Robin Williams

Tot mijn grote schrik las ik vanmorgen dat Robin Williams was overleden. Niet gewoon in een bed aan het eind van zijn leven, geen verkeersongeluk, maar aan een lange en slopende ziekte: depressie.

Hij heeft zich van het leven beroofd. Robin Williams! Die komiek. Die komische rare man die zo goed kon spelen, die me zo deed lachen, leed aan zware depressies.

Een flink aantal jaren geleden zag ik hem in een interview op TV waar hij vertelde dat hij last van depressies had, ik meen me zelfs te herinneren dat hij vertelde dat hij bipolar was of manisch-depressief.

Ook herinner ik me dat ik hem niet zo lang geleden in een interview zag waar eigenlijk geen touw aan vast was te knopen, ik begreep er niet veel van wat hij zei. Hij klonk vreemd, raar, manisch. Hij maakte een geestelijk ongezonde indruk. Maar ik dacht niet dat dat blijvend ongezond zou zijn. Maar dat was het. Dat vertelt zijn einde. 

De stap om het te doen, om werkelijk een einde te maken aan het leven: ik kan het goed begrijpen en ik kan het niet begrijpen. 

Hij had een kind, hij had een vrouw. Waarschijnlijk dacht hij dat de wereld beter af was zonder hem. 
Iemand schreef in een Tweet dat elke keer als de donder klinkt hij zal denken dat God met zijn hand op tafel slaat omdat hij zo moet lachen om Robin Williams. 

La Houston gesneuveld

Wat kon ze prachtig zingen, zoals zij uithaalde deden er maar weinig. Vol open die strot en geluid er uit. Prachtig. Misschien is Whitney wel het voorbeeld geweest voor meisjes die ook zo gingen uit halen. Ik weet het niet zeker maar ik denk dat zij de eerste was

Er werd veel van haar verwacht, ze leek voor roem geboren. Nicht van Dionne Warwick, petekind van Aretha Franklin, kon dit alleen maar goed gaan?

Haar versie van de Star Spangled Banner, het Amerikaanse volkslied is ongeëvenaard.

Helaas ging het al snel mis met haar, ze werd gearresteerd op een vliegveld met wat wiet in bezit, hoeveel weet ik niet en ik vind het ook knap stom om met wiet te reizen als je weet dat je gepakt kunt worden maar wat is een beetje wiet nou? Het zou gedecriminaliseerd moeten worden.

Hierna trouwde ze met een man die haar mishandelde en dook ze verder de drugs in. Juist gisteren zat ik over haar te lezen op het Internet en zag ik foto’s waar ze broodmager of knetterstoned of dronken op stond. Ik las over een concert waar fans boe riepen omdat haar stem niet meer goed klonk. Net zoals dat andere drankorgel die sneuvelde en waarbij de fans ook boe hadden geroepen, Amy Winehouse.

Ze ging steeds naar afkickklinieken maar het lukte haar klaarblijkelijk en jammer genoeg niet om echt haar leven in eigen hand te nemen.

Dat vind ik nog wel het allertrieste, dat het haar niet gelukt is haar leven ten goede te keren, dat had ik haar gegund. Helaas het heeft niet zo mogen zijn. Ze is gesneuveld in de wereld van roem, geweld en drugs

Ik hoop dat ze kan rusten in vrede.

Voor Sinterklaas zonder Zwarte Piet


Frank Ligtvoet − 17/11/11, 06:00

Demonstranten in Dordrecht

© http://zwartepietisracisme.tumblr.com/. De twee actievoerders tegen Zwarte Piet bij de intocht van Sinterklaas in Dordrecht
Zwarte Pieterij hoort thuis in een rijtje oer-Hollandse tradities, die we nu als achterlijk beschouwen. Dat stelt neerlandicus Frank Ligtvoet.

