Blackfriars Theatre musical Melanie And The Record Man features Woodstock legend

Blackfriars Theatre musical Melanie And The Record Man features Woodstock legend.


Blackfriars Theatre, a professional, not-for-profit theater in Rochester announced its first original production, “Melanie And The Record Man – A Musical Memoir,” starring Billboard Female Vocalist Of The Year and multiple gold record award winner, Melanie Safka, and Blackfriars alumnus, Nicolette Hart (Broadway /National tour RENT, Legally Blonde, The Wedding Singer) as Melanie’s younger self.

Melanie Safka, recording under her first name, “Melanie,” is a folk singer of impeccable talent, who has influenced an entire generation of singer-songwriters. A Queens, NY native, she did most of her growing up in New Jersey, and began playing in the folk clubs in Greenwich Village in the mid-1960s. Her breakout performance at the Woodstock festival in 1969 generated one of her greatest hits, “Lay Down, Lay Down (Candles In The Rain),” which was inspired by the candles that were raised by the audience during her set. She scored an international hit with “Brand New Key,” in 1972, selling over three million copies world-wide.

The musical, which will begin production in October, has a cast of eight with Melanie as narrator to bring the star’s story to life. It is set against the ever changing music industry, and her amazing life with her late husband/record producer and manager, Peter Schekeryk.

He was the record producer who fell for the only client.Through the hits and the misses, they made beautiful music.

“As a lifelong fan, I am delighted to bring this project to Blackfriars Theatre in it’s world premier production,” Blackfriars artistic director John Haldoupis said. “Melanie is one of the great originals of our time. She’s a legend, and now I am able to call her my friend “


Woodstock Legend Melanie and Performance in the Digital Age

Melanie’s new album is not available right now on iTunes, Pandora, Sirius/XM right now, and I feel lucky to have a copy of the singer-songwriter’s latest work, “Ever Since You Never Heard of Me.” Melanie, who is one of my mother’s favorite singers, has had a limited number of copies produced, and has not sought to distribute it widely, following her husband-producer Peter’s death in 2010. She and Peter started the second independent, artist-owned label in rock music (the first being the Beatles’ Apple Records); she has long been committed to artists’ creative independence and self-publication. So now, after decades in the music industry, the Woodstock legend of pop-folk is learning herself all there is to know about making a living as a musician in the twenty-first century, including our new paradigms of music distribution. Last year, a group in Australia posted a rough mix of her new album to iTunes, and collected all of the profits for themselves. She spent most of last year tracking those people down and getting them to remove her original content, the last production work of her material by her late husband. Successful, she has copies to distribute while on her sporadic tours this year and last—in Arizona, in the Northeast, at the 2012 International Folk Alliance Conference in Memphis, and across two nights at the Tupelo Music Halls in New Hampshire and Vermont. Melanie’s career has come full circle; she began amongst others, as a Greenwich Village folk troubadour in the mid-1960s, and the value of her live performances have returned to being her ultimate experience.

Melanie’s career has included over thirty albums (two of them gold), an Emmy for lyrics penned for a 1989 television adaptation of Beauty and the Beast, a stint as a UNICEF ambassador in 1972; she has had a long and close family experience with her husband Peter, her partner and producer, raising her three children, Leilah, Jeordie, and Beau-Jarred. Peter and Melanie were married in 1968, and her first few hits appeared in Europe came around the same time: “Bobo’s Party,” on the Buddah label went number one in France, and “Beautiful People” was a hit in the Netherlands. In mid-August of 1969, after substantial press coverage of her live performances overseas, as well as a television appearance in the UK, Melanie found herself in a helicopter above the American masses gathered at Woodstock in upstate New York, a defining moment, and terrifying experience, in her life. In a recent interview, Melanie told this writer that at Woodstock, she waited in a small tent to perform, and that all day, she was told by the event producers that she’d be on stage next, only to be suddenly told, ‘oh, wait, nevermind.’

