Winterblues – SAD

Begon vorige week te merken dat ik weer last kreeg van bijzondere gevoeligheid. Huilde donderdag hartverscheurend om iets dat ik een week daarvoor als een vrouw had verwerkt. Ook de volgende dag brak er een wolkbreuk los, ik kon het wel verklaren als ik over alle dingen dacht waar dit me aan deed denken maar deze stortbui was niet in proportie.

Ook vannacht huilde ik dikke tranen om iets dat een grapje was en kon ik niet ophouden met huilen. Ik zit in een dikke grijze natte wattenlaag, de zon schijnt niet. Eigenlijk een beetje zoals het weer hier in Amsterdam al waait het niet in mijn hoofd. Waaide het maar, waaide alles in mijn hoofd er  maar eens uit, waaide alles in mijn hoofd maar door elkaar, geen gedachte blijft op de andere, geen letter is hetzelfde

Slaan de takken, breek van de stam, val op straat en breek in duizend stukken. Kapot, grijs, donker, een gapend gat en onderin schijnt het te mogen, schijnt een licht

Sinds een jaar of drie zit ik in de winter in een daglicht lamp. De eerste die me dit voorstelde was mijn trainer Cor toen ik na een training overdreven uitgeput me op het trapje het bad uit sjorde.

De volgende dag begon Mathilde erover en drie dagen later reed ik met Hannie naar de Welzorg ergens in Buitenveldert en begon in de lamp te zitten.  Het hielp.

Heb vanonder het bed en stof de lamp te voorschijn gehaald en hier naast me gezet. LICHT. LUX. ZE raden aan dat je het ’s morgens doet en het is alweer bijna avond in Amsterdam. Maar vanavond ga ik zwemmen en zal zeker niet voor 1 uur slapen dus ik zit goed. De tijd dat ik in de lamp zit zal ik schrijven aan dit stukje over mijn SAD – Seasonal Affection Disorder als ik het wel heb, ik zoek het even op op het Internet op http://www.wikipedia.nl :

Een winterdepressie/ SAD is waarschijnlijk het gevolg van een verstoorde biologische klok, alhoewel dit moeilijk wetenschappelijk te onderbouwen is. De meest gangbare theorie beweert dat een mens gemiddeld 2 uur daglicht per etmaal nodig heeft, iets wat we zelfs tot ons kunnen krijgen als de zon niet schijnt. Dit daglicht krijgen mensen binnen via speciale delen van het netvlies. Via de pijnappelklier zorgt dit voor chemische processen in de hersenen. De stoffen die daar aangemaakt worden, zijn de stoffen die zorgen voor onze innerlijke biologische klok. Eén zo’n stof is melatonine.
Winterdepressieve mensen zouden deze stof overdag al te veel aanmaken. Dat heeft weer gevolgen voor een ander stofje, genaamd serotonine (één van de stoffen die ons welbevinden regelt). Deze stof wordt opgebouwd uit koolhydraten, en wordt dan te weinig aangemaakt. Daardoor snakt het lichaam naar meer koolhydraten dan normaal (vandaar het meer willen eten, één van de kenmerken). Door het meer koolhydraten te eten kan het lichaam dan weer vermoeider worden, en het is ook niet voldoende om het serotoninetekort aan te vullen. Daardoor kan men zich letterlijk en figuurlijk terug willen trekken, net zoals dieren doen ten tijde van hun winterslaap.

Ik ga dus weer in mijn lamp zitten,’s morgens als ik gongyo doe. In het licht naar het licht. Vorig jaar heb ik maar een paar dagen in mijn lamp gezeten, ik weet niet of we toen meer zon hadden maar het bleek dat een paar keer in de lamp voldoende was om me niet te laten verzinken in die dichtgegooide put waar ik in gekropen was en die alle licht buiten houdt. Niet echt de bedoeling van het leven. Dus fijn dat er hulpmiddelen zijn die het licht nabootsen dat ik vandaag niet vind. Ik las eens dat er op sommige dagen veel te weinig lux is en dat wij mensen dagelijks een bepaalde hoeveel lux nodig hebben om goed te functioneren.

Wikipedia:

Aangezien veel (zon)licht tot je nemen een mogelijk middel is om de klachten van een winterdepressie/ SAD te kunnen verminderen, en in een enkel geval zelfs te verdwijnen, is dan ook getracht om deze depressies te behandelen door dergelijke mensen iedere dag enige tijd (30-60 minuten) aan intens kunstlicht (10.000 lux) bloot te stellen, meestal ’s ochtends, met enig succes. Het licht moet de patiënt in de ogen vallen, maar hij/zij hoeft niet direct in het licht te kijken. Over het mechanisme van de ziekte en de behandeling bestaan vele theorieën. Voor de behandeling zijn speciaal ontwikkelde lampen verkrijgbaar. De lichtkleur speelt geen grote rol, wel de intensiteit. Belangrijk is dat de lamp niet te veel UV-licht produceert, daar dit de ogen kan beschadigen. Bij het ontwikkelen van een behandeling met kunstlicht heeft onder andere de universiteit van Groningen een grote rol gespeeld.

Ik heb er nu een half uur ingezeten en ik heb honger gekregen en ook wat meer moed. Ik voel me niet langer machteloos tegen het kruipende donkere, ik zet de lamp neer, chant of schrijf.

 

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: