Geen juichverhaal

(al eerder gepubliceerd op adiah.nl/joomla)

Ik zat op de fiets en fietste door het zonnige en drukke Amsterdam. De stad lag er open bij. De Prinsengrachtwal wordt versterkt, grote roestige platen houden de kant droog. Auto’s stonden midden op straat stil, fietsers zoals ik moesten ons er langs persen. Waarom weet ik niet maar het werd mij opeens vreemd te moede. Mijn hart deed zo’n zeer. Ik zou het stuk er uit willen snijden. Dat zere stuk hart. Dat dat zou betekenen dat ik zou sterven deerde me niet. Ik dacht aan het begin van Norwegian Wood waarin Naoko het verhaal vertelt van die diepe put die verborgen ligt in het gras en waar je onverwachts in kunt vallen en er niet meer uit kan komen. Ze vertelt hoe erg het moet zijn als je alleen je enkel breekt en dat gat van licht boven je ziet waar je niet bij kunt komen. Later begreep ik hoe dat verhaal staat voor haar leven en de droefheid die ze voelt.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s