Melanie described herself as an introvert, one who will find a quiet corner at any party; it was her husband Peter who always did all of the schmoozing that helped maintain her presence in the public sphere. “I like people. I like people sitting down in front of me,” she said, as we talked of aspects of creative introversion and live performance. In the year following Woodstock, Melanie wrote and released “Lay Down (Candles in the Rain)” to widespread acclaim, a lasting pop favorite; the lyrics described the moment during her Woodstock performance when Hog Farm distributed candles to concertgoers, and the rain-soaked audience became aglow in soft light. The first few minutes of her performance was a spiritual experience, one in which she saw herself outside of herself: “I was faced with a massive humanity,” she said. It was from this moment during her performance at Woodstock, the practice of an audience illuminating a theater during a concert via lighters or cell-phone apps was developed; Melanie was contacted by MTV a few years ago for a documentary on concert behavior, as this illumination is part of her legacy: “I wish I had a penny for every time someone used one of those apps,” she said.

Even if she did, I think Melanie would still feel the need to get herself across in song. Her new album, “Ever Since You Never Heard of Me,” is the home production work of her late husband and her son, Beau-Jarred, and is a strikingly honest compilation of their work: Beau sought the “pristine, totally musical” recording, while Peter was “old school,” and sought to have sessions with many instrumentalists present at the same session. Melanie talked of the advent of home recording as something that supports one’s need to “live with your creative source energy, and that’s not babble.” From the first track’s multi-tracked Melanie melody-voices across various reverb stages, her new album shimmers with a digital gloss of production and equalization: soft guitars, pianos, quiet guitar licks. Some of the production choices augmented the stellar songwriting; very few choices, in whole, detracted or distracted me. “Tried to Die Young” is a striking ballad that sounds seems to improve upon an early (good) Indigo Girls tender verse-chorus-bridge structure; I’d want to hear Amy and Emily cover this song, electric fiddle solo and all. I realized Melanie had been making records and strumming away in her own rhapsodic trance to audiences for twenty years before the Indigo Girls produced their own first album in 1987; she was a contemporary of Janis Joplin, Grace Slick, and other women’s voices in pop and rock that crackled through AM and FM radios in the late 1960s and early 1970s. Her career was important to the development of the genre that today supports Natalie Merchant, Alanis Morrisette, and Jewel. Some of the songwriting on “Ever Since You Never Heard of Me” is a fine reflection on her lifelong commitment to her craft;

On Melanie’s latest release, there are lyrics of rains in Nashville, compromised dams and floods that hover above nylon-string, electric, and acoustic guitars, subtly-brushed snare drums, and a variety of digitally-apparent keyboards. In fairness, the home production value of the recording reveals a growing edge in Beau-Jarred and Melanie’s collaboration: the bass, when present, is sometimes soft and synthetic, and the middle-ground of the equalization sometimes left something to be desired: on my Auratones, the drum set nearly disappeared on “He Died for Love,” a shuffling country song about Johnny Cash, featuring brash pasting of sound clips of his introduction of Melanie, from her appearance on his show long ago. Melanie’s voice is up-front present in the mix throughout, and bears little digital effect; some of the musical genre-hopping in the setting and production surrounding her chord changes and melodies makes this album an inventive endeavor in the face of loss. Some of the material on “Ever Since You Never Heard of Me” represents Melanie’s husband Peter’s last production efforts; this album represents her “picking up the pieces” following his passing. I was interested by the song that follows the Cash tribute, for it sounded like, and was as good as, any Peter Gabriel studio effort, with choruses of repeated syllabic chants and sweeping electronic drum programming, including a dramatic large cymbal break, the whole thing bearing a likable Lion King soundtrack vibe. Besides one crude virtual fader-rise at the song’s close, this track was an interesting work in itself. I didn’t expect to be brought to tears by any of this album, but “Hush-a-bye” was such a suddenly simple song of leaving and departure, and sought to imbue love upon sad leaving just hit me, like a ton of bricks, in its lilting and continuing: by the time Melanie had gotten through the tender verses (“life will take over/no won will have won/hush-a-bye, baby, bye bye”), and was simply repeating the song’s chorus against a small-volume band of electric keys, drums and such, the song had become anthemic, and had gained my emotion; I was hearing my own experience being described. I didn’t expect to be so moved.

