>
Dank jullie wel voor je goede wensen voor 2010 en je vriendschap in 2009. Ik wens jullie ook alle goeds, gezondheid en plezier. Veel zon en wuivende takken.
Sorry, dat ik niets van me liet horen. Ik ga hieronder uitgebreid vertellen waarom, ik hoop dat je het snapt. Ik herinner me dat H ook honden heeft gehad. Ik zie je nog, toen kende ik je nog niet geloof ik, staan met 2 (?) ruwharige teckels.
Ik heb Britta nooit mee genomen naar jullie vanwege de tuin, de laatste keer had ik haar wel bij me en lag ze te slapen in de auto, maar ze was 15 jaar mijn metgezel. Ik nam haar zoveel mogelijk overal mee naar toe.
Ze werd steeds ouder en krakkemikkeriger. Al vanaf haar negende wilde ze niet meer naar het park en met mij wilde ze steeds minder lopen, nu ben ik zelf ook niet zo’n fan van lopen dus dat kwam goed uit. Met Hannie wandelde ze wel hele stukken.
Na de oogoperatie in februari waarbij beide ogen werden verwijderd knapte ze weer op, daarvoor had ze veel last gehad van die ontstekingen en volgens de dierarts had ze hoofdpijn.
In de zomer bleek ze een bacteriële huidinfectie te hebben en een blaasontsteking. Met medicatie en wassen met een speciale shampoo ging het weer over.
En nu, midden december was ze weer helemaal niet lekker. Sloom en veel drinken. Opnieuw gingen we met haar naar de dokter. Het was een ramp. Haar aderen waren bijna niet te vinden en Britta had pijn. Haar nieren bleken het bijna niet meer te doen en de ruis in haar hart was toegenomen. Ze gaven ons antibiotica pillen mee voor de blaasontsteking en pillen tegen die hardruis. Van die laatste werd ze heel erg sloom en slap, ze zakte voortdurend door haar pootjes en sliep alleen nog maar. Ik hield op met die pillen geven en ze knapte lichtelijk op, want zakte niet meer voortdurend door.
Ik wist dat ik een beslissing moest nemen en dat er eigenlijk maar 1 beslissing was. Mijn droom over haar dood, dat ze rustig als 17-jarige in haar mandje zou inslapen, moest ik veranderen. Een week lang heb ik erover gedacht en gemediteerd. Ik wilde haar niet missen.
Met Kerst gingen we weg. Hannie zorgde voor Britta. Toen ze Britta weer bij mij had gebracht sms’te ze dat ze Britta minnetjes vond.
Britta lag uitgestrekt met beide pootjes zijwaarts in de gang. Niet goed. De volgende ochtend nam ik het besluit Britta te laten inslapen. Hannie was het ermee eens. Zij belde de dierenarts die dinsdag 29 december aan het einde van de morgen bij mij kwam.
Ik had hier die morgen een bijeenkomst om een uur te chanten met drie andere actieve boeddhisten. We hebben Britta erbij gelegd. Na ons uur kwam de dokter. Zij gingen. Britta had die morgen nog een stukje gelopen, gepiest en gesnuffeld, ze was redelijk geweest. Nu was het op. Het ging allemaal mooi en vredig. We hebben haar hier in de tuin begraven.
Ik heb het er heel moeilijk mee gehad. Op 1 januari heeft Hannie de foto’s die we hadden verzameld achter elkaar gezet en er een liedje van Melanie onder gedaan. Het staat op het Internet http://www.youtube.com/watch?v=2GLucoOHAYE
Na het zien van het filmpje keerde het gevoel zich om en betreurde ik niet langer Britta’s dood maar vierde meer haar leven.
Toch gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk en hoewel het ook natuurlijk voelt dat ze er niet is, mis ik haar.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Voor 2010 zijn mijn plannen meer aan de weg te gaan timmeren. Ik wil een eenvrouwszaak op gaan zetten om overal door het hele land Huiskamersalons te gaan geven.
Ik bied workshops schrijven aan, voorleesavonden met mijn eigen werk en dat van plaatselijke auteurs en avonden waarin we het werk bespreken van lesbische auteurs.
Ook wil ik een aantal goede websites maken.
& Ben begonnen aan een NIEUW BOEK.
Dus volop bezig en volop in transit.
Hoe is het daar? Waren jullie ingesneeuwd? Hielden jullie het warm?
Veel Liefs
Onder Zeeniveau 
Plaats een reactie