Onder Zeeniveau

De meeste avonturen beleefde ik met haar. Met Annettje.
De eerste veertig jaren van mijn leven werd ik Annettje genoemd.
Alleen mijn moeder noemde me Dia en in de tijd dat ze leefde was dat haar alleenrecht.
Nadat ze was overleden miste ik het. Dat zij me Dia noemde. Dat iemand mij Dia noemde.

Ik was al heel lang ontevreden over mijn voornaam.
Annettje.
Ik was niet klein meer maar die naam, dat tje.
De oorsprong van mijn naam is Ettje. Zo heette mijn vaders moeder.
Mijn ouders waren van het oude stempel wat namen betreft. Zij vernoemden hun kinderen.
Mijn broer, de oudste, was vernoemd naar vader’s vader.
Mijn zus werd vernoemd naar mijn moeder’s moeder.
Als ik een jongen zou worden werd ik vernoemd naar de man van wie werd aangenomen dat hij de vader was van mijn moeder; de wettige echtgenoot van mijn moeder’s moeder.
Als ik een meisje was werd ik vernoemd naar mijn vader’s moeder, Ettje.
Die naam vonden mijn ouders niet geschikt voor de baby die werd verwacht, dus ze hadden besloten het baby-meisje de naam Annettje te geven.
Lange tijd aarzelde mijn vader zijn moeder te vertellen dat de baby Annettje zou heten als ze een meisje was maar uiteindelijk moest hij het wel vertellen.
Mijn oma reageerde verheugd, ze had altijd een hekel aan de naam Ettje gehad.

Op die zonnige dag in juni diende ik mij aan. Tijdens haar zwangerschap was mijn moeder bijna dagelijks naar de groenteboer gegaan die ijs verkocht. Ze at elke keer een liter ijs, naar de smaak heb ik haar nooit gevraagd maar dat was vast chocolade-ijs, de ijs smaak die ik altijd neem als ik ijs eet.
Ze was zo door het dolle heen dat toen ze op de buurkinderen paste de avond voor mijn geboorte, ze alles in de kamer op de kop zette.
Betekende dit dat de baby die geboren zou worden alles op de kop zou zetten?
De volgende morgen ging ze eerst naar de groenteboer voor groenten en ijs.
Hierna ging ze met de buurvrouw in haar eigen huis koffie drinken.
Aan de koffie zei de buurvrouw: Kitty, de baby komt
Ach wel nee zei mijn moeder
En de vliezen braken.
Mijn moeder stond op en moest haar benen bij elkaar houden want daar kwam ik.
De inmiddels gewaarschuwde dokter kwam aangestormd, hij gooide mijn moeder op bed en ving mij op.
Het was 2 juni 1954.
Veertig jaar hiervoor was op 2 juni, de oudste dochter van mijn opa en oma geboren, ze heette Diewertje maar werd Dia genoemd door haar kleine broertje en dat was de naam waarmee ze door het leven zou gaan.
Dia trouwde en ging in Rotterdam wonen met haar man en al gauw had ze twee kinderen. In de Tweede Wereldoorlog overleed ze.
Dit was pas bekend bij mijn vader’s familie nadat Nederland al bevrijd was. Mijn oma schijnt gezegd te hebben: ik kan nog niet blij zijn zolang ik niet weet dat het goed met Dia is.
Dat was het niet, ze was overleden.
Veertig jaar later kwam ik op dezelfde dag op de wereld en werd ik naar haar vernoemd, Annettje Dia en mijn oma was daar heel blij mee.
Dus Annettje Dia, Annettje met twee T’s.
Vanaf dat ik dertien, veertien was hadden mannen altijd commentaar als ik me voorstelde, het waren altijd mannen en ik haatte het. Ik haatte het als ze zeiden maar je bent toch groot nu, je bent toch geen AnnetTJE meer?
Een tijdlang liet ik met Annet noemen, of Annette maar dat was mijn naam niet dus toen ik een jaar of twintig werd was het weer Annettje. En toch hield ik niet van die naam.
Ik stelde me voor als Ata of Ade, en mijn vriendin Li noemde me altijd Fledz
Zo iets voor mijn veertigste ontmoette ik Ha, haar vertelde ik over mijn naamproblemen en zij zei: Waarom noem je je niet Dia, zo heet je toch ook?
Dus vanaf 1992 noem ik mezelf Dia en stel ik me zo voor.
Mijn oude vriendinnen hadden er soms moeite mee en sommige noemen me nog steeds Annettje, in het begin werd ik daar boos over: Je respecteert mijn keuze niet, riep ik dan maar nu hindert het me niet meer.
Mijn broer en zus noemen me inmiddels ook Dia en hun kinderen weten niet beter?