And, the instrumental that followed this emotional song was perhaps one of the best choices in production, though the flamenco-guitar riffs across the hip-hop beat could have been avoided, or could have come on faster. Instead, the track evolved into something even larger, involving a vocal counter harmony, a synthetic marimba, and a closing featuring some sort of hiss. There were tracks I preferred less for their production, but these sins of overproduction might be overlooked for the album’s songwriting: there wasn’t much keeping this Melanie album from being a female counterpart to Paul Simon’s Brian Eno collaboration albumSurprise (with lyrics like “if everyone smiles we’ll have a hometown all over the world”), complete with interesting Eurotrash-commentary bridge-drum-breaks—though Simon, unlike Melanie, might refrain from the Beatlesque waltz-based sing-along coda. “Every Breath of the Way” sounds like a Steve Forbert song, in production and drive—and some sort of electric mandolin riffs are massive and entertaining, huge and bearing over the mix in a funny and unprofessional way. A bluesy electric number closes the album, and sounds something like Bonnie Raitt or Grace Potter.

On the basis of “Hush-a-bye” and the album’s first four tracks, I was glad to have gotten a copy of this album, and am excited to see Melanie live—because the creative artist might be actually formed and reformed by their interaction with their audience, however dark the theater. It is in that relationship that the spirit of creative human expression may best flourish, however tricky and slick our studios may become. Melanie’s favorite venue of all time is not Woodstock or any outdoor festival, but the Stables, a 400-seat venue in Milton-Keynes, UK, under the direction of Dame Cleo Laine [], and supported by the Arts Council of England. And if she could perform onstage with anyone, Melanie named Nat King Cole—because, she said, she’d be too in awe of Billy Holliday. She mentioned Cat Stevens (now Yusef Islam) as someone she’d like to collaborate with; I told her that was a fantastic new project for her to pursue. For now, besides completion of her touring in 2012, her next project is the production of a work of musical theater, a memoir of her life with her husband, with production, arrangements, and musical direction by her son, Beau Jarred. Melanie and the Record Man, with Nicolette Hart playing the role of Melanie, debuts at the Blackfriars Theater in Rochester, New York in October of 2012. Reviewing her discography—with many titles out of print or unavailable—I am most interested to hear her 1999 release Recorded Live @ Borders as much as I am her 1972 at Carnegie Hall release. I most look forward to seeing her live.

For more from Melanie:

Catch Melanie at Tupelo Music Hall

March 9—White River Junction, Vermont

March 10—Londonderry, New Hampshire

written by


Mijn foto


Ongeauthoriseerde bio over Melanie

Woordenboek onbevoegd- zonder bevoegdheid/machtiging, niet gemachtigd/geautoriseerd
ongeoorloofdonrechtmatig, clandestien, onwettig

Een jarenlange fan van Melanie heeft een boek over haar geschreven, het heet Melanie the first lady of Woodstock

Cover book

De schrijver benaderde mij een tijdje geleden: of ik hem kon helpen het boek te verkopen. Ik vroeg hem of hij met Melanie gesproken had maar dat had hij niet,  hij had zich niet willen laten afleiden van het schrijven. Op de Melanie fansite waar ik al vanaf het begin moderator van ben ontstond een hele discussie over het boek. Een fan die graag vervelende dingen schrijft beschuldigde de site van censuur omdat we er niet over geschreven hadden, hij werd erg vervelend, hij had het zo’n prachtig boek gevonden en hij wist nu allerlei dingen die hij eerder niet wist, ook over Melanie’s man die hij veelvuldig in het verleden belasterde maar dat zou hij nu, na het lezen van de niet geautoriseerde bio, niet meer doen.Het is erg moeilijk moderator te zijn, wat volgens mij ‘matiger’ betekent als ik me kapot zit te ergeren maar goed, ik heb me beheerst.

Een andere fan stuurde me de bio en ik heb er de laatste dagen in zitten lezen. Ik weet nu dingen van Melanie die ik niet wist en die ik helemaal niet had willen weten uit zo’n boek. Hoe hij dat weet komt waarschijnlijk van iemand die Melanie geholpen heeft in een bepaalde periode in haar leven en die geen weet had van discretie en het maakt me boos dat mensen op die manier van Melanie profiteren.

