Slordig de wolken zeilen

Slordig de wolken zeilen

Slordig de wolken zeilen
Door ’t nachtelijk kwartier,
De maan blinkt tussen de ijle
Flarden van ’t wolkenwier,
Daaronder duizend mijlen
Ga ik en wens u hier.
Gedoemd de straat te slijpen
Tot in de morgenstond
Voel ik de nood weer nijpen
Van ’t hart, opnieuw gewond.
De morgen wil niet rijpen
O lief, waar is uw mond?
’t Is al dat ik hier derven
Met en niet derven kan.
‘k Zal blijvend u omzwerven
Hoezeer ik u verban.
O lucht vol grauwe verven,
O lot wat is uw plan?
De burgers en de boeven
Verbleken in de maan,
Zozeer op losse schroeven
Als ik kan niemand staan.
Al wat ik pas mocht proeven
’t Is zo ver hiervandaan.
’t Hart klemt met duizend klemmen
Aan wat ik van u mis,
De rede die ’t moest remmen
Schuilt in de verste nis,
Het lot is niet te temmen
En ’t blijft al ongewis.
Slordig de wolken zeilen
Door ’t nachtelijk kwartier,
De maan blinkt tussen de ijle
Flarden van ’t wolkenwier,
Daaronder duizend mijlen
Ga ik en wens u hier.

Han G. Hoekstra

http://wolkentaal.blogspot.nl/2010/09/grijze-wolken.html

De gelukkigste mens

Volgende week lees ik voor in de Valreep, je hebt daar al over kunnen lezen eerder in Onder Zeeniveau. Ik ben nu een lied aan het schrijven over mijn gelukkige leven en hoop dat volgende zondag voor te dragen. Ik schijf een lied en ik zeg dat ik het voordraag. Hoe zit dat? Schrijf ik tegenwoordig liederen? Zing ik ook? Dacht ik niet dat ik gedichten schreef en nu zeg ik opeens dat ik een lied schrijf. Hoe zit dat?

Ik weet zelf het antwoord natuurlijk want na al deze lange jaren in het leven ken ik mezelf wel mocht ik denken. Maar ook ik ben wel benieuwd hoe en wat en wanneer het iets gaat worden.

Dus ik zou zeggen: Komt allen volgende week en verras jezelf en mijzelf.