Nieuwsbrief februari 2012

Februari 2012

De echte winter is begonnen. Sinds vrijdag ligt er sneeuw en sinds een week vriest het. Soms hard soms minder. IK blijk opeens een nieuwsbrief te kunnen maken. Nu wilde ik dit al een tijdje en eigenlijk vooral om die lieve mensen te bedanken die mij elk jaar opnieuw een Gelukkig Nieuwjaar kaartje sturen zoals mijn Melanie vrienden Hans en Wouter. Ik stuur nooit iets terug al ben ik het elk jaar van plan maar ik vergeet het altijd weer. Voor hen wilde ik allang een nieuwsbrief maken waarin ik ze vertelde over het afgelopen jaar.

Twee heftige gebeurtenissen voor mij in 2011 waren allereerst mijn ongeluk. Op een z.g. Black Spot in Amsterdam werd ik geschept door een auto, ik knalde op straat en had een zware hersenschudding. Ze vervoerden me naar het ziekenhuis en daar lag ik twee dagen op de afdeling neurologie – het was heel wonderlijk om weer te moeten leren lopen, rechtopzitten, alleen naar de WC te gaan maar het ging allemaal prima.

Het tweede heftige was de break up met R, de vrouw waarmee ik vijf jaar lang een liefdesrelatie had, onder het mom ‘zwaargetraumatiseerd’ besloot zij zich te verlieven in een ander. De eerste maanden hield ze haar affaire voor me verborgen hoewel ik het natuurlijk wel voelde maar in augustus besloot ze te kiezen voor haar nieuwe liefje, een pin up van 32 uit Brazilie, die ze via het Internet had leren kennen.

Erg akelig allemaal. Nu ik het zo op schrijf voel ik weer een lichte onpasselijkheid en een gevoel van woede maar over het algemeen gaat het wel weer redelijk met me. Ik ben nog niet echt op zoek naar iemand maar als jullie een leuke, lieve, dappere, grappige en volwassen vrouw kennen die wel tegen een stootje kan, kunnen jullie me schrijven. Ik weet niet wie deze brief leest maar ik ga hem maar op al mijn blogs zetten. Ik zie n.l. net dat ik helemaal geen abonnees heb….

NaNo

Heb inmiddels de 20000 woorden bereikt. Mijn verhaal wordt eindeloos, het gaat verder en dieper en korter en langer dan ik dacht, schreef vanmorgen de volgende woorden…..

Nu was het mijn moment om diep in te ademen, mijn vader bedroog mijn moeder, mijn vader ging vreemd met andere vrouwen. Ik voelde me misselijk worden, de gado gado lag in mijn buik als een zware smakelijke steen. Dit was toch ongelooflijk? Het was niet te vatten dat mijn vader mijn moeder bedroog. En niet alleen bedroog hij haar maar hij bedroog ons allemaal. Zouden zijn vrienden ervan geweten hebben of bedroog hij die ook? Mijn vader met zijn lieve gezicht, met zijn lieve glimlach zat de hele tijd te liegen, hij loog tegen mij, tegen onze moeder, tegen ons. Natuurlijk was onze moeder weg en hij zat nu alweer met zijn tengels aan een andere vrouw die hij natuurlijk uiteindelijk ook zou bedriegen want een bedrieger bleef bedriegen, een bedrieger bedroog.
Ik geloof dat ik flauw viel. Even was ik helemaal weg. Ik hoorde niets, zag niets en dacht niets tot ik een nat washandje over mijn gezicht voelde en de stem van mijn zusje hoorde die Teddy Teddy, kom terug riep.
Dit was te erg voor me om te vatten, ik begreep er helemaal niets van. Ik dacht dat ze een goed huwelijk hadden, ik dacht dat mijn vader van mijn moeder hield, hoe kon dit nu? Was de liefde iets dat je zo maar kon inwisselen van gericht op de ene persoon zomaar richten op een ander?