De schrijver heeft een enorm archief van krantenartikelen en foto’s van Melanie en daar put hij uit. Het boek is opgebouwd uit songtitels van Melanie of een regel uit een song, rondon dat thema heeft hij stukken uitgezocht en het staat allemaal door elkaar. Hij beweert iets en zegt dat dat komt uit dat en dat artikel. Het leest daarom vreselijk vermoeiend. Ik vind het een reuze slecht boek.
Het beste zijn de stukken waarin hij de sfeer beschrijft van een Melanie-concert, de devotie van de fans en hoe je of van haar houdt of haar haat, maar verder is het mij te hap snap en ontbreekt Melanie er in hoewel het over haar gaat, Melanie is afwezig. Dus ik geef het een -1

Melanie –  The First Lady of Woodstock – 1

La Houston gesneuveld

Wat kon ze prachtig zingen, zoals zij uithaalde deden er maar weinig. Vol open die strot en geluid er uit. Prachtig. Misschien is Whitney wel het voorbeeld geweest voor meisjes die ook zo gingen uit halen. Ik weet het niet zeker maar ik denk dat zij de eerste was

Er werd veel van haar verwacht, ze leek voor roem geboren. Nicht van Dionne Warwick, petekind van Aretha Franklin, kon dit alleen maar goed gaan?

Haar versie van de Star Spangled Banner, het Amerikaanse volkslied is ongeëvenaard.

Helaas ging het al snel mis met haar, ze werd gearresteerd op een vliegveld met wat wiet in bezit, hoeveel weet ik niet en ik vind het ook knap stom om met wiet te reizen als je weet dat je gepakt kunt worden maar wat is een beetje wiet nou? Het zou gedecriminaliseerd moeten worden.

Hierna trouwde ze met een man die haar mishandelde en dook ze verder de drugs in. Juist gisteren zat ik over haar te lezen op het Internet en zag ik foto’s waar ze broodmager of knetterstoned of dronken op stond. Ik las over een concert waar fans boe riepen omdat haar stem niet meer goed klonk. Net zoals dat andere drankorgel die sneuvelde en waarbij de fans ook boe hadden geroepen, Amy Winehouse.

Ze ging steeds naar afkickklinieken maar het lukte haar klaarblijkelijk en jammer genoeg niet om echt haar leven in eigen hand te nemen.

Dat vind ik nog wel het allertrieste, dat het haar niet gelukt is haar leven ten goede te keren, dat had ik haar gegund. Helaas het heeft niet zo mogen zijn. Ze is gesneuveld in de wereld van roem, geweld en drugs

Ik hoop dat ze kan rusten in vrede.

Melanie & Her Daughters, Leilah and Jeordie – Oh Ma

Words by Terry Hall and music by Arlo Guthrie

Mom’s just a throwback to the sixties generation
All that stuff like peace and love
Just giving me aggravation
Ain’t got no use for transcendental meditation

Oh Ma, your universal love is such a drag
Oh Ma, your universal love is such a drag

Ma said dad he might have been a Virgo
Or a head shop owner, or two freaks from San Francisco
Or a washed out surfer, with his body golden tanned
Or the lead singer in a psychedelic band

Oh Ma, your universal love is such a drag
Oh Ma, your universal love is such a drag

Feeding me granola and other flaky stuff
You told me meat was hostile, but I just can’t get enough
Being vegetarian just ain’t quite my scene
There’s just so much that you can do with a soy bean

Oh Ma, your universal love is such a drag
Oh Ma, your universal love is such a drag

Now mom keeps telling me about her days at Woodstock
Half a million space-balls, all of them with their feet stuck
Freaking out on acid, and what Bob Dylan said
I think she’s trying to turn me into Joan Baez

Oh Ma, your universal love is such a drag
Oh Ma, your universal love is such a drag

(When Melanie performs this song she ends it with a medley of:
‘Whiter Shade of Pale’
‘Like a Rolling Stone’
‘Stairway To Heaven’)

Fan zijn: Melanie, Laurie Anderson en Amanda Strydom

Ik vind het heerlijk om weer fan te zijn. Fan – dat ben ik graag.
Vaak word ik geraakt door muziek en ontvlam. Vaak vlam ik maar even, ik zal maar geen voorbeeld noemen maar soms ontvlam ik voor de rest van mijn leven.
Er kunnen pauzes komen maar als de pauze voorbij is gaat het vuur weer aan.
Ik denk natuurlijk aan Melanie, waarbij de vlam aan ging op mijn vijftiende, in de zomer van 1969, weer doofde in 1979 en weer ten volle brandde in 1994 en nog steeds volop brandt.

