Andreas Burnier revisited

Wat n nacht. Kon niet slapen en was om 5.00 nog wakker. Echt zorgen maakte ik me niet want was het niet volle maan en morgen, vandaag dus zou ik nog steeds ziek zijn.

Heb tussen het boek van het Curious Incident eerst nog even een dik boek gelezen over een Bengaals immigrantengezin in het Noord-Westen van Amerika maar ben daarna eindelijk begonnen aan het herlezen van het Jongensuur van Andreas Burnier.

Wat is het spannend als ik als jong meisje voor het eerst een interview met Andreas Burnier lees. Het zal wel in Vrij Nederland geweest zijn. Zij slaat in als een bom. Het mannelijke Nederlandse literatuurlandschap wordt verrast met een overduidelijk lesbische vrouw die zich een mannennaam heeft aangemeten en schrijft over seks tussen vrouwen! Andreas is slim en verkondigt luid en duidelijk haar volkomen afwijkende mening over de rol en de inferieure posities van de vrouw.

Op het Montessori lyceum waar ik in de tweede klas zit komt ze een lezing houden. Deze is alleen toegankelijk voor ouderejaars maar ik weet mij naar binnen te werken en hou me in het midden van de aula schuil. Ik heb nog nooit een lesbiënne in levende lijve gezien al weet ik wel dat ik er één ben. Een kleine jongensachtig vrouw met korte donkere krullen en een zacht gezicht loopt het podium op. Ze is verlegen en vertelt dat ze ons wil voorlezen uit haar  nieuwste boek: Het Jongensuur.  Simone, de 15 jarige hoofdpersoon gaat zwemmen. Ze is nog geen jongen maar zal dat door magische handeling binnenkort worden.

“Op het bord bij de ingang zag ik, dat het het uur was voor de jongens. Een lange rij stond voor de kassa. Ik ging er bij staan. Met mijn korte haar en die lange regenjas zien ze het toch niet, dacht ik. Zo was het. Ik kreeg een kaartje……

‘ze moet eruit, ze is een meisje,’zei de dikste jongen.  Je hoort het,’ zei de badmeester. Je moet eruit…….Vernederd kleedde ik mij weer aan.”


Ik hang aan haar lippen. Ook ik had als tienjarige magische spreuken waarmee ik nooit een vrouw zou worden.  Vaag hoor ik iets bekends door de intercom maar ik besteed er geen aandacht aan. De conrector verschijnt en vraagt excuus. Er zit een leerling hier die er niet hoort. Hij noemt mijn naam. Ik moet opstaan en eruit. Als Simone in Het Jongensuur loop ik vernederd de aula uit.

Wat zeggen ze toch die mensen?

Wat zeggen ze toch de mensen? Ze spreken van liefde. Ze spreken van geen liefde. Ze spreken de waarheid niet. Ze vertellen leugens. Ze vertellen veronderstellingen waar niks van klopt. Of misschien klopt het wel.

Was ze psychotisch? Is ze psychotisch? Kan ik alleen maar begrijpen wat ze deed door er een psychiatrisch etiket op te plakken?

Of neem ik maar klakkeloos over wat anderen zeggen.

Wikipedia zegt dit: Een psychose is een psychiatrisch toestandsbeeld (psychische aandoening), waarbij de patiënt het normale contact met de – door zijn omgeving ervaren – werkelijkheid geheel of gedeeltelijk kwijt is.

Wanen – Denkbeelden die niet overeenkomen met algemeen geaccepteerde opvattingen en of ideeën waarvan de patiënt niet af te brengen is met logisch redeneren.

Wat is mijn eigen rol?

2011 is bijna voorbij en ik ben er blij om. Het was een onvergetelijk jaar. Ik kreeg dat ongeluk en raakte  kwijt: een liefde voor de vrouw waarvan ik nu denk dat ik haar helemaal niet ken. Ik denk dat ik haar nooit gekend heb. Ik heb met haar in een waan heb geleefd, een waan van liefde, een roze bubble die hard uiteen spatte toen ik met mijn kop op straat klapte. Zij stond erbij en keek er naar en wendde haar hoofd af. ZIj wendde haar hart weg, rolde het zo snel als ze kon het verloren pad af, het viel in de vijver van de nieuwe waan.

Mijn hart brak.

Ach wat dramatisch. Wat pijnlijk. Wat treurig.

Men zegt tegen mij, waarschijnlijk om me op te beuren, dat er een tijd komt dat ik blij ben dat ze van me weg gegaan is. Men zegt dat er een tijd zal komen dat ik die dag zal prijzen.

Men zegt dat er wat beters voor me in het vat zit.

Wat zeggen ze toch die mensen?

Rauw – nog enkele exemplaren te koop

Er zijn nog enkele exemplaren te koop van mijn debuutnovelle Rauw.

Dit schreef Boekblad over mijn novelle:

Hannie leest: ‘Rauw’ van Dia Huizinga

‘Rauw’, het prozadebuut van dichter Dia Huizinga werd bij de presentatie schertsend ‘Leslit’ genoemd – lesbische literatuur. Dit boekje is van een geheel andere orde dan Minke Douwes en Doeschka Meijsing; de hoofdpersoon is nu eens geen intellectuele beschouwer maar een jonge kunstenaar, die in het eerste deel hallucinerend door het Amsterdam van de jaren tachtig loopt na een dramatische gebeurtenis die pas aan het eind van het verhaal duidelijk wordt, en in het tweede deel het initiatief neemt om een spastische jonge vrouw kennis te laten maken met de lesbische liefde. Met een prostituee, want dat is moreel zuiverder.

Het is een ongelooflijk verhaal in bloemrijke stijl, heftig, grafisch en gelukkig ook met veel gevoel voor humor, want dat maakt dat je blijft lezen – terwijl je je af en toe neigt te denken: nee, nou gaat ze echt te ver. Een wonderlijk boek, in homo- en vrouwenboekwinkels te koop en bij de onbekende en nieuwe uitgever – die zichzelf lanceerde onder de naam fingerinthedyke.

Boek is te bestellen bij mij en ook bij fingerinthedyke@gmail.com. Voor € 15 incl. verzendkosten.

Aangekleed gaat uit

Zit te wachten op L met wie ik zo naar een feest in Utrecht ga ter gelegenheid van het lanceren van de nieuwe Zij aan Zij die nu anders heet. Hoe zou ik kunnen weten maar ben ik even vergeten. Voor het eerst naar een feest zonder R, mijn ex met wie ik vijf jaar lang naar feesten ging. Gelukkig is het in Utrecht en zal niets me aan haar denken doen en nog meer hopelijker is R er niet.

Ik wil wat dansen en naar de meisjes kijken, zijn ze nog mooi?

Ik doe misschien verslag en misschien ook niet. Ik hoop op dolle pret en dat we niet insneeuwen.

Obituary RIP Laura Kennedy of Bush Tetras

Zag gisteren tot mijn schrik en verdriet dat Laura Kennedy, de bassiste van de Bush Tetras, een bevriende band uit New York is overleden. Was er echt een beetje kapot van. Ik kende de Bush Tetras uit New york in de jaren 80, en heb Laura een paar keer gesproken, ze was een aardige meid, knap ook en een fantastische bassiste. In de video hieronder kun je haar goed horen.

Dit stond in Gimme Noise en is geschreven door Andrea Swennson

Laura Kennedy, the original bassist and co-founder of seminal no wave band Bush Tetras who has spent the past 12 years living in Minneapolis, passed away on Monday afternoon. New Yorkse No Wave Bush Tetras

Kennedy was diagnosed nearly two decades ago with Hepatitis C, a “scourge of an illness” she once wrote she believed she contracted in the ’80s while living and playing in New York. Born in Cleveland, she moved to NYC in the late ’70s and eventually made her way to the Twin Cities 12 years ago to live with her girlfriend. Complications from the disease eventually led to liver failure, and after a long wait and struggle she received a liver transplant in November of 2008 at the University of Minnesota. Shortly afterwards, friends from throughout the local punk community rallied to help her pay her astronomical medical bills, and in January of 2009 Bush Tetras reunited to perform their first Twin Cities show in 25 years with support from the Suicide Commandos, David Thomas of Pere Ubu, and Skoal Kodiak at a fundraiser at Nick and Eddie. (Writer and former Babes in Toyland member Michelle Leon wrote about Kennedy’s benefit for City Pages at that time .)

Though she hasn’t performed publicly for years, Kennedy’s legacy will always be tied to her time in New York in the late ’70s and ’80s. Bush Tetras were one of the first female punk bands to gain notoreity in that era, and Kennedy’s bass playing can be heard providing a creeping counter melody to Pat Place’s angular guitar riffs in their best-known hit, 1980’s “Too Many Creeps.”