Een vriendelijke witte baas met vrolijke zwarte knechten is het gevolg van gruwelijke historische gebeurtenissen.
Het is in het Nederlandse politieke klimaat – en bovendien zo net voor het gezellige Sinterklaasfeest – misschien wel het minst populaire onderwerp om over te schrijven, omdat het raakt aan wat naar veel mensen veronderstellen, een van die vele bedreigde oer-Hollandse waarden en tradities is. Voor je het weet, krijg je als je er iets lelijks over zegt bedreigingen van mensen die tot dan hoe heel vreedzaam opereerden.

Traditie
Omdat ik niet in Nederland woon, durf ik het wel te zeggen: die Zwarte Pieterij hoort niet thuis in de reeks chocoladeletters, pepernoten, surprises en mijters, maar in een rijtje oer-Hollandse tradities die tot diep in de moderne tijd voortwoekerden en die we nu als achterlijk beschouwen: antisemitisme, nationalisme, vrouwen- en homodiscriminatie.

In het veilige Brooklyn waar ik woon surfte ik naar de website van de brave actievoerders die in het brave Dordrecht omdat ze een T-shirt droegen waarop de tekst gedrukt stond ‘Zwarte Piet is Racisme’ hardhandig door de politie werden gearresteerd. Daar vind je de foto van voor de politionele actie, een foto van twee beetje ironisch en verlegen kijkende mannen, die zich met hun protest-T-shirts voor een boekhandel hebben geposteerd.

De man rechts heeft een slappe beletterde lap in zijn hand die vermoedelijk even té voor het spandoek was, dat op verzoek van de politie vanwege het ontbreken van een protestvergunning (sic) verdwijnen moest. Het zijn geen fanatieke anti-racistische actievoerders – al zou ik ook daar geen bezwaar tegen hebben gehad – maar gewoon aardige jongens, aardige zwarte jongens die zonder opdringerigheid even willen laten zien dat zij die oer-Hollandse traditie niet op prijs stellen.

Vriendelijke witte baas
Met een beetje moeite moeten toch ook de meeste fervente Sinterklaasvierders zich wel kunnen inleven in het standpunt van de actievoerders. Een vriendelijke witte baas die alleen maar vrolijke zwarte knechten heeft, is nu eenmaal geen toevallige omstandigheid, maar het gevolg van historische gebeurtenissen die voor mensen van Afrikaanse afkomst gruwelijk en vaak met dodelijke afloop waren.

Het is wat demagogisch, maar wat te denken van een van oorsprong Duits kinderfeest in een toekomst die er gelukkig nooit gekomen is, een feest met een Arische leider die een gezellige club snoep uitdelende Joden als knechten om zich heen verzameld heeft.

De Joodse gemeenschap zou daar in die toekomst toch wel bezwaar, al was het maar ironisch, tegen mogen maken, lijkt me. Rechtse mensen vinden de actievoerders azijnpissers en hun woedende commentaren bij de artikelen op het web liegen er niet om. Linkse mensen zijn natuurlijk ‘Jenseits’ van het racisme en vinden die aardige jongens humorloze, politiek correcte Zeurpieten. De keuze tussen hen en Zwarte Pieten valt mij echter niet zwaar.

Frank Ligtvoet is neerlandicus en freelance journalist. Hij woont in New York.

Lintje voor Hans Dorrestijn

Lintje voor Hans Dorrestijn
ANP/Redactie − 14/10/11, 22:28

Hans Dorrestijn tijdens een jubileumshow, in 2008. © ANP
Cabaretier, tekstschrijver, zanger en schrijver Hans Dorrestijn is vanavond benoemd tot officier in de Orde van Oranje Nassau.

Burgemeester Cees van der Knaap van Ede reikte hem de versierselen die bij de onderscheiding horen uit na afloop van zijn voorstelling Het buigen in theater Junushoff in Wageningen.