Melanie Safka – Beautiful People

Mijn liefde voor Laurie Anderson, die ontbrandde toen ik Let X=X voor het eerst hoorde.

Let X = X

Zij maakte muziek zoals ik toen in mijn hoofd hoorde. De liefde duurde een paar jaar maar bij een concert in de RAI was ik ernstig teleurgesteld. De muziek was zo somber en het podium te schaars verlicht. Het was alsof ze niet wilde dat we haar zagen, maar waarom dan optreden? Ik kwam helemaal treurig van het concert en kocht haar platen niet meer. Afgelopen jaar zag ik haar in de Stopera en was toen weer diep geraakt door haar wijsheid en haar woorden. Haar stem was niet zo goed maar haar teksten vond ik ijzersterk. Een vriendin die ik na afloop tegenkwam was op haar beurt zwaar teleurgesteld.

En nu dan Amanda Strydom, nog geen twee weken geleden hoorde ik haar voor het eerst toen ik op Spotify naar de nieuwe CD van Frederique Spigt luisterde. Erg mooi die CD, ik genoot er van. Een van de mensen die aangeraden werd – soortgelijk aan Frederique Spigt was Amanda Strydom. Ik klikte op haar naam en daarna op het nummer met de vreemdste naam Ndiyakholelwa


Ik was aangenaam verrast en geraakt. Ik ging meer muziek van haar luisteren. De tranen vloeiden rijkelijk. Hierna zocht ik haar op het Internet. Wie was Amanda Strydom? Een blanke Zuid-Afrikaanse vrouw met een heftig verhaal. Opgesloten omdat ze flipte vanwege de apartheid? Bizar. Ik klikte op ‘optredens’, ze bleek net op dit moment in NL te zijn en zou twee dagen later op treden in mijn hometown Amsterdam. Ik bestelde onmiddellijk een kaartje. Ik twijfelde wel of ik zou gaan. Haar muziek raakte me zo diep dat ik enorm moest huilen en ik wist niet of ik mezelf daar bloot aan moest stellen. Maar ik wist dat de manier waarop het me raakte me ook zou helen.

Ik maakte een afspraak met medeboedhiste Isabelle, die even in Osdorp woont, om voor het concert bij haar te gaan chanten. We deden krachtige daimoku en gongyo met haar anderhalfjarige zoontje Loek die erbij kwam zitten en ook Nam myoho renge kyo zei. ik voelde me gesterkt en ik ging open naar het concert.

Woorden ontbraken – en dat zeg ik terwijl ik pagina’s vol schrijf. Het was mooi, het was schitterend. Ze heeft prachtige muzikanten, een fantastische pianiste die heerlijk speelt, een fantastische gitarist die ook schitterend speelt en een fantastische percussionist die machtig mooi speelt.

Zijzelf is een struise slanke vrouw, misschien is ze volslank te noemen maar ik was verbaasd dat ze zo slank was, Amanda Strydom heeft een hele warme podiumpersoonlijkheid. Ik was te zeer geraakt om een CD te kopen en te wachten voor/op een handtekening, ik ging er snel vandoor. Maar hopelijk krijg ik vanavond een nieuwe kans in Den Haag. Ik wil dolgraag een handtekening en dolgraag met haar op de foto.
Wat wil een fan nog meer?

Melanie Safka – Carbon Monoxide

Live from the Florida State Theatre, ’91, early in the 3-hour show.

Written by Melanie Safka

Carbon monoxide is spilling from cars
It blocks out the sun, it blocks out the stars
Heating the atmosphere so scientist say
And melting the ice caps away

And as the ice melts it is not surprising
The oceans are ever so steadily rising
Steadily rising though high tide and low
And Florida will be first to go

I say goodbye Miami, goodbye Lauderdale
Pass me a bucket, fetch me a pail
The old folks in the condos are up to there knees
With the wind and the salt and the sea

There’ll be no need to worry about air pollution
When your up to your neck in a saline solution
Oh the tide she comes in and she lingers about
But the tide she don’t want to go out

So I say, goodbye Miami, goodbye Sarasota
The Gulf Coast now reaches Pierre, North Dakota
The tops of the toll booths are all that you see
As we sail down the causeway for free

I say goodbye Miami, goodbye Lauderdale
Pass me a bucket, fetch me a pail
The old folks in the condos are up to there knees
With the wind and the salt and the sea