Twintig maanden clean

Vandaag ben ik precies twintig maanden clean – alles wat ik hier eerder postte heb ik iets minder dan twintig maanden geleden geschreven, toen ik volop aan het afkicken was van iets wat mensen veelal af doen als onschuldig.

Zo zie ik soms plaatjes op Facebook voorbij komen over het aantal doden door alcohol, autoongelukken en cannabis en cannabis zou dan nul zijn.

Ik geef nooit commentaar maar zal hier schrijven wat ik er van vind:

Steek er nog een op en dream on.

Ik geloof absoluut niet dat cannabis geen slachtoffers maakt. Al die onzin dat het niet verslavend is, dat het niet slecht is, ik heb het zelf ook verkondigd maar het is een leugen. Een leugen die ik mezelf voorhield en die nog ondersteund werd door vele anderen. Cannabis is wel verslavend en een ieder die beweert van niet heeft ongelijk en weer zal ik zeggen: steek er nog een op en dream on.

Als je leest wat ik schreef kun je lezen hoe ziek ik was en hoe lang het me gekost heeft weer een beetje normaal te worden. Me weer een beetje normaal te voelen – pas nu voel ik me weer redelijk en kan ik terug kijken op een hele moeilijke periode waar ik door heen ben gegaan

Volgens de antroposofen waar ik therapie heb gevolgd is cannabis verslavender en slechter voor de ontwikkeling van een mens dan alcohol en is een cannabisverslaving heftiger dan een alcoholverslaving. De meeste mensen waarmee ik in therapie zat hadden een alcoholverslaving maar de enkele cannabisverslaafde herkende ik meteen. Dat dromerige, dat spirituele dat wij denken te doen met onze joints.

Ondertussen zitten we in de rook met een gordijn om ons hoofd.

Ik denk aan  Boudewijn de Groot –  Als de rook om je hoofd is verdwenen

Tiende dag – 17-09-2010

Amsterdam – 17 september 2010
Had een paar hele slechte dagen. Maandag was wel het dieptepunt. Ik had de nacht van zondag op maandag ontzettend slecht geslapen, was om het kwartier wakker en moest dan plassen. Ook droomde ik weer dat ik blowde en dat ik daar enorme spijt van had, in mijn droom. Vol zelfverwijt. Hoe kon ik zo stom zijn? Ik werd wakker met pijn in mijn lijf en onrust, regen en somberheid in mijn kop. Ik ging chanten maar het hielp niet in die mate dat het mijn pad verhief. Ik was strondsaggerijnig. In de middag ging ik een stuk fietsen, naar Oudekerk en toen naar de Bijlmerarena en ook dat hielp niet. Gelukkig kreeg ik vriendin M aan de telefoon die me liet razen en tieren en huilen. Hierna voelde ik me iets beter, in ieder geval voelde mijn lichaam zich beter, ik had niet meer zo’n pijn.

Gister de therapie, ik vertelde meteen dat ik een afschuwelijke week had gehad, maar niet had geblowt. Dat vonden ze mooi en ik ging door naar de volgende groep. Eerst deden we kunstzinnige therapie, dat was weer fijn, we moesten in duo’s een schilderij maken en de ander een kleur geven die hij/zij nodig dacht te hebben, ik werkte met E. Ik vond het erg ontroerend te zien wat hij voor me maakte.

In de middag was de praatsessie. Ik deed mijn verhaal en kreeg hele positieve antwoorden, dat het zo goed was dat ik nu al die dromen had waarin ik spijt had dat ik had geblowt en dat ik eigenlijk alles zo snel oppakte.

Ze zeiden nog wel meer maar ik kan het even niet recapituleren.

Hierna had ik een uur een gesprek met een somatisch arts die mij allerlei dingen vroeg, over de verbinding tussen mijn lichaam en ziel, op een gegeven moment moest ik gaan staan en zei ze dat ze me omver ging duwen, dat deed ze, ik moest beter gaan staan, zei ze. Ook nam ze mijn pols die uitzonderlijk laag was. En zei ze dat ik een cholerisch mensentype was. Ze zei natuurlijk nog veel meer. Over mijn leven, mijn ouders, mijn grootouders en dat ik wellicht over een half jaar als die dope mijn lichaam echt uit is eens een familieopstelling kan doen bij haar.

Het vele plassen hoorde bij de afkick en ik moest maar veel drinken overdag. Ook raadde ze me aan iets ontspannends te doen voor ik ging slapen, geen TV of computer maar een tekening maken of naar muziek luisteren of iets moois lezen.

Het was een fijne dag en ik ben zo blij dat ik begonnen ben en dat ik het volhoud.

Moe en waarom

Amsterdam 13-09-2010
Denk dat het komt dat ik zo moe ben omdat ik ben opgehouden met blowen. Vorige week was er 1 dag dat ik me erg goed voelde maar sindsdien heb ik veel te weinig geslapen. Het valt me alleszins tegen dat ophouden met blowen en het valt me zo tegen hoe mijn lichaam blijkbaar afhankelijk was. Wat een fukking bummer! Ook nog genant. Hannie vindt het gelukkig goed van me dat ik niet meer blow en ik ben er zelf ook blij om maar dit had ik echt niet gedacht.

Ik weet niet zo goed wat ik er aan kan doen, aan dat slechte slapen. Ik heb wel vaker slecht geslapen maar kreeg door dat blowen misschien nog een beetje energie. Ik weet het niet. Nu heb ik geen energie en ben zo moe zo moe.

