it? Should I give up or should I just keep chasing pavements, Even if it leads nowhere?”

The answer? It may sound harsh, but there are actually two solutions: In one, you learn to accept that, for whatever reason, and for however long, this circle is the pattern you’re going to live with. If you come to that conclusion, then try to find some ways to be comfortable with it, to let go of your self-criticism for being in this place and with your fantasy that closure of some sort is just around the corner. Or … Let go and move on, without the closure that you think you want.

Copyright @ F. Diane Barth 2014

Tegenstelling van het leven

Het is een vreemde combinatie van me eenzaam voelen en genieten van het het feit dat ik alleen ben. Eenzaam voel ik me veelal als ik met anderen  ben die met z’n tweeën zijn, in een bar, op een feest of in de kleedkamer en voel  ik me eenzaam als ik op weg naar huis ben en er niemand is die op me wacht, als ik niet weet of ik weer lichamelijk van iemand zal houden of dat er iemand komen zal die lichamelijk van mij houdt, iemand die met me lacht, me over mijn wenkbrauwen streelt, iemand die met smaak mijn eten eet, iemand die me mezelf even doet vergeten, iemand die er voor mij is – op dit soort momenten voel ik me eenzaam.

Soms als ik dit vertel zeggen mensen: ‘ach ik vind het best fijn om alleen te zijn’ – dat vind ik ook en hierover later meer, maar de mensen die dat zeggen hebben vaak een relatie, kinderen, kleinkinderen en vinden het fijn om ook eens alleen te zijn. Dit vind ik niet te vergelijken met hoe ik me voel en dat is het natuurlijk ook niet want iedereen is anders en iedereen ervaart de dingen anders.

Ik heb geen vader, geen moeder, geen kinderen, geen kleinkinderen, geen partner, ik heb één vriendin die ik bijna dagelijks spreek en ik heb mezelf. En ik begin mezelf steeds meer lief te hebben. Dit ook dankzij het feit dat ik alleen ben en dus alle tijd heb om over mezelf te leren.
Als ik weer thuis ben, in de geborgenheid en beslotenheid van mijn eigen huis ben ik blij dat ik alleen ben. Niemand die zeurt, ik kan doen wat ik wil, mijn tijd is de mijne, niemand stoort me, niemand wil iets van me. Dan kan ik genieten van de lege ruimte rondom me. Er is niemand.
Dit is mijn tegenstelling van het leven. Verdriet hebben om de eenzaamheid, genieten van het alleen zijn