Ongeluk – deel 1

Hoog onder zeespiegel.Op 9 maart werd ik om twee minuten over drie aangereden door een auto. De eigenaar van de auto zou zeggen dat ik hem aanreed. Dat zei hij daadwerkelijk. Ik had zijn auto beschadigd. Ik reed op de Apollolaan op het fietspad onderweg naar huis. Mijn laatste herinnering, al is die onbetrouwbaar omdat ik me verder niet veel herinner, is dat het fietslicht op groen sprong. Er stonden auto’s op de weg te wachten voor het licht. Ik herinner me dat een auto zijn knipperlicht aan had om naar rechts te gaan. Volgens mij was hij de tweede in de rij. Dit zal de auto geweest zijn waar ik tegenop knalde. hij is denk ik de hoek omgeslagen zonder te letten op eventuele fietsers. Hij heeft mij, neem ik aan, niet  gezien. Ik kan mij niet goed voorstellen dat hij expres de hoek om ging terwijl ik er aan kwam fietsen. Ik knalde tegen hem op en viel op straat. Een lieve mevrouw heeft me opgevangen, de politie kwam erbij en ook een ambulance die mij naar het VU ziekenhuis bracht. Daar ben ik aan de monitor gelegd en aan een infuus, legden ze me in een hoofdspalk en werd ik in de scan gelegd. Ik had geen scheur in mijn schedel, ik bloedde niet in mijn hoofd. Alleen vroeg ik honderd keer hetzelfde en wist ik niet meer dat mijn vriend Peter was overleden. Ik was blijkbaar wel bij maar ik herinner me er niets meer van. De eerste herinnering was om een uur of tien ’s avonds toen ik op de neurologie afdeling was en ik herinner me Rati in haar grijze trui met blauw. Ik had enorme pijn in mijn hoofd, in de rest van mijn lijf en in mijn stuitje. Ze maakten me om het uur wakker en dan moest ik vragen beantwoorden, waar ik was en wat voor dag het was. Eerst had ik geen idee maar langzaam kwam mijn antwoord terug, het was maart, 2011, de datum was 9 en ik lag in de VU. Op een gegeven moment was het 10 maart en dat onthield ik ook. Het was 10 maart, het was 2011, het was donderdag en ik lag in de VU. Het was een chaos in mijn hoofd. Ik was erg kwaad op de automobilist die mij had aangereden. Ik had vreselijke pijn maar wilde geen pijnstillers. ik kon niet slapen. het enige dat me te doen stond was het reciteren van Nam myoho renge kyo. Dat sleepte me door de nacht.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s