“I remember seeing Laura jump up with her bass in some kind of rock ‘n’ roll move (which no No Wave person would ever do) and it forever blowing my mind,” Thurston Moore wrote in his book No Wave: Post-Punk. Underground. New York. 1976-1980. “I saw her as the coolest girl ever at that point. She certainly remains that way in my consciousness.”

Other musicians from those early NYC punk days have stepped forward to express their own grief over Kennedy’s passing. “She was a bright light to those who knew here and will be sorely missed,” Richard Lloyd of Television wrote on his Facebook page .

For a better sense of Laura’s spirit, however, we’ll leave you with her own words, taken from a reflective essay she penned on her blog last year:

“Us New York City kids from the ’80s, often transplanted from other cities, other countries, occasionally other planets (take a wild guess who I’m talking about) – we’ve kicked ass. We’ve taken names, too – and a good many of us have not only lived to tell, but are rockin’ the telling and rollin’ the living in a way that’s inspirational… We keep going, and going and going. I defy you to tell me that all of us weren’t defined by that moment in time that we shared. This has been apparent to me for a while, but more so now that we’re a decade into the oughts. We were blessed to come together in this life at a time that defined the End of a Century.”

Verliefd

Het moment dat ik je zag gebeurde er nog niets met me.

Ik vond je leuk en lief maar je raakte mijn hart niet. Dat kwam op het moment dat je over mijn wang streelde. Waarom deed je dat eigenlijk? Om indruk te maken? Om te voelen hoe zacht mijn wang was? Je glimlachte naar me en raakte mijn wang aan. Je aanraking was niet alleen mijn wang, mijn hart sprong op en ik voelde me in vuur en vlam, jij was het. Jij was het op wie ik al mijn hele leven wachtte. Alle minnaressen die ik gehad had, alle vrouwen waar ik verliefd op was geweest en dat waren er honderden vielen allemaal samen in jouw hand die mijn wang aanraakte. Dit was toch bijna niet te geloven? Jouw smalle hand met die tengere lange vingers, je nagels kort maar glanzend. Je zachte vingertoppen die mijn wang even licht beroerden zonden een boodschap uit naar mijn diepste kern. Het was alsof al mijn cellen in liefde ontwaakten, ze gingen open en sloten ze weer en in dat ene moment dat een eeuwigheid duurde zei alles in mij : ik hou van jou, ik hield van jou en heb dat altijd gedaan en zal het altijd blijven doen, je bent de mooiste vrouw ooit, je bent het schiterendste wezen dat ik ooit gezien heb, mijn hart juicht in vreugde, in de eeuwigheid, ik zal je nooit meer laten gaan, ik kan je altijd laten gaan want ik zal nooit meer zonder je zijn, jij bent mijn alles, je blijft mijn alles, je bent mijn liefde, mijn liefste mijn mooiste ooit.

Je keek me aan en zei terwijl je me diep in mijn ogen keek: ik weet wat je voelt, ik weet wat er in je omgaat, ik voel het ook, ik voel net als jij die golf van liefde, die liefde die alles omvat, die liefde die een geschenk is, die ik niet weg zal gooien, jij bent het ook voor mij,. Net als ik het voor jou ben, lieve lieve lieve lieve liefde.
Je hand streelde mijn andere wang en ik pakte je pols beet, even was het alsof we elektrisch geladen waren, ik meende een gesis te horen, ik meende een vonk te zien die oversloeg, ik meende dat mijn haar rechtovereind ging staan maar ik zag het niet. Ik zag alleen jou en je mooie warme ogen, de zachte blik in je ogen, de vrijheid in je ogen, de lach in je ogen, je dankbaarheid om het leven, je levenslust, ik zag hoe je straalde, sterker dan de zon, sterker dan de helderste ster, sterker dan de maan op haar volst, poëzie borrelde in me omhoog maar ik had geen papier en pen dus ik schreef het op je huid. Jij bent de liefste voor mij. Altijd, zul je dat zijn. Altijd was je dat. Ik kende je altijd al en zal je altijd kennen. Ook toen ik je nog niet kende kende ik je in al die vrouwen die ik eerder lief had. In al die vrouwen zat jij en zit je.