Het is me vaker gebeurd en ik herinner me elke keer. Maar hoe het komt en wat de oorzaak is, weet ik nog niet.
Te fanatiek?
Te onwennig?
Het heeft altijd met buiten te maken, want in een binnenbad heb ik het nog nooit gehad.
Vanmorgen gebeurde het weer.
Ik werd vroeg wakker en na de korte lentegriep van de week besloot ik naar het De Mirandabad te gaan. En te gaan zwemmen. Vanavond geef ik training en ik wil twee keer in de week zwemmen.
Vanaf dinsdag 28 april was het buitenbad open. Ik had een kaartje voor die eerste dag, maar ik had last van een verkoudheid en een loopneus en leek het me niet verstandig om te gaan.
Dus vanochtend leek het een uitgelezen gelegenheid en het zou ook nog eens 25 graden worden.
Wat had ik zin in het zwemmen.
Ik maakte een foto voor ik het water inging
en verheugde me op de foto na afloop, wat zou ik blij kijken
Om negen uur stapte ik het bad in en oh wat was het koud.
Een vrolijke vrouw zei me dat ik snel zou wennen en dat gebeurde. Ik wende me aan de kou. Het water was 20 graden.
Ik begon met tien maal vijftig en daarna vijf keer honderd. Ik wilde nog vijfhonderd, maar na elfhonderd meter kreeg ik het ontzettend koud en na twaalfhonderd meter moest ik eruit. Ik had zes en twintig minuten gezwommen
Ik maakte een foto. Helaas keek ik niet zo blij als ik had gehoopt.
Ik voelde me helemaal niet lekker en ik dacht aan die andere keren dat ik me niet lekker voelde na het zwemmen.
Jaren geleden in het Brediusbad.
Tien jaar geleden in Israël, toen ik fanatiek in de Middellandse Zee was gaan zwemmen.
Die keer, tijdens corona, in het De Mirandabad. Het was winter en ik had buiten gezwommen, ik was in de verkleedtent op een stoel gaan zitten en was hondsberoerd. Badmeester Atma kwam binnen en gaf me te drinken.
Nu was Badmeester Atma er niet.
Ik wachtte tot mijn hoofd weer mijn hoofd werd en kleedde me aan.
Thuis bakte ik eieren en maakte een eiwitrijke shake met banaan en granaatappelpitten.
Ik heb het nog steeds koud.
Onder Zeeniveau 
Plaats een reactie