The problem of extraneous thoughts occurring to them while they are chanting.

Afbeelding

(From the Facebook page, The Power of Nam Myoho Renge Kyo, quoting from the Wisdom of The Lotus Sutra)

In this Q & A, President Ikeda clarifies and explains on extraneous thoughts that come to our mind while chanting :

Endo: With regard to prayer, people frequently bring up 

President Ikeda:
There is nothing wrong with having an active mind while chanting.
This is a natural human tendency.

The important thing is to face the Gohonzon just as we are,
without affectation.
Having extraneous thoughts is an inherent part of our lives
in that we are entities of the principle of three thousand realms in a single moment of life.
Therefore, through daimoku we can turn even those thoughts into benefit.

There are no rules governing how we should pray.
There’s no need to be something we aren’t.
Even if we were to try to control our thoughts
by making our prayer rigid and forced,
our minds would still tend to wander.
As we deepen our faith, we also strengthen our ability to concentrate.

Actually, since the thoughts or ideas that come to mind as we chant r
epresent issues that concern us at the moment,
we should not consider them extraneous.
Instead, we should pray earnestly about each one,
whatever it may be.
Rather than chant only about large issues,
we should pray specifically about every issue we face,
winning over each one and strengthening our foundation as we go.
There is of course no need to be tense or nervous when praying. What matters is that we are completely ourselves.

(The Wisdom of the Lotus Sutra, Vol. VI pp. 108-09)
Thanks Jamie Lee Silver!

Een lege geest

Chanten PDF Afdrukken E-mailadres

Tijdens het chanten, het voortdurend melodieus maar monotoon reciteren van Nam myoho renge kyo, vliegen de gedachten rond in mijn hoofd, als vogels in het luchtruim van mijn geest. Door het horen van mijn stem die de woorden ‘Nam myoho renge kyo’ – ik wijd mijn leven aan de wet van oorzaak en gevolg door geluid- herhaalt, maak ik verbinding met het ritme van het universum. Nam myoho renge kyo is als de boom waar de vogels op uitrusten. Nam myoho renge kyo klinkt overal doorheen. Als ik goed luister hoor ik het in het waaien van de wind, in de bladeren van de bomen, in het geknetter van een bromfiets, in mijn eigen hart.

Bij het beoefenen van het boeddhisme van Nichiren Daishonon hoef je je geest niet leeg te maken. Omdat ik ook andere vormen van het boeddhisme heb beoefend weet ik hoe het voelt om een lege geest te hebben. Die geest gaat maar door en het was voor mij altijd een hele strijd, steriel en naar binnen gekeerd, om die geest het zwijgen op te leggen. Ik heb een aantal retraites gedaan waar niet gesproken werd en ik hele lange uren op een kussentje zat, mijn gezicht op iets minder dan een meter van een lege muur. In de vroege ochtend zaten wij op dat kussentje en keken naar een witte nog donkere muur die lichter werd bij het opkomen van de nieuwe dag. Dat was mooi. Toen ik bijna in slaap viel werd er enorm hard op een gong geslagen en waren we allemaal weer wakker en mochten we weer langzaam en in onszelf weer een rondje lopen. Voor ik op mijn kussentje ging zitten liep ik drie keer  langs de muur door de zaal en boog ik naar mijn kussentje, dat me de gelegenheid gaf te zitten was de gedachte erachter. Tijdens die retraite moest je trouwens voor alles buigen, je eten, je kommetje, je buren die je iets aangaven, eerst buigen, dan doen. … en mijn geest werd leger, elk uur dat voorbij ging, tot ik na dagen buigen, rondlopen, volgen, niet praten totaal van de wereld de wereld weer in ging en de trein naar huis nam.

De lege geest is waarschijnlijk prettig als je in een klooster leeft maar met het openbaar vervoer reizen vergt allerlei handelingen die eerst in de geest moeten onstaan:  heb ik gepast geld, mijn strippenkaart bij me, mijn ID, welk perron, hoe laat, waar stap ik uit, welke tram, is alles goed gegaan thuis?