Onder Zeeniveau

Gisteravond tijdens het concert van Emmylou Harris wist ik weer waarom ik zo graag naar concerten ga. Ik word er gelukkig van.
Bijzonder was dat na dat liedje Emmylou Harris zei: Ik weet niet waarom, maar dit liedje maakt me altijd gelukkig.
En dat is eigenlijk de enige reden waarom ik naar een concert zou moeten gaan.
Ik ben de laatste jaren naar veel concerten geweest omdat ik benieuwd was naar de muziek. Soms verraste me de muziek, soms ergerde ik me.
Ik ging naar Trippy in Paradiso omdat een liedje van hem dat ik had gehoord me aansprak maar toen hij in het donker optrad en ik geen enkel zicht had op wat hij deed, moest ik echt moeite doen om de muziek te laten binnenkomen. Dat gebeurde uiteindelijk, ik kon me laten meevoeren door de etherische klanken.
Een tijd geleden ging ik naar Don McLean in Carré. Er stonden vier grijze mannen muziek te maken. Nu heb ik niks tegen grijze mannen, ik ben zelf ook grijs en de mannen in de band van Patti Smith zijn ook grijs maar het vuur leek bij de grijze mannen van Don McLean gedoofd, de manier waarop ze hun muziek maakten was saai, ik vond het hele concert saai. Het enige vuur kwam toen hij aan het eind American Pie speelde.
En dan Harry Styles, het was een spectaculaire show maar het raakte me nergens.

En dat wil ik, geraakt worden door muziek.

Muziek die me raakt of geraakt heeft, en ik noem er een paar uit mijn blote hoofd.

Natuurlijk, Melanie. Ik heb vaak genoeg met tranen in mijn ogen en in mijn keel naar Melanie geluisterd. Ook heel bijzonder vond ik het dat ik in die tijd, toen ik met haar werkte, in de coulissen stond en haar fans op de eerste rij en in de volgende rijen, met zulke gelukkige gezichten, zag.

Natuurlijk, Patti Smith. Haar muziek tilt me boven mezelf uit en nodigt me uit mee te zingen, te brullen G L O R I AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

Natuurlijk Dayna Kurtz, zij is van deze drie misschien de minst bekende, iets wat ik niet begrijp, ze heeft een prachtige stem en haar teksten zijn uitmuntend.

En dan natuurlijk Emmylou Harris