Hart 1

Het begon als een gewone dag, ik werd rond 7.15 wakker en raakte op Whatsapp meteen in gesprek met M die meestal om 6.00 wakker is, we hebben het over katten en ze vraagt me naar mijn kat, mis ik hem nog? Ik mis hem soms maar ik heb hem lang gehad en meestal voel ik meer dankbaarheid dat hij in mijn leven was dan gemis dat hij er niet meer is. Dan voel ik mijn hart opgewonden in mijn keel kloppen, ik probeer met mijn vinger de beweging van de ader in mijn hals te voelen maar het voelt zo vreemd, de ader gaat enorm te keer. Ik raak een beetje in paniek, meestal heb ik zo rond de 60 en vaak ook minder en ook meestal tikt mijn hart een regelmatig ritme maar nu is mijn hart  op hol geslagen. Ik meet met mijn Health-app mijn hartslag die 126 is. Dat is veel te snel, ik heb nog niets gedaan en nu al 126 slagen per minuut. Ik ga liggen, haal adem, doe wat nam myoho renge kyo en hoop dat mijn hart rustiger is maar bij de volgende meting is het 148. Ik schrik me rot, er gaat veel door mijn hoofd en natuurlijk vooral de infarcten van mijn vader, de dood van Peter, en hartaanvallen van vriendinnen. Ik wil niet dood, ik wil niet dood neervallen, ik haal de deur van het nachtslot (waarom eigenlijk? niemand heeft mijn sleutel?) en besluit mijn arts te bellen.

Natuurlijk is het te vroeg en is de huisarts nog niet begonnen, toch druk ik op de 1 van spoed, ik krijg een bandje van een huisartsenpost waar ik ook moet kiezen uit levensbedreigend en iets anders, ik kies iets anders terwijl mijn hart bonkerdebonkerdebonker gaat, op het bandje zeggen ze dat ik van alles gereed moet hebben maar ik heb niets gereed en als er uiteindelijk een mevrouw met een fijne tongval opneemt roep ik meteen dat ik al die gegevens niet heb, ze stelt me vragen en stuurt een ambulance. Ik moet van haar op een stoel achter de deur gaan zitten maar ik heb niet zo maar een stoel bij de hand en ga op de bank in de donkere kamer zitten. Ik ben in pyjama en mijn bed ligt open.

Er wordt na een minuut of wat stevig aangebeld en twee mannen in groene pakken komen binnen.

Ze plakken meteen allerlei dingen op me, nemen mijn temperatuur op (36.0), steken een naald in mijn arm, dan zeggen ze dat ze me mee naar het ziekenhuis nemen. Het is niet dodelijk wat ik heb maar er moet wel wat gebeuren.

 

Een gedachte over “Hart 1

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s