Onder Zeeniveau

Het onmogelijke mogelijk maken

De vriendschap met Melanie, mijn idool

Dit is een van de belangrijke punten van het Nichiren Boeddhisme dat ik beoefen.
Ik begon in mei 2003 dit boeddhisme te beoefenen. Een vriendin van me deed dit al jaren en vaak zei ze tegen me: ga chanten. Want dat doen we in dit boeddhisme. Elke morgen en elke avond reciteren we hardop twee gedeeltes uit de Lotus Soetra en herhalen we de titel van die soetra + het woordje Nam, wat toewijding betekent. Nam myoho renge kyo zeggen we.
De eerste keer dat ik meerdere mensen hoorde die dit zeiden was ik verkocht en wilde dit ook doen. Die dag begon ik. Ik ging naar zo veel mogelijk bijeenkomsten om samen met mensen te chanten. Op deze bijeenkomsten hoorde ik mensen vertellen dat ze ergens voor chanten en dat die wens vervuld werd. Mijn leven was prima in die tijd en echte wensen dacht ik niet te hebben. Een vrouw vroeg me of er iets was waar ik voor chantte. Nee zei ik, ik zou niet weten voor wat. Ze zei me dat ik ervoor kon chanten mijn wens te weten te komen en dat ging ik doen. Al snel kwam mijn wens naar voren:

Vrienden worden met Melanie.

Ik geneerde me. Ik was een volwassen vrouw, ik was zelfs meer dan volwassen, ik was een vrouw van middelbare leeftijd met de wens vrienden te worden met mijn idool. Natuurlijk had ik Melanie wel eens ontmoet na een concert. Na de meeste concerten zat Melanie achter een tafel en was het mogelijk haar iets te laten signeren. Dat had ik wel eens gedaan. Maar verder dan dat was het nooit gegaan.

Ik nam mijn wens serieus en ik besloot drie maanden lang elke dag een uur te chanten om ’het onmogelijke mogelijk te maken.’
Na die drie maanden besloot ik om me te verbinden aan de organisatie waar ik in beoefende, de Soka Gakkai en ontving ik het object van toewijding voor het observeren van mijn geest, simpel gezegd een stuk papier met een grafische afbeelding waar we naar kijken als we Nam moyho renge kyo reciteren. Ik chantte niet meer een uur per dag voor mijn wens om vrienden met Melanie te zijn maar het was wel elke dag in mijn gedachten en ik bleef er voor chanten.

De enige aan wie ik vertelde dat ik ergens voor chantte, zonder haar te vertellen waarvoor was mijn vriendin die altijd zei ga toch chanten. Ik zei haar ik chant ergens voor maar ik geloof er niet in. Dat hoeft ook niet was haar commentaar. Het gaat gebeuren.
Het was meer dan een jaar later. Een maandagmiddag. Ik had me net verloofd met een jonge vrouw. Ze was dertig jaar jonger dan ik. Ze had me ten huwelijk gevraagd en ik had ja gezegd. Achteraf gezien had ik ja gezegd om verkeerde redenen maar op het moment dat de telefoon ging was ik verloofd en zat mijn verloofde te studeren in de achterkamer.
Ik nam op:
Hi met Dia
Hi Dia, dit is Peter Schekeryk, Melanie’s man, how you’re doing?
I’m doing great, zei ik
Melanie’s man!
Het ging gebeuren.
Eindelijk ging gebeuren waar ik al meer dan een jaar lang elke dag voor chantte.
Hij zei dat Melanie over drie weken naar Nederland zou komen, wat ik natuurlijk allang wist, en dat ze een tourmanager zochten en of ik iemand kende. Nu kende ik een aantal muzikanten en ik nam me voor hen te vragen en ik zei tegen Peter dat ik rond zou vragen.
Ik bel je morgen weer, zei hij.
Ik vroeg wat rond, zonder resultaat.
De volgende dag belde Peter me en zei ik spontaan tegen hem: Kan ik het niet doen? Ik had er helemaal niet over nagedacht en ik wist niet of ik het kon maar dit was mijn kans. Ik had inmiddels geleerd dat als er zich kansen voordoen je deze moet grijpen dus ik greep deze kans met beide handen.
‘Zou je dit willen?’ zei Peter .
‘Natuurlijk,’ zei ik.
Vanaf dat moment had ik Peter dagelijks aan de telefoon en hielp ik hem zo goed als ik kon met de voorbereidingen van de tour. Ik vond, via een vriendin, een fantastische geluidsman, die vanaf dat moment alle tours met Melanie in Nederland deed.

Ik was er erg zenuwachtig over. Zou ik dit wel kunnen, zou ik wel een goede tourmanager zijn? Ik besloot dat met mijn beoefening er was niets dat ik niet kon en ik chantte opnieuw elke dag dat we zouden terugkijken op een fantastische tour, met uitverkochte zalen en veel succes en dat er zich een mooie vriendschap zou ontwikkelen tussen mij en Melanie.

Ik herinner me dat ik ontzettend nerveus was voordat Melanie arriveerde. Ik vroeg me af of ik wel aan de verwachtingen van mijn grote heldin zou kunnen voldoen. Wat als ik haar niet leuk zou vinden en ze zou een verwend nest blijken te zijn? Mijn vriendin C stelde me gerust en zei dat ik de tijd van mijn leven zou hebben en dat de tijd voorbij zou vliegen. Ze had gelijk. Melanie bleek een heel aardige, warme en grappige vrouw te zijn met een absurd gevoel voor humor. We hebben zo hard gelachen dat mijn buik pijn deed.

~wordt vervolgd