Uit de kast

Keith Haring

Door mijn eerste grote liefde was ik in staat om op mijn 23e uit de kast te komen tegenover mijn ouders. Het was 1977.

Ik was het al een tijdje van plan maar durfde niet. Tot toen, die dag.

Mijn ouders woonden in een dorp nabij Amersfoort. Ik ging daar heen in het weekend en ook dat weekend kwam ik op zaterdag, nam een loeiheet bad en viel al zwetend in slaap.

De volgende dag begon ik tegen mijn moeder toen mijn vader naar de WC was. Waarom ik had gewacht tot hij naar de WC was begrijp ik eigenlijk niet, want uiteindelijk reageerde hij heel goed.

‘Ik moet je wat vertellen’,  begon ik, ‘ ik ben lesbisch’.

Mijn moeder schrok zichtbaar. Ik geloof dat ze op stond en haar handen aan haar broek afveegde.

‘ Je moet het zelf aan je vader vertellen,’ zei ze

Mijn vader kwam weer de kamer binnen.

‘Onze dochter moet je wat vertellen,’ zei mijn moeder.

Dat ging niet zo als ik gehoopt had. Ik had gehoopt dat zij het zou vertellen maar dat deed ze niet en zo ging het niet. Nu moest ik het aan mijn vader vertellen.

‘Ik ben lesbisch,’ herhaalde ik.

‘Oh,’ zei mijn vader. Hij lachte en leek opgelucht. Ik verdenk hem ervan dat hij blij was dat ik me niet aan de een of andere kerel zou gaan verbinden. ‘Mij maakt het niet uit. Je bent mijn dochter en ik houd nog even veel van je.’

‘Ik ben zo bang dat je eenzaam wordt,’ zei mijn moeder.
Ik dacht aan al die vriendinnen waar ik elke donderdagavond in het Vrouwenhuis muziek mee maakte, de vrouwen die ik daar in mijn hart had gesloten en waarvan ik wist dat ze mijn hele leven lang vriendinnen zouden zijn, wat ook zo is, al zijn er nu nog maar drie vrouwen over van die groep, de anderen zijn overleden of een andere kant op gegaan.

Hierna spraken we er niet meer over. Een keer vertelde mijn moeder dat ze in een café zat met mijn vader en er een Leger des Heils soldate langs hun tafeltje was gekomen met de Strijdkreet. Het Leger des Heils had een tijdje eerder uitgesproken dat homoseksualiteit een zonde was en dat je als homoseksuele man of lesbische vrouw geen lid van het Leger mocht zijn. Hadden mijn ouders eerder altijd  een Strijdkreet gekocht om op die manier het Leger te steunen, dit keer zei mijn moeder dat ze niks wilde kopen en ook niks wilde geven.

‘Mijn dochter is lesbisch,’ had ze gezegd, ‘en daar zijn jullie tegen, dus dank u wel, voorlopig koop ik geen Strijdkreet meer’.
Ook merkte ik dat sommige mensen, kennissen van mijn ouders, niet meer kwamen op de vele feesten die mijn ouders altijd gaven. Het was bij ons de gewoonte dat elke volwassen vriend of kennis van mijn ouders door ons oom of tante werd genoemd, dus toen ik vroeg waarom ik Tante Nel nooit meer zag zei mijn moeder dat Tante Nel nare dingen had gezegd over mensen zoals ik en dat zij (mijn moeder) daar geen prijs op stelde. Ze maakte woorden met mensen die tegen homoseksualiteit waren maar sprak er met mij nooit over. Wel met mijn zus die ze deelgenoot maakte van het verdriet en de angst die ze voelde over mijn levenswijze.

Familie

Gisteren leende ik een foto uit voor een tentoonstelling. Het is een foto van mijn broertje, mijn zusje en mijzelf uit 1960 denk ik. Ik zit in het midden met mijn armen om mijn broertje en zusje. Ik weet nog dat de foto gemaakt werd, het was een beetje geposeerd, ik moest in het midden.LLenADHuiz400Vorig jaar postte ik deze foto op Facebook en mijn broer was erg geestdriftig. Hij meldde ons aan voor een rubriek in de NRC waarbij oude foto’s opnieuw genomen worden.

De fotograaf en de schrijver waren ook bijzonder enthousiast en er volgde een sessie bij mijn zus waarin wij ongeveer hetzelfde aanhadden als op de foto.

Ik vond nog ergens een trui zoals ik aanhad en ik kocht op de markt wat ribstof en ik naaide een soort overgooier.

Vorige week ontving mijn broer een schrijven van de fotograaf, de foto was uitgekozen om mee te doen aan een grote tentoonstelling over Familie, hij vroeg of we een scan konden maken van de foto met een bepaald aantal dpi of pixels of weet ik wat voor termen, ik probeerde de foto opnieuw in te scannen maar het aantal dpi’s lukte niet.

Ik geloof dat ik aanbood dat de fotograaf de foto misschien zelf kon scannen. Dit deed ik eigenlijk met angst en beven. Het is me n.l. zo vaak gebeurd dat ik iets uitleende of mensen iets voor me kochten, en dat ik moest blijven zeuren om het of terug te krijgen of in mijn bezit.

Gisteren kwam de fotograag de foto halen, hij zei dat hij de foto vandaag weer in de bus zou gooien. Ik was benieuwd.

Zonet ging de bel, de fotograaf, met de foto!