>Een lege geest

>

Chanten PDF Afdrukken E-mailadres

Tijdens het chanten, het voortdurend melodieus maar monotoon reciteren van Nam myoho renge kyo, vliegen de gedachten rond in mijn hoofd, als vogels in het luchtruim van mijn geest. Door het horen van mijn stem die de woorden ‘Nam myoho renge kyo’ – ik wijd mijn leven aan de wet van oorzaak en gevolg door geluid- herhaalt, maak ik verbinding met het ritme van het universum. Nam myoho renge kyo is als de boom waar de vogels op uitrusten. Nam myoho renge kyo klinkt overal doorheen. Als ik goed luister hoor ik het in het waaien van de wind, in de bladeren van de bomen, in het geknetter van een bromfiets, in mijn eigen hart.

Bij het beoefenen van het boeddhisme van Nichiren Daishonon hoef je je geest niet leeg te maken. Omdat ik ook andere vormen van het boeddhisme heb beoefend weet ik hoe het voelt om een lege geest te hebben. Die geest gaat maar door en het was voor mij altijd een hele strijd, steriel en naar binnen gekeerd, om die geest het zwijgen op te leggen. Ik heb een aantal retraites gedaan waar niet gesproken werd en ik hele lange uren op een kussentje zat, mijn gezicht op iets minder dan een meter van een lege muur. In de vroege ochtend zaten wij op dat kussentje en keken naar een witte nog donkere muur die lichter werd bij het opkomen van de nieuwe dag. Dat was mooi. Toen ik bijna in slaap viel werd er enorm hard op een gong geslagen en waren we allemaal weer wakker en mochten we weer langzaam en in onszelf weer een rondje lopen. Voor ik op mijn kussentje ging zitten liep ik drie keer langs de muur door de zaal en boog ik naar mijn kussentje, dat me de gelegenheid gaf te zitten was de gedachte erachter. Tijdens die retraite moest je trouwens voor alles buigen, je eten, je kommetje, je buren die je iets aangaven, eerst buigen, dan doen. … en mijn geest werd leger, elk uur dat voorbij ging, tot ik na dagen buigen, rondlopen, volgen, niet praten totaal van de wereld de wereld weer in ging en de trein naar huis nam.

De lege geest is waarschijnlijk prettig als je in een klooster leeft maar met het openbaar vervoer reizen vergt allerlei handelingen die eerst in de geest moeten onstaan: heb ik gepast geld, mijn strippenkaart bij me, mijn ID, welk perron, hoe laat, waar stap ik uit, welke tram, is alles goed gegaan thuis?

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s