Mondkapjes terreur

Mijn favoriete mondkapje

Ik reis met de tram naar het Leidseplein. Zoals ik nu al meer dan twee jaar doe heb ik een mondkapje op. Eigenlijk houd ik van het mondkapje. Ik vind het rustig, het maakt me anoniem, als het koud is houdt het mondkapje me warm. Inmiddels heb ik een mondkapje waarbij mijn bril niet meer beslaat.
Bij de halte zie ik dat een mondkapje nog steeds verplicht is.
In de tram verbaas ik me dat er zoveel mensen reizen zonder mondkapje en ook dat er niets van gezegd wordt, ik herinner me nog goed die keer dat ik gehaast de tram in stapte en op een erg agressieve manier via de luidsprekers werd aangesproken door de conductrice. Ik had eerst niet eens in de gaten dat ze het tegen mij had. Ik voelde wel vrij snel dat ik mijn mondkapje niet op had en terwijl ik het opzette hoorde ik hatelijke woorden aan mij gericht, maar nu wordt er niets gezegd. Steeds meer mondkapje-loze mensen stappen in.
We gaan naar de bios mijn zus en ik, naar Drive my car, een film naar een verhaal van Haruki Murakami die net een Oscar heeft gewonnen.
Mijn zus zit al te wachten.
Ik vertel haar met verbazing dat zeker 50% van de passagiers geen mondkapje droeg en dat daar niks van werd gezegd.
‘Vijftig procent?’ herhaalt mijn zus.
‘Ja,’ zeg ik verontwaardigd.
‘En er werd helemaal niks van gezegd.’
Ik begin aan mijn verhaal over die keer dat.
Mijn zus kijkt mij verbaasd aan.
‘Maar weet je dan niet dat je geen mondkapje meer hoeft te dragen?’ vraagt ze.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: