Reciteren

Veertien jaar geleden begon ik in deze maand met het dagelijks reciteren van Nam myoho renge kyo.

Ik was er voor het eerst mee in aanraking gekomen in Florence, waar wij na het Derde Internationale Vrouwenfestival met een internationale groep lesbische vriendinnen in een blauw Volkswagenbusje naar toe waren gereden.

Het was 1979.

Onderweg  sliepen we in het veld, of op de helling van de berg zoals ergens in Zwitserland waar we gewekt werden door een oude boer die verbaasd en verheugd was over al die vrouwen op zijn bergweide. Onder ons lag een groot meer, ik denk dat het het meer van Geneve was, het was een onvergetelijk uitzicht. De boer nodigde ons uit voor een ontbijt op zijn boerderij, terwijl zijn vrouw in de keuken eieren aan het bakken was maakte hij van de gelegenheid gebruik de borsten van P te betasten, een sensuele voluptueuze fotografe uit New York.

Onze eerste stop in Italië was in Milaan. Een groot kraakpand vol lesbiennes. Een vierkante binnenplaats waar drie verdiepingen met galerij op uitkeken. Hier woonden twee van de vrouwen die in ons busjes zaten, ze waren geliefd want toen wij met ons busje de binnenplaats opreden kwamen ze naar buiten en juichten en klapten.

Mijn toenmalige vriendin en ik waren allebei verliefd op P die al een aantal jaren een relatie had met J die er natuurlijk ook bij was.

We slenterden door het zakelijke Milaan waar iedereen bijzonder goed gekleed was. We leerden enkele woordjes Italiaans, bekeken de Dom van buiten en aten ijs en fruit bij een ijssalon.

Onze volgende stop was een lesbiënne in Venetië. We parkeerden de auto ergens buiten de stad en liepen met onze tassen en rugzakken het nachtelijke Venetië in. We hadden een adres ergens bij het San Polo, een hek, een binnenplaatsje en een trap naar het appartement dat  genoeg kamers voor ons allemaal bevatte. De volgende morgen werd ik wakker door getoeter buiten en twee mannen in bootjes waren aan het ruzie maken over wie er voorrang had.

Bij het ontbijt zetten de vrouw des huizes een spuit, ze bleek de heroïnedealer van Venetië te zijn. Als zij het plein van San Polo opliep kwamen vanuit alle hoeken, stegen en gaten de junks te voorschijn aan wie ze haar heroïne verkocht.

Een paar jaar later kwam ze naar Amsterdam om af te kicken, ze woonde bij ons en probeerde met Vitamine C haar gewoonte te breken. Het lukte en ze vertrok weer naar Venetië.

Zij gaf ons de adressen van vrouwen in  Florence waar we welkom waren en we vertrokken naar Florence.

Eerst gingen we naar Saturnia. Daar waren geneeskrachtige zwavelbronnen. De heroïnedealster zei dat we gewoon onze neus achterna moesten gaan want het was weer laat toen we vertrokken, P & J hadden altijd veel tijd nodig met inpakken dus ik denk dat we rond een uur of acht ’s avonds vertrokken.

Midden in de nacht kwamen we in Saturnia aan, de geur van rotte eieren volgend, eerst met de auto en toen we niet verder konden op onze neus de duisternis in.

De hele nacht zaten we in het borrelende water, we spraken onze verwachtingen van het leven uit, gooiden onze angsten het water in en zagen tot onze verassing toen de volgende ochtend de zon op kwam dat aan de overkant van de bronnen een helling van een berg was waar schapen opliepen. Opnieuw een onvergetelijk uitzicht.

Onderweg naar de auto werden we geronseld als druivenplukkers en de rest van de dag plukten we druiven voor een flink aantal lires.

In Florence scheidden onze wegen zich enigszins, P & J gingen naar de overkant van de Arno en C en ik zaten in een huis aan de Via del Moro.

Daar hoorde ik voor het eerst Nam myoho renge kyo.

Er was geen douche in het huis maar toen ik de volgende morgen onze gastvrouw in de gang tegen kwam zag ze er zo schoon en gewassen uit.

‘Ik dacht dat er geen douche was,’ zei ik.

Ze begon te lachen. ‘ Ik heb net gemediteerd,’ zei ze.

‘En dan zie je eruit of je gedoucht hebt?’ Ik was verbaasd. ‘Wat doe je dan?’

‘Ik chant Nam myoho renge kyo’ zei ze.

Why me?

