Diëten 2 – de T20

Wat ik helemaal vergat in mijn verhaal over die T20 gisteren is dat ik samen met Stacey en nog twee mensen naar het zwemmen reed. Stacey was erg enthousiast over de T20 en vertelde wat ze van plan was te gaan doen. Keihard weggaan, keihard zwemmen en zien hoe ze uitkwam. 

Ze zei:  “Ik wil gewoon keihard gaan en helemaal kapot gaan, met rode wangen aan komen en hartstikke moe zijn.”
De afstand maakte haar niet uit. Als ze maar zo hard als ze kon ging.

Ik was van plan geweest lekker relaxed te gaan zoals ik de afgelopen jaren doe en tevreden te zijn met 800 meter…. maar door het verhaal en de houding van Stacey werd ik ook enthousiast. Waarom ging ik dat ook niet doen? Gewoon keihard beginnen en zwemmen zwemmen zwemmen, hard met die benen heen en weer en vooruit vooruit vooruit. Dat deed ik dus! En ik zwom honderdtwintig meter meer dan die achthonderd. En de volgende keer doe ik het weer!
Afbeelding

Stoppen met blowen – 1

Ik heb dit bericht ook al gepubliceerd op mijn huisblog – adiah.nl/joomla – maar daar blijkt het onvindbaar – geen permissie, foutcode 403 – dus ik ga alle berichten nog eens hier plaatsen –

Na ruim anderhalf jaar heb ik kleine stukken van mijn dagboek over het stoppen met blowen op mijn site gezet. Lange tijd achtte ik het niet goed om dit te doen. Ik schaamde me ervoor dat ik jaren dagelijks blowde en wilde niet dat mensen, bekenden en onbekenden dit wisten.

Nu na anderhalf jaar –  eigenlijk zijn het 20 maanden – schaam ik me niet meer. Ik heb genoeg geleerd om te weten waarom ik indertijd mijn toevlucht zocht in iets dat me verdoofde en wat ik kon gebruiken om neer te hangen tussen mij en de wereld, tussen mij en de mensen – een rookgordijn dat ik nodig had en dat op een gegeven moment mij nodig had om te bestaan.

Nu ben ik er trots op dat ik met blowen ben opgehouden. Ik heb nooit geweten hoe slecht en verslavend blowen was. Blowen – wat een idioot woord – wat een kinderlijk woord.

Ten tijde van het organiseren van de jaarlijkse oogstfeest in Saarein maakten Bettien en ik de Wietbode – daar hadden we trots een artikel ingeplakt dat beweerde dat blowers in hun puberteit waren blijven steken. We vonden dit erg grappig en waren er trots op dat wij op onze leeftijd ( zo in de veertig )  nog in de puberteit zaten.

Ik heb daar nu geen oordeel over maar beschouw het als dwaas – hahaha dat is vast een oordeel.

Vrijdag een jaar geleden

 

Twee en vijftig weken geleden werd ik op de black spot Apollolaan/Beethovenstraat geschept door die auto – of beter gezegd, knalde ik op die auto die rechtsaf sloeg en die mij niet zag terwijl ik vooruit fietste. Nederlands als ik ben, ben ik opgevoed dat rechtdoor op dezelfde weg altijd voor gaat maar de Iraanse homoseksuele man was kennelijk niet grootgebracht met dit weten en lette niet op.

Mijn val had een dominoeffect. Ik was als een dominosteen en alles viel om, mijn relatie, de liefde die ik had voor die vrouw, het vertrouwen en vertrouwelijke dat we hadden, het gezinsleven dat ik had opgebouwd met haar en haar zoon, de toekomst die ik met haar dacht te hebben, alles stortte in.

Het zijn moeilijke dagen voor me. Vrijdag is het 9 maart en dan is het op de dag af precies een jaar geleden, ik breng de dagen door in een contemplatieve stemming.

Gelukkig heb ik vriendinnen en vriendin M raadde me aan mezelf een kaart te sturen waarin ik mezelf vertel hoe trots ik op mezelf ben. Ze herinnerde me eraan dat ik haar een tijd geleden had verteld dat ik trots was dat ik mezelf snel had aangepakt, dat ik de pijnlijke oefeningen die mijn fysiotherapeut me voor had gedaan braaf thuis heb gedaan. Ze zei dat de toekomst me toe lachte.

Ik ga het doen, mezelf die kaart sturen. En als jij me nog wat moed wilt inspreken: Ga je gang.

Nu staat dit beeld er, dat stond er toen niet