Happy 2014

Happy 2014

One morning in October
It was the morning after the night Melanie did a stage it concert
at my time 3 AM
I didn’t get back to sleep but
went to chant for world peace and my goals in the SGI Cultural Centre
From 7 till 9
On my way home through the Vondelpark
I saw these sunrays

2012

2012

Met Melanie in Bad Staffelstein

Nog maar enkele uren is het 2012. De wereld bestaat nog steeds.
Mijn 2012 begon in een stal in Woudsend waar ik Melvin wortels voerde zodat hij niet veel zou merken van het geknal. Ik had verdriet over mijn verbroken relatie en was blij dat ik in Woudsend was uitgenodigd.
Het eerste half jaar van 2012 was ik nog steeds de breuk aan het verwerken. Gelukkig volgde ik intensieve therapie waar ik achter een verdrongen jeugdervaring kwam. Deze onder ogen zien schepte lucht in mijn hoofd. Dingen die ik altijd voor waar had aangenomen bleken me ingepraat te zijn door de gehate juffrouw Smit, die mij stelselmatig dagelijks misbruikte, vernederde en kleineerde en dat twee volle jaren heeft kunnen doen. Omdat ze me wist in te prenten dat ik niet deugde en een leugenaar was vertelde ik mijn ouders niet wat ze allemaal met me deed. Ze had me verzekerd dat ze me niet zouden geloven.
Nadat de therapie was afgelopen heb ik een aantal weken een mindfulness traject gedaan. Daar oefenden we stil liggen en een bodyscan doen. Je hele lichaam langs gaan en alles voelen en benoemen en alert blijven op wat er gebeurde. Ik vond het vreselijk! Maar ik deed braaf de oefeningen en was een tijd lang erg mindful.

Melanie, mijn grote heldin, favoriete zangeres en sinds een aantal jaren intieme vriendin kwam samen met haar zoon Beau Jarred naar Europa voor een toer in Oost-Duitsland. Ik hoopte eerst dat ik haar kon assisteren maar dat ging niet door. Ik was heart-broken want ik had echt de financiën niet om ze overal achter na te reizen en een hotelkamer te betalen. Toch is het me gelukt. Ik kon een goede treinticket boeken en legde contacten via Couchsurfing in de steden waar Melanie optrad. Voor het eerste concert reisde ik met Hannie’s auto naar Darmstadt. Melanie was dolenthousiast me te zien.
Een paar dagen later ging ik met de trein naar Berlijn en ook daar was het weerzien met Melanie en Beau boven verwachtingen. Het reizen als couchsurfer beviel bijzonder goed. Elke keer als Melanie me in het publiek ontwaarde kreeg ik een grote glimlach en vertelde ze me na afloop hoe fijn ze het vond dat ik er was. Dit deed mijn hart zo goed, zo enorm goed na dat gezeur van R die zo boos was dat ik een ongeluk had overleefd met een zware hersenschudding en van alles niet kon. M was zo blij dat ik er was. Als ik dit nu schrijf ben ik weer zwaar ontroerd.
Uiteindelijk ging ik ook nog met Jodi, een vrouw die Melanie in Arizona had opgevangen nadat Peter (M’s man) was overleden, in een splinternieuwe Mercedes naar Zuid-Duitsland waar Melanie optrad op een festival.
Zie foto hierboven waar ik alle drankjes draag die Melanie wil drinken. Ik liet niemand anders die drankjes dragen. Moet hier erg om lachen….
De tijd met Melanie en Beau waren reuze helend voor me. Het verdriet dat ik voelde verdween.
Nu ben ik vanavond op oudejaar 2012 alleen. En ik heb er zin in.

Into the New Year | written by Melanie Safka

Into the New Year

Peter and I were married on New Year’s Eve. We went to ‘Cousin Brucie’s’ New Year’s Eve party at his loft in New York City. Cousin Brucie announced it and everyone cheered and toasted. Now it is coming on to forty five years later, forty five years, a ripe old age in other times but I grew up in never never forever and ever land and I am still not comprehending with my whole self that Peter isn’t here to celebrate forty five years of marriage ~ Peter was there for a minute in ‘Melanie and the Record Man’ – now the void is seemingly getting bigger, cavernous and unfathomable, how are we expected to get up from this depth. I grasp at anything that looks like a lifeline, I don’t even know why, except I made a deal and I don’t like to go back on a promise ~ tonight I make a promise that I will sing forever ~ we’ll shine our little light … and nobody wants to go to bed. This year I want to sing “Make it work for me” to Aretha and “Extraordinary” to Nathalie Cole, those formula people need to get out of the arts and let artist go direct. Peter says I’m right. Here somewhere into the new year. So my dear ones, we go on, into the new year.

Love,

Melanie

via Melanie Safka – Journal.

Reis naar USA – oktober 2012 Dag 4 – Middag – De Waterval

Vanuit JoeBean bel ik J, ze heeft me een aantal keren gemaild over haar plannen voor Rochester en het lijkt me leuk haar te ontmoeten. Ze is lief en lijkt op de een of andere manier erg onzeker. We drinken samen nog een overheerlijke koffie van JoeBean en besluiten dan de bezienswaardigheden van Rochester te gaan zien.
SAM 2538
Ze heeft een grappige nummerplaat waar in het Engels ‘Red de honden’ opstaat. Ik maak er een foto van maar ze drukt me op het hart deze niet zo op het Internet te zetten want ze is bang dat criminelen uit zullen vinden waar ze woont. Ik beloof het haar en heb net de nummerplaat onzichtbaar gemaakt.
We gaan naar de waterval. Midden in Rochester stroomt de rivier de Genessee en er is verval en een waterval.