“Why me?” A Buddhist view on the purpose of suffering

Copied from Thanking the spoon

Clients in difficult situations sometimes say to me: “Why me?” Or “What did I do to deserve this?” Or “Why does this keep happening in my life?” This is a very natural but ultimately futile question. Our karma is so profound over this and many previous lifetimes that it is impossible to work out what causes you have made in the past that are producing today’s effects in your life. And as I was taught when I trained as a coach, ‘Why?’ is a negative, backward-looking question. Much healthier, say the coaching textbooks, to “look at the hows of the solution in the present rather than the whys of the problem in the past.” But there is a third approach that combines the best of the first two because Nichiren Buddhism reveals that it is healthier to look at ‘Why me?’ as a positive, forward-looking question.

Why me

This happens when you consider your present problems (or “heavily disguised gifts” as I prefer to call them), chant about your future (or visualise it if you’re not a Buddhist) and begin your answer not with a backward-looking “because I did…” or “because I am”, but with a forward looking:  “So that I can…”Then from your own reservoir of boundless Buddha wisdom will spring insights that complete the answer:

So that I can… be more compassionate / learn to love my parents / fulfil my full potential at work / treasure my health / find a relationship based on deep respect… and so on.” This is known in Buddhism as‘transforming karma into mission’, harnessing all your suffering to strengthen your sense of purpose. This approach – long and painful though it can sometimes feel – turns you into an architect of your future instead of a victim of your past.

It is the approach taken by Mariane Pearl – see recent post – who described how she transformed despair into hope following the decapitation of her husband by Islamic fundamentalists. By the way, ‘mission’ does not necessarily mean a destiny to discover new planets, or a noble calling to work with the disadvantaged, but indicates a strong sense of purpose and a sense of personal responsibility that guide your every day choices and actions, reveal your unique individual talents, and help you make a positive difference in society.

I love this extract from a poem called ‘Courage’ written by my fellow SGI Buddhist Patti Dale:

You cannot trade your blotted page

For a clean sheet

You must create

From where you are now

Knee-deep in your own garbage:

In it lie the ingredients

Of your humanity.

It reminds me that one of the most important symbols in Nichiren Buddhism – the beautiful lotus flower – only grows in the muddy pond of daily life.

So, next time you find yourself asking, “Why me?” make it the Why that looks forward, not back.

purple lotus flower

Dx

Fan zijn: Melanie, Laurie Anderson en Amanda Strydom

Ik vind het heerlijk om weer fan te zijn. Fan – dat ben ik graag.
Vaak word ik geraakt door muziek en ontvlam. Vaak vlam ik maar even, ik zal maar geen voorbeeld noemen maar soms ontvlam ik voor de rest van mijn leven.
Er kunnen pauzes komen maar als de pauze voorbij is gaat het vuur weer aan.
Ik denk natuurlijk aan Melanie, waarbij de vlam aan ging op mijn vijftiende, in de zomer van 1969, weer doofde in 1979 en weer ten volle brandde in 1994 en nog steeds volop brandt.

Melanie Safka – Beautiful People

Mijn liefde voor Laurie Anderson, die ontbrandde toen ik Let X=X voor het eerst hoorde.

Let X = X

Zij maakte muziek zoals ik toen in mijn hoofd hoorde. De liefde duurde een paar jaar maar bij een concert in de RAI was ik ernstig teleurgesteld. De muziek was zo somber en het podium te schaars verlicht. Het was alsof ze niet wilde dat we haar zagen, maar waarom dan optreden? Ik kwam helemaal treurig van het concert en kocht haar platen niet meer. Afgelopen jaar zag ik haar in de Stopera en was toen weer diep geraakt door haar wijsheid en haar woorden. Haar stem was niet zo goed maar haar teksten vond ik ijzersterk. Een vriendin die ik na afloop tegenkwam was op haar beurt zwaar teleurgesteld.

En nu dan Amanda Strydom, nog geen twee weken geleden hoorde ik haar voor het eerst toen ik op Spotify naar de nieuwe CD van Frederique Spigt luisterde. Erg mooi die CD, ik genoot er van. Een van de mensen die aangeraden werd – soortgelijk aan Frederique Spigt was Amanda Strydom. Ik klikte op haar naam en daarna op het nummer met de vreemdste naam Ndiyakholelwa

Ndiyakholelwa

Ik was aangenaam verrast en geraakt. Ik ging meer muziek van haar luisteren. De tranen vloeiden rijkelijk. Hierna zocht ik haar op het Internet. Wie was Amanda Strydom? Een blanke Zuid-Afrikaanse vrouw met een heftig verhaal. Opgesloten omdat ze flipte vanwege de apartheid? Bizar. Ik klikte op ‘optredens’, ze bleek net op dit moment in NL te zijn en zou twee dagen later op treden in mijn hometown Amsterdam. Ik bestelde onmiddellijk een kaartje. Ik twijfelde wel of ik zou gaan. Haar muziek raakte me zo diep dat ik enorm moest huilen en ik wist niet of ik mezelf daar bloot aan moest stellen. Maar ik wist dat de manier waarop het me raakte me ook zou helen.

