COC – Allerlaatste vrouwenfeest

Hoog onder zeespiegel.

Hilda Abbing van uitgeverij La Vita had me gevraagd zitting te nemen in een panel over lesbisch lezen op het allerlaatste vrouwenfeest in het COC. Het feest werd georganiseerd door Taetske Linting van Garbo.Natuurlijk zei ik Ja. Anja de Crom zou de talkshow leiden en ik mocht drie minuten voorlezen uit mijn literaire novelle Rauw. Door een warme, regenachtige en drukke stad fietste ik naar de Rozenstraat. Tot op mijn rug bezweet kwam ik aan, bril beslagen, regenbroek aan.

Het literair cafe was boven in de theaterzaal. Het was er koud en vies. In de kleedkamer plakte ik aan de vloer vast, er stond een stinkende plastic tas waar beschimmelde oliebollen in zaten. De WC’s stonken naar gelekte en gemorste mannenpies. Wat een treurig zooitje. Het zou zo mooi kunnen zijn en ooit was het er mooi en levendig geweest. Was dit een metafoor voor de deplorabele staat van de homobeweging?

De lesbische beweging is in volle gang. Er verzamelden zich zo’n zeventig vrouwen voor de talkshow met als thema de L van….. Anja introduceerde ons een voor een. Ryanne Witte schrijfster van het boek Schijn, hoop en liefde beet het spits af. Ze las voor uit haar nieuwe boek dat nog verschijnen moet en waarvan de werktitel Donor gezocht luidt. Ik verstond er helaas niets van. Mijn oren piepen voortdurend en mijn gehoor wordt steeds slechter. Hierna was Conny van Gils, zij werd bisexueel genoemd omdat ze getrouwd is met een man en een kind heeft, voor haar stoind de L voor sublimatie omdat ze niets met haar lesbische gevoelens kon doen zolang ze in dit huwelijk zit. Haar kon ik gelukkig wel verstaan. Hierna mocht ik. Ik las het stukje voor waarin Gaia om een ijsje vraagt. Mijn L staat voor lesbisch, liefde en leven. Hierna kwam Johanna Pas, dichteres en boekhandelaarster uit Antwerpen. Haar verstond ik ook slecht. Anja’s eerste vraag wat een boek lesbisch maakt leidde meteeen tot controverse. Ryanne vond dat als een boek een lesbische of biseksuele hoofdpersoon had een boek lesbisch was. Daar was ik het natuulijk totaal niet mee eens. Ik weet niet of ik mijn standpunt goed uit heb kunnen leggen. Ieder mens maakt keuzes in haar leven, een biseksuele vrouw maakt de keuze biseksueel te zijn en haar thematiek verschilt van de mijne. Ik geloof niet dat ik hiermee een echt sympathiele indruk maakte maar misschien is dat ook gewoon mijn angst.

Ach liedie wat zal ik je allemaal schrijven. Langzamerhand werd het steeds voller in het COC. Rati en ik kwamen lieve vriendinnen tegen die we kennen van Pink Sunday, waar we Argentijnse tango leren dansen. Rati ging op een gegeven moment achter de microffon en zong mee met de DJ. We dansten wild, het werd voller en voller en drukker en luider. Rijen dik stonden de vrouwen. Om tien uur had ik het wel weer gezien, ik had genoeg gedanst, genoeg gezweet, genoeg gezien. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat dit werkelijk het laatste vrouwenfeest was in het COC. Het was een goudmijn! Rati en ik gingen nog even langs jou om die zalf op te halen en daarna gingen we wat eten bij Wagamama.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s