Tegenstelling van het leven

Het is een vreemde combinatie van me eenzaam voelen en genieten van het het feit dat ik alleen ben. Eenzaam voel ik me veelal als ik met anderen  ben die met z’n tweeën zijn, in een bar, op een feest of in de kleedkamer en voel  ik me eenzaam als ik op weg naar huis ben en er niemand is die op me wacht, als ik niet weet of ik weer lichamelijk van iemand zal houden of dat er iemand komen zal die lichamelijk van mij houdt, iemand die met me lacht, me over mijn wenkbrauwen streelt, iemand die met smaak mijn eten eet, iemand die me mezelf even doet vergeten, iemand die er voor mij is – op dit soort momenten voel ik me eenzaam.

Soms als ik dit vertel zeggen mensen: ‘ach ik vind het best fijn om alleen te zijn’ – dat vind ik ook en hierover later meer, maar de mensen die dat zeggen hebben vaak een relatie, kinderen, kleinkinderen en vinden het fijn om ook eens alleen te zijn. Dit vind ik niet te vergelijken met hoe ik me voel en dat is het natuurlijk ook niet want iedereen is anders en iedereen ervaart de dingen anders.

Ik heb geen vader, geen moeder, geen kinderen, geen kleinkinderen, geen partner, ik heb één vriendin die ik bijna dagelijks spreek en ik heb mezelf. En ik begin mezelf steeds meer lief te hebben. Dit ook dankzij het feit dat ik alleen ben en dus alle tijd heb om over mezelf te leren.
Als ik weer thuis ben, in de geborgenheid en beslotenheid van mijn eigen huis ben ik blij dat ik alleen ben. Niemand die zeurt, ik kan doen wat ik wil, mijn tijd is de mijne, niemand stoort me, niemand wil iets van me. Dan kan ik genieten van de lege ruimte rondom me. Er is niemand.
Dit is mijn tegenstelling van het leven. Verdriet hebben om de eenzaamheid, genieten van het alleen zijn

Nieuwsbrief februari 2012

Februari 2012

De echte winter is begonnen. Sinds vrijdag ligt er sneeuw en sinds een week vriest het. Soms hard soms minder. IK blijk opeens een nieuwsbrief te kunnen maken. Nu wilde ik dit al een tijdje en eigenlijk vooral om die lieve mensen te bedanken die mij elk jaar opnieuw een Gelukkig Nieuwjaar kaartje sturen zoals mijn Melanie vrienden Hans en Wouter. Ik stuur nooit iets terug al ben ik het elk jaar van plan maar ik vergeet het altijd weer. Voor hen wilde ik allang een nieuwsbrief maken waarin ik ze vertelde over het afgelopen jaar.

Twee heftige gebeurtenissen voor mij in 2011 waren allereerst mijn ongeluk. Op een z.g. Black Spot in Amsterdam werd ik geschept door een auto, ik knalde op straat en had een zware hersenschudding. Ze vervoerden me naar het ziekenhuis en daar lag ik twee dagen op de afdeling neurologie – het was heel wonderlijk om weer te moeten leren lopen, rechtopzitten, alleen naar de WC te gaan maar het ging allemaal prima.

Het tweede heftige was de break up met R, de vrouw waarmee ik vijf jaar lang een liefdesrelatie had, onder het mom ‘zwaargetraumatiseerd’ besloot zij zich te verlieven in een ander. De eerste maanden hield ze haar affaire voor me verborgen hoewel ik het natuurlijk wel voelde maar in augustus besloot ze te kiezen voor haar nieuwe liefje, een pin up van 32 uit Brazilie, die ze via het Internet had leren kennen.

Erg akelig allemaal. Nu ik het zo op schrijf voel ik weer een lichte onpasselijkheid en een gevoel van woede maar over het algemeen gaat het wel weer redelijk met me. Ik ben nog niet echt op zoek naar iemand maar als jullie een leuke, lieve, dappere, grappige en volwassen vrouw kennen die wel tegen een stootje kan, kunnen jullie me schrijven. Ik weet niet wie deze brief leest maar ik ga hem maar op al mijn blogs zetten. Ik zie n.l. net dat ik helemaal geen abonnees heb….

Dinsdag – 13-12-11

Strakblauwe lucht. Vanmorgen was het anders en regende en stormde het. Ik voel me nog steeds niet goed. Zit nog dicht en heb dat rare gevoel in mijn hoofd. Ook voel ik me nog niet 100% hersteld van dat ongeluk dat ik in maart had.

Gister vertelde ik aan iemand het treurige verhaal van mijn ongeluk en hoe mijn partner ervandooor ging met gehaaste spoed. Mijn partner van bijna vijf jaar wist niet hoe snel ze ervandoor moest gaan. Fysiek was ze nog een tijdje aanwezig, maar emotioneel was ze weg. Ze ging bijna sneller dan het licht, maar ze ging ook een stuk langzamer dan mijn liefde voor haar. Die zat er nog. Nu niet meer.

De vrouw aan wie ik het verhaal vertelde leefde erg met me mee, dat deed me goed. Ze vertelde dat een hele oude vrouw zei dat je een verhaal zeven maal zeven keer moest vertellen om er door heen te komen. Nu zoek ik dus negenenveertig mensen aan wie ik het verhaal kan vertellen over die auto die mij schepte en hoe de vrouw waarvan ik hield mij verliet.

Veel uitgebreider dan dit kan ik het je vertellen. Als je er open voor staat kan ik je alle smerige details vertellen, al het verraad in geuren en kleuren. Dan ben ik het kwijt en kan ik verder.

Vrienden, bekenden, boeren, burgers en buitenlui

Allereerst mijn welgemeende excuses voor het zo lang niet schrijven. Ik was het even helemaal moe. Na de hectische tijd van het schrijven voor NaNoWriMo was ik uitgeput en werd meteen ziek. Dat heb ik wel vaker. Als ik me ergens voor inzet doe ik dat 200% en dan stort ik, na een bepaalde tijd, in. Kan dan alleen nog maar liggen en leuteren en breng niets zinnigs voort. Dit is goed want het stoort me niet.

Ik heb nog wel een schitterende nieuwe muzikale favoriet ontdekt, Amanda Strydom waarvan ik een lied zal insluiten – als me dit lukt….

.

Ook heb ik de eerste les een prachtige workshop : Korte verhalen schrijven gegeven.
Dat ga ik vaker doen. Hou mij en mijn website in de gaten.

Hersenen

Had gisteren een afspraak met de neuroloog voor de uitslag van het neuropsychologisch onderzoek dat ik een aantal weken geleden gedaan heb. Hij maakte een schetsje met de situatie voor het ongeluk – ik werd op 9 maart 2011 geschept door een auto -, de situatie na het ongeluk en de situatie nu.

De lijn gaat gestaag omhoog maar ik ben er nog niet. Ik zit nog onder mijn kunnen. Hij kon me niet verzekeren dat ik de top weer zou halen maar niets wijst er op dat dat niet zou gebeuren. Hij noemde twee jaar als een mogelijkheid.

Ook raadde hij me af avondlijke afspraken te maken, ik was het beste ’s morgens en dan ging het langzaam minder goed. Gelukkig heb ik op de meeste avonden gewoon een zwemtraining en verder niets. Ik merk zelf ook dat het ’s avonds moeilijker wordt. Mijn hoofd wordt wolliger  en ik krijg pijn  op de plek waar mijn hoofd hardhandig de straat raakte. Ik mag mezelf absoluut niet uitputten. Niet denken als ik moe ben, dit kan ik wel terwijl ik me moet terug trekken. Als ik mezelf ga uitputten duurt de genezing langer

Hij haalde de foto’s erbij die ze van me genomen hebben vlak na het ongeluk. Ik herkende mezelf meteen. De vorm van mijn schedel, mijn ronde ogen waarbij mijn rechteroog kleiner is dan mijn linker. Ik was diep ontroerd. Wat zag ik er mooi uit van binnen. Ze hadden een heleboel foto’s gemaakt die hij me allemaal liet zien en waar hij van alles bij uitlegde. Alle luchtwegen in mijn neus, prachtig.

Hij zei ook dat ze eigenlijk op zo’n foto niet echt kunnen zien hoe de hersenen er aan toe zijn. Wel zien ze of de schedel nog heel is en mijn schedel was nog heel.

Er zullen dagen voorbij gaan waarbij je niet meer aan het ongeluk denkt verzekerde mij de neuroloog.

Er waren zulke dagen maar vandaag en gisteren heb ik er veel aan gedacht. Niet zo zeer aan het ongeluk maar wel aan de gevolgen.

Dat rare gevoel in mijn hoofd. De angsten die ik voelde. En het ergste: het verbreken van de liefdesrelatie met R.

Ingebeelde Ziekte – of

Op mijn vijfenvijftigste verjaardag werd ik ziek. Wakker met dikke keel en de rest van de dag liep mijn neus. We reisden van London naar Leamington Spa in een Mercedesbus, Jeff, Peter, Melanie, Beau en ik en mijn raam ging niet dicht. Gelukkig was het heet die dag. Ik onderdrukte wat ik ook had met Engelse medicijnen.

Twee keer eerder onderdrukte ik hardhandig met Anti- Grippine een opkomende griep. Beide keren werd ik een aantal weken daarna veel zieker dan dat gewone griepje dat ik niet kon gebruiken en lag ik lang in de lappenmand.

Voelde me nog steeds hondsberoerd toen ik terug in NL was, rustte veel en deed veel daimoku – (het reciteren van Nam myoho renge kyo).

Dat stuk van Molière – De Ingebeelde Ziekte – ik las het in Frans op de Middelbare School. Het was een komisch stuk met allerlei gedaanteverwisselingen, mensen die doen of ze iemand anders zijn of die zich anders voordoen dan ze zijn, wie is nou wie en waarom speelt iemand opeens een andere rol. De zogenaamde zieke was helemaal niet ziek maar ook de liefde van zijn vrouw was Ingebeelde Liefde want ze hield niet van hem.

Ik merk hoe het me eigenlijk tegenstaat te schrijven wat mijn fysieke proces is geweest de afgelopen tijd maar wat ik ook onder de leden heb gehad het treft me steeds weer.

Op de bruiloft van twee dierbare vriendinnen kreeg ik pijn en fietste begeleid door Rati voortijdig naar huis. Op het Weteringcircuit werd ik ziek en leegde mezelf in de bosjes langs het fietspad. Rati vond het erg stoer dat ik daar stond te kotsen wat het ook wel weer een eigen stoere Schwung gaf. Midden in de nacht belde ik de doktersdienst omdat ik bloedde en liet me gerust stellen. Wel raadde de arts me aan waakzaam te blijven.

Ach wat is waakzaam?

Toen mijn eigen lieve dokter weer terug was van zijn genoten vakantie was ik de derde op het spreekuur. Ik vertelde, hij luisterde, hij checkte mijn bloed – dat eerder aan mij goed was verklaard – en zei dat ik een verhoogd lipase had, een vetafbrekend enzym. Dat vond ik wel wat, dat enzym zou goed aan mijn vetcellen kunnen beginnen maar het kon duiden op iets. Ik klom op de tafel, hij beklopte me en ik vroeg wat hij nou hoorde en wat het verschil was en ik mocht weer van de tafel af en hij was niet gerust en hij ging me doorsturen. Het had iets te maken met mijn pancreas.

Pancreas – wat wist ik daar over? Waar herinnerde de het me aan? Wiens pancreas was dodelijk ziek geweest? Wie was ik verloren die leed aan een ziekte van de pancreas?

Dit had ik helemaal niet verwacht. Ik dacht ik heb een krampje, een pilletje, een kort dieet en het is over.

Ik kreeg een pillenkuur voor mijn maag, het advies vetarm te eten, geen koffie, alcohol of gekruid eten en een verwijsbrief voor een echo. Geschrokken en verdoofd fietste ik bij Xaviera en Philip aan en deed mijn verhaal en kreeg een kopje thee. De dag ging voorbij as in a daze.

De volgende dag tijdens gongyo kon ik mezelf openstellen te voelen wat ik voelde. Ik verwachtte angst en verdriet te voelen, de zakdoeken lagen klaar maar in plaats van dat voelde ik kracht en nam ik eerst met mijn hart en daarna met mijn verstand het vaste besluit dit te overwinnen en ik voelde me zo goed!

Gister was de echo. Mijn lieve zus ging mee. Over mijn pancreas liet de arts die de echo deed zich niet uit maar de rest zag er prima uit. Volgende week maandag ga ik weer naar mijn huisarts voor het volgende plan

Het liefst laat ik me natuurlijk met een kluitje in het riet sturen maar gelukkig heb ik die pijn waar ik voorlopig geen genoegen mee neem, ik wil pijnloos dus zal ik door blijven gaan met mijn lichaam en wat er in zit te laten onderzoeken.

Stel dat er helemaal niks gevonden wordt, ben ik dan de Ingebeelde Zieke? En ik denk aan Tara SIng Varma – die Hindoestaanse politica die zo ziek was en er zo in geloofde. Tot het niet waar bleek. Ze woonde hier om de hoek en haar huis werd te koop gezet. Ze verdween – gezond maar ontmaskerd als leugenaar – van het toneel.

  • Wordt vervolgd