Ik ben bijna klaar om naar de uitvaart van Anouk te gaan. Ik weet niet wat me te wachten staat, wel dat ik me kleurrijk heb aangekleed om op die manier haar de laatste eer, de laatste groet te brengen. De laatste keer dat we elkaar zagen, was het zo leuk dat we allebei blij waren dat we weer in elkaars leven waren en we besloten elkaar vaker te zien. Allebei waren we dierbaren verloren en we waren nu onze eigen dierbaren.
Ik kende Anouk jaren. Ze kwam in mijn leven door Karen en ik geloof dat het in New York was dat we elkaar beter leerden kennen.
We werden vriendinnen toen zij haar hond Raspi, Raspaille, had en ik mijn hondje Britta. Britta was gek op Raspi en Raspi was minder gek op Britta, maar ze liet zich de liefde van Britta wel gevallen. Vaak liepen we samen naar het park of gingen we naar het strand waar onze honden samen renden.
Een keer gingen we met een grote groep vrouwen naar het strand. We gingen naar IJmuiden, waar een strandtent was die geleid werd door Willem en zijn vrouw. Zijn vrouw was erg streng en meestal erg onvriendelijk tegen vrouwen, maar omdat wij allemaal lesbisch waren, was ze altijd vriendelijk tegen ons. Ze wist dat wij niet op Willem uit waren. Ik reed voorop. Anouk reed achter me; ze volgde me blindelings, wat me uitdaagde. Dus op de terugreis ging ik in Amsterdam-West een bedrijventerrein op waar ik uiteindelijk een aantal rondjes reed op een parkeerterrein met Anouk achter me. Wat moesten we lachen toen we stopten en uitstapten.
Vlak nadat we elkaar weer gevonden hadden, brak ik mijn kuitbeen en was ik een aantal weken helemaal niet mobiel. Anouk zou me komen opzoeken, maar door omstandigheden lukte het niet.
En toen kwam het bericht dat ze ziek was en in het ziekenhuis lag. Ze was ernstig ziek, hoorde ik, en ik wilde haar opzoeken. Op de dag dat ik zou gaan, overleed ze in de ochtend.
Ik kan het niet geloven.
Ik heb er zoveel moeite mee.
Onder Zeeniveau 
Plaats een reactie