Mijn lieve vriend Ian.
Je bent er zomaar tussen uitgeknepen. Ik hoorde twee dagen geleden dat je ernstig ziek was en dat je waarschijnlijk binnenkort zou sterven. Daarna hoorde ik dat als je zou overleven je je benen zou moeten missen omdat die geamputeerd zouden worden. Dit gunde ik je zeker niet en ik begreep dat je dood misschien beter zou zijn dan zonder benen zijn.
Gister hoorde ik dat je in de ochtend, de laatste communie zou worden toegediend en dat je waarschijnlijk in de nacht zou overlijden.
Een van ons ging naar je toe in het ziekenhuis in Melbourne om je te vertellen hoeveel we van je hielden en om bij de laatste communie te zijn.
Ik had een onrustige nacht. Elke keer als ik wakker werd keek ik op mijn telefoon en om half vier zag ik dat je was overleden.
Ik leerde je in de vorige eeuw online kennen. We zaten in dezelfde Melanie-e-groep, opgericht door Mark in Australië, en we waren beiden bezeten van Melanie.
Met mijn eerste computer die verbonden was met het Internet, toen nog met de telefoon, zocht ik naar Melanie en kwam ik in contact met een internetgroep. Ik sloot me meteen aan.
Hoe ik precies met jou in contact kwam weet ik niet meer.
Wat ik me nog goed herinner van die groep was dat er een boel mannen in zaten die voortdurend mopperden op Melanie’s keuzes en op Melanie’s man die volgens hen de oorzaak was dat Melanie niet meer wereldwijd bekend was, ik weet niet wat de reden van het gemopper was maar ik weet wel dat ik besloot elke dag iets positiefs over Melanie te schrijven.
In jou voelde ik die liefde die ik ook voor Melanie had en we begonnen met elkaar te chatten op MSN.
Melanie was onze grote held, we spraken uren lang over Melanie, over haar liedjes, over haar concerten, de momenten die we gedeeld hadden, over onze verwachtingen, en natuurlijk praatten we ook over onze levens, jij zorgde voor je moeder in Australie en ik zorgde voor niemand in Amsterdam maar had ook voor mijn moeder gezorgd. We hielden allebei van blowen en deden dat graag. We deelden ons leven.
Het chatten op MSN ging uren door, als ik naar bed moest hielden we op maar bij het opstaan chatten we verder.
We deelden muziek die niet uitgebracht was.
Op een gegeven moment werd me gevraagd of ik Moderator wilde worden op de Melanie website en samen met jou maakten we een prachtige site, jij verzamelde al de concerten die Melanie in haar leven gaf, met de setlist en recensies.
Door jaloerse mensen, die onnodige informatie verspreiden, kwam er na een paar jaar, een eind aan de website en verdwenen al die concerten en al die informatie.
Ons contact werd minder, ik ontmoette Melanie en zij en ik werden vrienden.
Ik wist meer van haar dan eerder en ik wilde het prive houden.
Soms hadden we nog contact en dat was meestal fijn en vertrouwd.
We begonnen samen de Melanie Appreciation groep op Facebook, jij begon je steeds meer terug te trekken.
Soms hadden we contact en dan schreef je over de dingen die er gebeurden in je leven, veel was zwaar en moeilijk, maar je was heel blij met werk dat je vond op een arbeidsbureau waar je mensen die lang niet gewerkt hadden aan werk kon helpen.
Ons laatste contact was in 2024, Melanie was overleden.
Jij: I hope I will be able to re-establish valued friend connections like yours before too much longer.
It never happened.
Ian en Melanie in 1976
Geef een reactie