Vrienden ontvrienden

Afbeelding

Weet deze ekster straks nog wie ik ben? Nu zit z/hij zo vrolijk op mijn hoofd en vloog h/zij waar ik was maar kent een ekster een mens?

Wat zijn vrienden?

Vrienden, wat zijn dat eigenlijk? Als ik wil weten wat de letterlijke betekenis van iets is zoek ik altijd in mijn Dikke Van Dale – niet zo dik vandaag want tegenwoordig heb ik het digitale woordenboek.
In de Van Dale staat:
Persoon aan wie men door genegenheid verbonden is.

Een ruim begrip – iemand aan wie men door genegenheid en persoonlijke voorkeur verbonden is.

Er wordt niet dieper ingegaan op het woord vriendschap en wat je wel en niet van elkaar kunt verwachten als vriend. Kun je wel iets van je vrienden verwachten? Vaak wordt er gezegd dat je niets verwachten moet, verwachtingen komen nooit uit en je zult altijd teleurgesteld worden.

Ik heb met dit niet mogen hebben van verwachtingen toch altijd wat moeite.

Als je niet iets van je vrienden mag verwachten van wie mag je dan wel wat verwachten? Van niemand misschien? Van jezelf?

Ik denk zelf dat ik een goede vriend ben maar misschien denken mijn ‘vrienden’ daar anders over?

Heb ik eigenlijk wel vrienden? Ik weet of denk dat ik misschien twee vrienden heb, ach misschien als ik haar erbij op tel heb ik er drie, twee van hen zouden dit bericht kunnen lezen, de derde is buitenlands en kan dit zeker niet lezen.

Misschien zijn er nog wel twee mensen die zichzelf als een vriendin van mij beschouwen maar misschien is dat er ook maar één.

Je echte vrienden kun je op één hand tellen heb ik gemerkt in de tijd dat mijn ouders overleden. Andere mensen komen en gaan, zijn even je vrienden en gaan dan weer.

Sommige laat ik ook gaan.

Nu met Facebook kun je mensen ontvrienden. Zo heb ik net iemand ontvriend die zich voortdurend geringschattend over me heeft uitgelaten, iemand die een erg kort lontje heeft en voortdurend haar saggerijn op mij afreageert, jaar in jaar uit. Vaak bijt ik niet van me af en laat het over me heen komen.  Onlangs heb ik op een duidelijke manier haar terug verwezen naar haarzelf wat me een “wat ben jij gemeen” op leverde. Twee dagen geleden maakte ze me publiekelijk uit voor een monster en toen was de maat vol. Ik heb haar ontvriend. Wat een opluchting. Ze kan mijn berichten niet meer zien, ze kan geen vervelend commentaar meer leveren, ze kan me niet langer vertellen wat ik moet doen en hoe ik het moet doen.

Iemand die haar commentaar had gelezen vroeg me of ik wel eens oude schoenen weg gooide en of het geen tijd was me van zulke ‘vrienden’ te ontdoen. Nu gooi ik zelden ouwe schoenen weg, of ouwe kleren, ik heb nu al weken een plastic zak klaar liggen waar ik oude kleren in wil doen, er zitten twee t-shirts in maar mijn kamer ligt bezaaid met spullen die ik eigenlijk weg wil doen maar wat me niet lukt – nog niet – misschien is het ontvrienden op Facebook een begin?

Mijn avonturen met Midas aka Mickey

De kat werd steeds saggerijniger. Hij ging steeds meer voor mijn neus zitten als ik bezig was, ging op mijn toetsenbord zitten, op mijn router, voor het scherm, gooide alles om wat er lag en als ik hem optilde om hem ergens anders neer te zetten gromde hij en sloeg naar me. Gisteren kwam onze relatie op een dieptepunt. Ik was wanhopig en belde mijn vriendin Hannie die altijd voor me klaar staat, zij is trouwens ook een ex maar dit terzijde. Zij drukte me op het hart zo snel mogelijk een afspraak met de dierenarts te maken en leende me een poezenmandje. Ze was vanmorgen al vroeg bij me om me te helpen Mickey aka Midas in zijn mandje te krijgen.

Mickey aka Midas woont al ruim 12 jaar bij me. Hij kwam nadat ik al een tijd poesloos was en de muizen hier vrij spel hadden. Voor spinnen ben ik niet bang maar kakkerlakken en muizen jagen me angst aan. Mijn laatste katje Duifje was in mijn armen, min of meer plotseling overleden en ik had alleen mijn lieve hondenvriendin Britta.

Midas hing al maanden op de deur bij Saskia’s Dierenwinkel, er werd een goed tehuis voor hem gezocht. Het bleek dat hij al twee jaar elke dag werd opgesloten omdat hij niet overweg kon met de Siamees die ook in het huis woonde. Toen ik met Britta op bezoek ging om te kijken of hij niet bang voor Britta zou zijn en of ik wel met hem zou kunnen opschieten vroeg de eigenaresse of ik hem niet meteen wilde meenemen. Dat wilde ik eigenlijk niet maar ik heb het gedaan.

Midas verdween in de kast en kwam een week later tevoorschijn. Ik had hem inmiddels Mickey gedoopt. De vorige eigenaresse vertelde me dat hij 1x per jaar geschoren moest worden omdat zijn haar anders in de klit ging en hij het niet toestond dat hij op zijn buik gekamd werd.

Ik merkte al snel dat hij er een bloedhekel aan had als hij over zijn lijfje werd geaaid, de enige plek waar hij het toeliet was zijn kopje en zijn hals, op elke andere plek waar ik hem aanraakte werd hij woedend en kon ik zijn nagels en zijn tanden in mijn vlees verwachten. Na een paar keer door hem gebeten en gekrabt te zijn liet ik het uit mijn hoofd.

Eens per jaar werd hij geschoren en de laatste jaren werd hij geplukt. Altijd onder verdoving.

Gelukkig is hij weinig ziek en hoefde ik eigenlijk nooit met hem naar de dierenarts maar nu, op 14 jarige leeftijd en gezien zijn saggerijnigheid en de wondjes die hij had moest ik hem laten onderzoeken.

Het was een ramp. Ik was blij dat Hannie erbij was want ik was geen held. Er kwam een assistente bij die handschoenen droeg die haar hele armen bedekte, Midas krabte, jammerde, blies, gromde en dat laatste deed hij luid, laag en lang. Ik stond daar als een anti-held met de vingers in mijn oren en mijn maag draaide om. Ze wilde zijn bloed afnemen en dat duurde ruim vijftien minuten omdat hij zo kwaad was dat hij niet te benaderen was.

Uiteindelijk was ik € 154 armer maar had hij niets! Alles wat ze in het bloed kon checken was goed, nieren goed, lever goed, glucose goed. Zijn hartje was goed al bonsde het hard. Ik kreeg anti-vlooien spul mee en de raad hem de eerste twee uur niet aan te raken. Ook moet ik alles goed in de gaten houden. PFFFFFFFFFF.

Parakeet in Pear Tree

The green parakeet with the pink and black neck ring around the neck, has been feasting on my pears.

It let me take these three pictures and then went on eating and drinking.

Later that day a blackbird, pigeon and a Flemish jay – a bird that I will forever associate with a visit of my long deceased father – had their treat but I couldn’t get them on my camera.

After they have fallen on the ground wasp, flies, ants and slugs eat the rest of them.
Kilo’s and kilo’s.
++

Posted by Picasa