High Falls Rochester
SAM 2546
Ik vind het altijd indrukwekkend hoe een rivier door een stad stroomt en hoe mensen bouwen langs de rivier. Ook hier staan de gebouwen aan de waterlijn.
SAM 2547
Het water valt bruisend.

SAM 2548
Eigenlijk is dat geluid van vallend water het mooiste maar dat kan ik hier niet laten horen.

SAM 2550
Ik poseer nog even met op de achtergrond de waterval. Hier kun je goed zien dat het water maar aan één kant naar beneden valt. En ik poseer, lachend, nog een keer. Maar de lach zie je niet want ik ben te ver weg.

SAM 2551

Dan neem ik zelf nog een foto op de brug.

SAM 2549

Amerika – 2012

Het vliegtuig dat me naar Amerika brengt

De dag is 16 oktober 2012.
Met dit vliegtuig vertrek ik zo naar Amerika. H heeft me naar Schiphol gebracht. Ik wilde eerst gewoon met tram en trein maar AVK raadde me aan H te vragen en ik vind het erg fijn dat H het doen wil. Het is regenachtig in Nederland. We regenden nat toen we afscheid namen. Ik ben niet meer zenuwachtig. Vannacht telde ik nog de dagen dat ik weg zou zijn en vooral de dagen dat ik weer terug zou zijn maar nu ben ik er helemaal klaar voor om te gaan. Ik ben nog wel een beetje zenuwachtig hoe het me zal lukken als ik in Amerika ben maar S heeft alles duidelijk voor me opgeschreven. Als ik geland ben op John F Kennedy neem ik de Airtrain naar Jamaica, daar moet ik de A nemen en bij Hoyt Schemerhorn overstappen op de G. Die neem ik tot Churchstreet en dat is het eindpunt. Ik heb zelf op de kaart gekeken hoever het lopen is naar Ocean Parkway, een minuut of vijf.

De vlucht is goed, ik zit aan het raam naast een dikke vriendelijke man en een slanke huisvader. Twee Zweedse meisjes vroegen me te ruilen zodat zij naast elkaar konden zitten en ik in het midden maar ik heb resoluut nee gezegd. Ik wil aan het raam. Helaas is er weinig te zien. Het is bewolkt en waait. We moeten geregeld onze riemen om omdat we in turbulentie zitten en het vliegtuig behoorlijk schudt. Ik word bijna misselijk.

Iedereen heeft aan de stoel voor ons bevestigd een klein schermpje waar je films op kunt zien. Ik kijk twee films: ‘Alleen maar nette mensen’ die net een paar dagen daarvoor in premiere is gegaan en waar ik absoluut heen wilde als ik terug was maar dat hoeft nu niet meer. Grappige film. Hierna kijk ik naar The untouchable’ geloof ik, een Franse film over een invalide man en de zwarte man die voor hem werkt en hem overal heen rijdt, een feel good movie waar ik veel over gehoord heb. Hierna lees ik wat. Het vliegtuig maakt veel lawaai, het lukt me niet te luisteren naar mijn Ipod waar ik boeken heb gedownload.

Ik moet een formulier invullen voor de douane. Ik ben niet op een boerderij geweest en neem geen etenswaren mee. Ik maak me een beetje zorgen over de gedroogde moerbeibessen die ik bij me heb. Mag ik die nu wel of niet meenemen naar de States? Uiteindelijk spoel ik ze door het toilet als ik een stempel van de immigratie heb. Voor ik door de douane ga. Ik wil niet het risico lopen dat een hond mijn moerbeibessen ruikt en ik het land niet in mag.

Alles wijst zich van zelf. Ik neem de Airtrain, een vriendelijke man wijst me naar de skyline van Manhatten en een niet onvriendelijke zwarte dame die voor de subway werkt, helpt  me geld op mijn metrokaart te zetten als ik op het verbindende station kom, ik neem de metro – het wordt steeds voller en duurt allemaal erg lang maar na een uur of zo kom ik aan op Hoyt Schemerhorn, ik stap over en neem de F of de G, dat weet ik niet meer, stap uit bij Church street, neem de lift naar boven en sta in het volle zonlicht. Brooklyn.

Met aan elke hand een koffer loop ik de straat die ik zag op Google Maps in en kom op Ocean Parkway. S is gelukkig thuis, dat had ze me al verzekerd, ik neem de lift naar de zesde verdieping. Als S de deur open doet, ontmoet ik een klein zwart wit katje met een plastic ring om haar nek, Jopie. Ook ontmoet ik de grote zus van Sterretje, de schuwe Nellie.

Ik neem S mee uit eten, we gaan naar een Mexicaan, we lopen door Brooklyn en ze laat me de mooiste plekken zien uit haar buurt.

’s Avonds is het laatste debat tussen Romney en Obama, Romney heeft een zoete zalvende stem. Hij herhaalt zichzelf de hele tijd, valt Obama steeds aan maar zegt niets dat hout bijt. – of hoe zeg je dat –

Mijn tijd 5 uur, maar 23u in mijn nieuwe tijd val ik in bed, Jopie en Nellie liggen bij me.