Ik maakte een afspraak met medeboedhiste Isabelle, die even in Osdorp woont, om voor het concert bij haar te gaan chanten. We deden krachtige daimoku en gongyo met haar anderhalfjarige zoontje Loek die erbij kwam zitten en ook Nam myoho renge kyo zei. ik voelde me gesterkt en ik ging open naar het concert.

Woorden ontbraken – en dat zeg ik terwijl ik pagina’s vol schrijf. Het was mooi, het was schitterend. Ze heeft prachtige muzikanten, een fantastische pianiste die heerlijk speelt, een fantastische gitarist die ook schitterend speelt en een fantastische percussionist die machtig mooi speelt.

Zijzelf is een struise slanke vrouw, misschien is ze volslank te noemen maar ik was verbaasd dat ze zo slank was, Amanda Strydom heeft een hele warme podiumpersoonlijkheid. Ik was te zeer geraakt om een CD te kopen en te wachten voor/op een handtekening, ik ging er snel vandoor. Maar hopelijk krijg ik vanavond een nieuwe kans in Den Haag. Ik wil dolgraag een handtekening en dolgraag met haar op de foto.
Wat wil een fan nog meer?

14-12-11- Regen dus geen loodgieter

Vandaag zou Loodgieter Janus komen om de verroeste waterpijp die lekt te vervangen. Ik zit al meer dan een maand, om niet te zeggen twee maanden met een groot gat in mijn muur. Heb al jaren een lekkage en de muur moest gesloopt worden om te kijken wat de oorzaak was. De verroeste pijp.
Janus belde af, het regende en dan heeft het geen zin volgens hem.
Het is een knappe man die Janus, zo’n toffe Amsterdammer. Krullen, blauwe ogen, joviaal, Hij heeft een lelijke man voor hem werken. Je snapt wel….
Snap ik het?

Kon vannacht weer niet slapen, de afgelopen drie nachten kom ik maar niet in slaap. Ik weet de oorzaak niet. Ik denk dat ik misschien te weinig bewogen heb, heb door mijn verkoudheid niet gesport. Zou vanavond willen gaan maar ga naar het concert van Amanda Strydom in Den Haag. Ik vind het heerlijk om weer fan te zijn. Fan – dat ben ik graag.
Vaak word ik geraakt door muziek en ontvlam. Soms vlam ik maar even, ik zal maar geen voorbeeld noemen maar vaker ontvlam ik voor de rest van mijn leven. – lees hierover meer in mijn volgende post.

Ik was gisteravond eigenlijk best gelukkig. Had een uur gechant met de andere leiders uit mijn afdeling. Samen chanten is een grote gift.

Ook voelde ik me fijn over mijn plan 7 x 7 keer mijn verhaal te vertellen. Ik kreeg meteen een Twitterbericht van Randomizer die zich aanbood als de eerste. Ik begreep dat pas later maar ik ben er dankbaar voor. Ook snapte ik opeens waarom 7 x 7.
Ik kan me goed voorstellen dat na een tijdje het hele verhaal over wat er gebeurde – dat ongeluk – en hoe ze mij in de steek liet terwijl ik herstelde van die zware hersenschudding – me gaat vervelen. Dat het een ‘verhaal’ geworden is en dat het me niet meer pijn doet. Dus ik zoek nog achtenveertig mensen.

NS – Wisselstoring op de kortste dag.

Dinsdagmorgen 21 december 2010. De kortste dag. Om 5.15 word ik wakker. Toch blijf ik in bed tot om half zes mijn alarm af gaat, dertig seconden Air van Bach. Bij de eerste tonen, sokken aan, bed uit en de kraan van het bad open. Nam myoho renge kyo chantend begin ik aan de dag. Dit heb ik opgestoken van Jason Jarret en zijn onovertroffen A Buddhist Podcasthttp://abuddhistpodcast.com/.  Ik vul mijn percolator met koffie, zet deze op het gas en eet een sinaasappel.