Dorrestijn (71) heeft de onderscheiding gekregen voor zijn hele oeuvre, waarmee hij ‘het kleinkunst- en schrijflandschap van Nederland artistiek heeft verrijkt’, aldus de gemeente Ede. De cabaretier, bekend om zijn somberheid, schreef ruim 35 boeken en 15 theaterprogramma’s en maakte tien cd’s. Daarnaast schreef hij heel veel teksten voor anderen, onder wie Herman van Veen, Jenny Arean en Adèle Bloemendaal. Samen met Willem Wilmink maakte hij onder meer de kinderprogramma’s J.J. de Bom en de Stratemaker-op-Zeeshow.

Dorrestijn stopte in 2008 met theatervoorstellingen in grote zalen. Wel treedt hij nog regelmatig in kleinere gelegenheden op. De artiest kreeg in 2003 al een Gouden Harp voor zijn hele oeuvre.

NY becomes 6th state to legalize gay marriage

ALBANY, N.Y. – After days of contentious negotiations and last-minute reversals by two Republican senators, New York became the sixth and largest state in the country to legalize gay marriage, breathing life into the national gay rights movement that had stalled over a nearly identical bill here two years ago.

Pending any court challenges, legal gay marriages can begin in New York by late July after Gov. Andrew Cuomo signed his bill into law just before midnight Friday.

At New York City’s Stonewall Inn, the Greenwich Village pub that spawned the gay rights movement on a June night in 1969, Scott Redstone watched New York sign the historic same-sex marriage law with his partner of 29 years, and popped the question.

“I said, `Will you marry me?’ And he said, `Of course!'” Redstone said he and Steven Knittweis walked home to pop open a bottle of champagne.

New York becomes the sixth state where gay couples can wed, doubling the number of Americans living in a state with legal gay marriage.

“That’s certainly going to have a ripple effect across the nation,” said Ross Levi, executive director of the Empire State Pride Agenda. “It’s truly a historic night for love, our families, and democracy won.”

“We made a powerful statement,” Cuomo said. “This state is at its finest when it is a beacon of social justice.”

The leading opponent, Democratic Sen. Ruben Diaz, was given only a few minutes to state his case during the Senate debate.

“God, not Albany settled the issue of marriage a long time ago,” said Diaz, a Bronx minister. “I’m sorry you are trying to take away my right to speak,” he said. “Why are you ashamed of what I have to say?”

The Catholic Bishops of New York said the law alters “radically and forever humanity’s historic understanding of marriage.”

“We always treat our homosexual brothers and sisters with respect, dignity and love,” the bishops stated Friday, “We worry that both marriage and the family will be undermined by this tragic presumption of government in passing this legislation that attempts to redefine these cornerstones of civilization.”

Legal challenges of the law and political challenges aimed at the four Republicans who supported gay marriage in the 33-29 vote are expected. Republican senators endured several marathon sessions, combing through several standard but complex bills this week, before taking up the same-sex marriage bill Friday.

The bill came to the floor for a vote after an agreement was reached on more protections for religious groups that oppose gay marriage and feared discrimination lawsuits.

“State legislators should not decide society-shaping issues,” said the Rev. Jason McGuire of New Yorkers for Constitutional Freedoms. He said his organization would work in next year’s elections to defeat lawmakers who voted for the measure.

The big win for gay rights advocates is expected to galvanize the movement around the country after an almost identical bill was defeated here in 2009 and similar measures failed in 2010 in New Jersey and this year in Maryland and Rhode Island.

Jerry Nathan of Albany, who married his partner in Massachusetts, called the vote “an incredible culmination of so much that’s been going on for so many years it doesn’t seem real yet.”

Ultimately, gay couples will be able to marry because of two previously undecided Republicans from upstate regions far more conservative than the New York City base of the gay rights movement.

Sen. Stephen Saland, 67, voted against a similar bill in 2009, helping kill the measure and dealing a blow to the national gay rights movement. On Friday night, gay marriage supporters wept in the Senate gallery as Saland explained how his strong, traditionally family upbringing led him to embrace legalizing gay marriage.