Het gaat ook helemaal niet goed met eten, ik kan me niet beheersen

Vierde dag – avond

Heb een paar momenten erge trek gehad. Toen ik aan de telefoon was en een heavy verhaal hoorde van een dierbare vriendin, wist ik dat als ik nog blowde, ik meteen na het gesprek naar buiten was gegaan om een joint te roken.
Verder ben ik nog steeds heel erg moe.
& Ruikt het hier in de kamer naar rook.
En dat kan niet.

Vierde dag

Ja het is vandaag de vierde dag. Ik ben alweer uren op en uren bezig. Dat krijg je ervan als je niet meer blowt, energie te over. Had na de koffie wel weer zin in roken, vooral die sterke smaak van nicotine maar dat stoned zijn, daar had ik niet echt zin in. Was gistermiddag de stad in om bilologische kwark te kopen en passeerde drie koffieshops. Mijn eigen waar ik vaak joints en later stuff kocht + twee waar ik nooit wat kocht. De geur van stuf kwam in mijn neus, een oude vertrouwde lucht, er ging een steek door me heen. Ik wil het niet meer en ik wil het. Dat is de verslaving. Net als toen ik nog rookte. Ik wilde het niet maar deed het. Ik zat hier in de tuin te blowen en dacht vaak genoeg: dit heeft helemaal niks met mij te maken, het is net alsof ik iemand anders ben.

Toen ik afgesproken had, drie joints per dag te roken, moest ik die drie joints roken, ook al had ik er geen zin in, zelfde gold voor die twee en later die ene joint. Het moest gerookt worden. Nu rook ik ze niet meer en het bevalt me nu al. Die dwang, dat slaaf zijn van iets, erg vervelend.

Heb weer niet echt goed geslapen deze nacht, veel wakker om te plassen. Eigenlijk niets nieuws want ik slaap al jaren zo versnipperd. Af en toe slaap ik een hele nacht door en dan ben ik erg blij! Maar vannacht niet. Ben vandaag desondanks vol energie en tegelijkertijd moe.

Derde dag – 10 september 2010

Amsterdam – 10 september 2010
Ik rook niet meer sinds maandag. Zag er vreselijk tegenop maar het is eigenlijk een peulenschil, zei ik gister in de therapie. Af en toe heb ik zin maar niet zo zeer in blowen en dat gevoel dat je krijgt van blowen wat we stoned noemen. Vond ik dat een tijdlang de poort naar andere dimensies, de laatste tijd leek het me meer te verduisteren. Vooral nadat ik besloten had op te houden en het effect van blowen wat afstandelijker bekeek. Misschien kwam dat ook wel door de combinatie hasj en tabak. Als ik zin krijg in blowen of roken, knijp ik mijn duim, wijs en middelvinger samen en haal diep adem, bij de uitademing laat ik langzaam de grip gaan en laat mijn vingers ontspannen. Dat helpt. Vooral dat inademen, vlak nadat ik de lucht diep mijn longen heb ingeademd komt de ontspanning.

Ik vertelde gisteren tijdens de therapie hoeveel energie ik had en dat ik me had afgevraagd of ik de dope niet gebruikt had als zelf-medicatie,  dat zag ik ook als de ‘smoes’ (die gebruikers gebruiken om te blijven gebruiken). A – de therapeute – vertelde dat dat vaak gebeurde maar dat ik waarschijnlijk ook een terugslag zou krijgen, misschien heel moe en wilde dromen. Had vannacht zo’n wilde droom, volgens mij ging het over Antje, ik werd er wakker van, maar ben de droom inmiddels weer vergeten.

Soms heb ik die zure en tevens bittere smaak in mijn mond van tabak. Dat herinner ik me nog wel van toen ik stopte met sigaretten en tabak roken toen mijn vader nog leefde in 1990. Hij leefde nog net en ging binnen twee weken dood. Ik heb hem nog wel kunnen vertellen dat ik was opgehouden en hij kneep trots in mijn hand. Nu kick ik dus opnieuw af van tabak. Dat roken van tabak is eigenlijk mijn redding geweest in het besluit op te houden met blowen. Als ik geen tabaksverslaving had opgelopen, weet ik niet of ik was opgehouden.

Opgehouden met blowen – 7 september 2010

Vandaag 7 september 2010 is het de eerste dag van mijn volwassen leven dat ik niet blow. Een tijd geleden luisterde ik naar een paraliminal over Smoke Free vanwege mijn nieuwe verslaving aan tabak. Daar wilde ik vanaf. Er naar luisterend realiseerde ik me dat ik geen zin meer heb die rook mijn longen in te trekken en dit betekent dat ik ook moet ophouden met blowen.

Vandaag is het de eerste dag dat ik echt niet meer blow. Ik ben er zenuwachtig over. Bang voor van alles, zoals lichamelijke ontwennigsverschijnselen. Afgelopen donderdag rookte ik niet en ik werd ’s nachts wakker van druk in mijn buik en zat verder om het uur op de WC waar de poep uit me spoot. Vervuilde uiteindelijk mijn bed en voelde me beroerd. Niet hondsberoerd maar toch beroerd genoeg.

Gisteravond was ik ook niet echt lekker, ben niet gaan zwemmen, mijn buik voelde niet goed en ik ben het Internet opgegaan om te kijken of dit ontwennigsverschijnselen kunnen zijn. Ja dat kan, dus ik zit het maar uit en adem er doorheen. Het moet me toch lukken en dat gaat het ook.
Ik ruik rook. Tabaksrook. Proef het in mijn mond. Ik doe een oefening met diep in ademen en mijn twee vingers samen knijpen en loslaten als ik uitadem. Het gaat me lukken en ik neem alles als een volwassene. Spannend. Wat zal ik blij zijn op 18 november!