Ik heb mijn manier van reizen de avond hiervoor goed uitgezocht.  Vanwege het ijs op de weg durf ik niet op de fiets.  Ik zal rond een uur of zeven de bus nemen zodat ik om tien over zeven op het station ben en alle tijd heb om mijn OV chipkaart te laten deblokkeren. Ik wil  mezelf in de vroege ochtend absoluut niet stressen.

Buiten sneeuwt het licht, sneeuwvlokjes die ik wel voel maar die zo minuscuul zijn dat ik ze alleen zie in het licht van de straatlantarens. Het is vroeger dan ik gedacht had want de bus komt iets voor zevenen op het station aan. Bij de balie van de NS ben ik vrijwel meteen aan de beurt. Een erg aardige NS mevrouw deblokkeert mijn OV chipkaart en veertig euro verder kan ik weer reizen.

Er verschijnen berichten over vandaag niet rijdende treinen naar Utrecht. De vriendelijke mevrouw belt naar de centrale. Er is een wisselstoring bij de Bijlmer. Misschien zal de trein van kwart voor acht wel reizen. De stationshal is warm, er staan leuke zitjes waar ik mij op neer vlei.

Bankjes

Om tien voor half acht ga ik naar het ijskoude en tochtige perron. Als sardientjes staan de mensen in de kiosk, er zijn blijkbaar geen wachtkamers meer op de perrons van het Amstelstation.  Ik besluit weer terug te gaan naar de warme stationshal. Al snel komt het bericht dat er geen treinen naar Utrecht rijden. Ik kan eventueel proberen naar het CS te gaan en daar via Hilversum en Amersfoort naar Utrecht te reizen maar ik geef het op. Terug in de bus en weer naar huis. Om kwart voor acht ben ik thuis. Ik besluit te gaan chanten.

Misschien ga ik terug naar bed. Bijslapen.

Hoog onder zeespiegel.

Een lege geest

Chanten PDF Afdrukken E-mailadres

Tijdens het chanten, het voortdurend melodieus maar monotoon reciteren van Nam myoho renge kyo, vliegen de gedachten rond in mijn hoofd, als vogels in het luchtruim van mijn geest. Door het horen van mijn stem die de woorden ‘Nam myoho renge kyo’ – ik wijd mijn leven aan de wet van oorzaak en gevolg door geluid- herhaalt, maak ik verbinding met het ritme van het universum. Nam myoho renge kyo is als de boom waar de vogels op uitrusten. Nam myoho renge kyo klinkt overal doorheen. Als ik goed luister hoor ik het in het waaien van de wind, in de bladeren van de bomen, in het geknetter van een bromfiets, in mijn eigen hart.

Bij het beoefenen van het boeddhisme van Nichiren Daishonon hoef je je geest niet leeg te maken. Omdat ik ook andere vormen van het boeddhisme heb beoefend weet ik hoe het voelt om een lege geest te hebben. Die geest gaat maar door en het was voor mij altijd een hele strijd, steriel en naar binnen gekeerd, om die geest het zwijgen op te leggen. Ik heb een aantal retraites gedaan waar niet gesproken werd en ik hele lange uren op een kussentje zat, mijn gezicht op iets minder dan een meter van een lege muur. In de vroege ochtend zaten wij op dat kussentje en keken naar een witte nog donkere muur die lichter werd bij het opkomen van de nieuwe dag. Dat was mooi. Toen ik bijna in slaap viel werd er enorm hard op een gong geslagen en waren we allemaal weer wakker en mochten we weer langzaam en in onszelf weer een rondje lopen. Voor ik op mijn kussentje ging zitten liep ik drie keer  langs de muur door de zaal en boog ik naar mijn kussentje, dat me de gelegenheid gaf te zitten was de gedachte erachter. Tijdens die retraite moest je trouwens voor alles buigen, je eten, je kommetje, je buren die je iets aangaven, eerst buigen, dan doen. … en mijn geest werd leger, elk uur dat voorbij ging, tot ik na dagen buigen, rondlopen, volgen, niet praten totaal van de wereld de wereld weer in ging en de trein naar huis nam.

De lege geest is waarschijnlijk prettig als je in een klooster leeft maar met het openbaar vervoer reizen vergt allerlei handelingen die eerst in de geest moeten onstaan:  heb ik gepast geld, mijn strippenkaart bij me, mijn ID, welk perron, hoe laat, waar stap ik uit, welke tram, is alles goed gegaan thuis?