“While I understand that my vote will disappoint many, I also know my vote is a vote of conscience,” Saland, of Poughkeepsie, said in a statement to The Associated Press before the vote. “I am doing the right thing in voting to support marriage equality.”

Also voting for the bill was freshman Sen. Mark Grisanti, a Buffalo Republican who also had been undecided. Grisanti said he could not deny anyone what he called basic rights.

“I apologize to those I offend,” said Grisanti, a Roman Catholic. “But I believe you can be wiser today than yesterday. I believe this state needs to provide equal rights and protections for all its residents,” he said.

A huge street party erupted outside the Stonewall Inn Friday night, with celebrants waving rainbow flags and dancing after the historic vote.

Watching the festivities from across the street was Sarah Ellis, who has been in a six-year relationship with her partner, Kristen Henderson. Ellis said the measure would enable them to get married in the fall. They have twin toddlers and live in Sea Cliff on Long Island.

“We’ve been waiting. We considered it for a long time, crossing the borders and going to other states,” said Ellis, 39. “But until the state that we live in, that we pay taxes in, and we’re part of that community, has equal rights and marriage equality, we were not going to do it.”

The bill makes New York only the third state, after Vermont and New Hampshire, to legalize marriage through a legislative act and without being forced to do so by a court.

NS – Wisselstoring op de kortste dag.

Dinsdagmorgen 21 december 2010. De kortste dag. Om 5.15 word ik wakker. Toch blijf ik in bed tot om half zes mijn alarm af gaat, dertig seconden Air van Bach. Bij de eerste tonen, sokken aan, bed uit en de kraan van het bad open. Nam myoho renge kyo chantend begin ik aan de dag. Dit heb ik opgestoken van Jason Jarret en zijn onovertroffen A Buddhist Podcasthttp://abuddhistpodcast.com/.  Ik vul mijn percolator met koffie, zet deze op het gas en eet een sinaasappel.

Ik heb mijn manier van reizen de avond hiervoor goed uitgezocht.  Vanwege het ijs op de weg durf ik niet op de fiets.  Ik zal rond een uur of zeven de bus nemen zodat ik om tien over zeven op het station ben en alle tijd heb om mijn OV chipkaart te laten deblokkeren. Ik wil  mezelf in de vroege ochtend absoluut niet stressen.

Buiten sneeuwt het licht, sneeuwvlokjes die ik wel voel maar die zo minuscuul zijn dat ik ze alleen zie in het licht van de straatlantarens. Het is vroeger dan ik gedacht had want de bus komt iets voor zevenen op het station aan. Bij de balie van de NS ben ik vrijwel meteen aan de beurt. Een erg aardige NS mevrouw deblokkeert mijn OV chipkaart en veertig euro verder kan ik weer reizen.

Er verschijnen berichten over vandaag niet rijdende treinen naar Utrecht. De vriendelijke mevrouw belt naar de centrale. Er is een wisselstoring bij de Bijlmer. Misschien zal de trein van kwart voor acht wel reizen. De stationshal is warm, er staan leuke zitjes waar ik mij op neer vlei.

Bankjes

Om tien voor half acht ga ik naar het ijskoude en tochtige perron. Als sardientjes staan de mensen in de kiosk, er zijn blijkbaar geen wachtkamers meer op de perrons van het Amstelstation.  Ik besluit weer terug te gaan naar de warme stationshal. Al snel komt het bericht dat er geen treinen naar Utrecht rijden. Ik kan eventueel proberen naar het CS te gaan en daar via Hilversum en Amersfoort naar Utrecht te reizen maar ik geef het op. Terug in de bus en weer naar huis. Om kwart voor acht ben ik thuis. Ik besluit te gaan chanten.

Misschien ga ik terug naar bed. Bijslapen.

Hoog onder zeespiegel.