Hoe zit het met de hemel?

Hemel

Ik meen niet meer in de hemel te geloven. Ik zie de dood nu meer als een latente fase van het leven waarin we uitrusten om opnieuw te beginnen. In de dood zit geen beweging, er is geen aktiiviteit van denken en doen en ons lichaam valt uiteen. Toch kon ik mezelf op een glimlach betrappen toen ik, tijdens het chanten,  dacht aan de feministische en lesbische doden uit mijn leven. Dorelies en Dees, Hennie en Mieke, Greet en Martha, en hoe gezellig zij het zouden hebben in de hemel. Droomde onlangs intens van Dees, nu met Marthas dood, kan ik me niet aan de indruk ontrekken dat Dees even langs kwam, een voorbode, ze liet me zien hoe zij niets veranderd is. Ze vertelde weer adembenemende verhalen en ik was zo blij dat Rati kon zien waarom ik zoveel van Dees houd. Een paar dagen later hoorde ik hoe ziek Martha was en heb ik haar opgezocht in het Ziekenhuis. Het was gezellig en mooi en diep.

Nu is ze weg, vertrokken, keert nooit weerom. Ik zal nooit meer die lange ranke androgyne verschijning zien en haar een kus kunnen geven op haar zachte wangen. Waar ze is, is hier in mijn hart, in onze harten en misschien zit ze met Hennie en Mieke en Dorelies en Greet naar Dees te luisteren die vertelt hoe het verder is, in het ruime universum.

via Hoog onder zeespiegel.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: