Onder Zeeniveau

Of muziek mijn eerste liefde was, weet ik niet meer. Ik denk dat Jezus mijn eerste liefde was. Als kind hield ik enorm veel van Jezus. Hij was mijn eerste held en ik huilde toen hij gekruisigd werd. En hoewel ik nog steeds respect voor de mens Jezus heb, is hij niet meer mijn held en is zijn rol overgenomen door mijn muzikale heldinnen.
Ik heb altijd van de vrouwenstem gehouden. Voor ik Engels sprak was Martine Bijl mijn muzikale heldin en ging ik naar radio en tv shows waar ze in optrad. Na afloop ging ik altijd even bij haar langs om haar te bedanken voor haar stem.
Na Martine Bijl werd Melanie mijn grote heldin. Haar teksten raakten me diep en haar gitaarspel bekoorde me. De manier waarop ze zong, zacht als een kind en schreeuwend als een gepijnigde vrouw, riep emoties bij me op.
Iets veranderde in de jaren tachtig, ik verloor Melanie uit het oog en Laurie Anderson kwam in mijn leven. Let X=X ontroerde me zo dat ik elke keer huilde bij de woorden: Dear Amigo – Dear Partner. Listen, uh – I just want to say thanks.
So…thanks.
En ik dacht aan de man die ik als een broer had beschouwd en die was gestorven.
Op vakantie in Vlieland reisde ik met boot bus en trein in vier uur naar Amsterdam om bij het concert van Laurie Anderson in Carré te kunnen zijn en op de tour die ze daarna maakte reisde ik door Nederland om naar haar concerten te gaan.
En al die tijd was daar ook Patti Smith.
Martine Bijl en Melanie zijn gestorven, maar Laurie Anderson en Patti Smith leven nog volop.
Deze week had ik het voorrecht om beide zangeressen te zien.
Patti Smith op woensdag in de grote zaal van TivoliVredenburg, samen met mijn dierbare vriendin H, die haar voor het eerst zag.
Voor Laurie Anderson reisde ik naar Heerlen, waar ik een hotelletje boekte.
Twee Amerikaanse vrouwen. Met verhalen. Met muziek.
Twee dichters.
Patti Smith bracht me in vervoering en buiten mezelf. Op de banken stond ik en zong uit volle borst mee met GLORIA en People have the power.

Laurie Anderson bracht me in mezelf, niet op de banken maar in mijn eigen hart, mijn eigen hart, mijn gebroken hart. Ze citeerde Pema Chodron, een boeddhistische non die had geantwoord op de vraag wat de bron van agressie was, dat de bron van agressie, de bron van agressie, de bron van agressie
het gebroken hart was.