Onder Zeeniveau

Bij thuiskomst in Amsterdam wachtte Hishamah mij op met een grote smile, zij had voor mijn katten gezorgd. ‘Ze vindt je vast heel erg leuk,’ zei ze en ze wees naar de tafel. Er lagen veertien dikke brieven van Xaviera. Zij had mij elke dag zeker twee brieven gestuurd en had mij om de twee dagen een kaart gestuurd. De ansichtenkaarten waren kunstfoto’s van naakte vrouwen. In beeld, steen of koper, in schilderijen of in foto’s. Ze noemde me op haar kaarten “mijn lieve Dia” en eindigde met Kusje, je Xie. De brieven stonden vol met gedichten en dingen die ze beleefde in Spanje, afgewisseld met grapjes en interessante uitspraken van Mae West en Winston Churchill, ook stuurde ze me uitgeprinte emailcorrespondenties met fans en bewonderaars en alle kaarten en brieven roken naar haar.

Xaviera en ik werden vriendinnen. Het was duidelijk dat we elkaar erg leuk vonden maar omdat ze nog steeds met Rinne was consumeerden we onze liefde niet. Ik mocht Rinne graag en de manier waarop hij voor Xaviera zorgde was hartverwarmend. Hij deed de tuin, kookte voor haar, wandelde met haar oude dikke hondjes en gaf haar minimaal één orgasme per week. Hij leefde zijn eigen leven, ging zonder Xaviera op de scooter naar de Melkweg of Paradiso, kwam vrolijk dronken thuis maar hij was niet gelukkig met zijn leven. Soms vertelde mij erover in de keuken als hij stond te koken. Hij wilde terug naar zijn huis waar nu een vriend van hem woonde.

Xaviera leek ongelukkig onder de druk dat Rinne weg zou gaan maar ze was er de vrouw niet naar om bij de pakken neer te gaan zitten, ze bleef bezig, bleef flirten met alles wat rondliep.

Ze nodigde me uit voor een avondje uit. Eerst wat drinken op het Rembrandtplein, hierna dansen in een of andere undergroundkroeg. Dat dacht ik tenminste maar Xaviera had andere plannen. Ze had ook met drie knappe jongens afgesproken in het café waar wij op de scooter heen waren gereden. Het waren aardige jongens maar ze verstoorden wel mijn idee van een leuke avond met Xaviera. De jongens dansten als hanen om Xaviera heen, schalkse aanrakingen en blikken. Na mijn aanvankelijke verbazing kreeg ik tegenzin. Ik had helemaal geen zin in een groep uit te gaan. Ik ben nooit een groepsmens geweest. In gezelschap van meer dan twee mensen trek ik me terug in mezelf en kijk ik het aan. Ook nu zag ik alles wat gebeurde, de verholen blikken van de jongens, de schalkse blikken van Xaviera en het beviel me niets. Ik maakte plannen om er tussenuit te sneaken. Iets waar ik heel goed in ben geworden. Toch vond ik dat plan niet helemaal eerlijk tegenover Xaviera die het duidelijk erg leuk vond dat ik erbij was. Op het moment dat de jongens zich even bezig hielden met henzelf sprak ik Xaviera aan: ik heb niet zoveel zin om mee te gaan naar die club, ik drink mijn drankje uit en dan neem ik de tram naar huis.’ Xaviera leek verbaasd. We zouden toch naar die club gaan om te dansen?’ ‘Jawel,’ zei ik ‘maar ik heb niet zo’n zin om met een groep te gaan.’ ‘Met deze jongens bedoel je?’ ‘Ja, of met wat voor groep ook. Maar ga jij gerust. De tram stopt hiervoor de deur. Ik kom wel thuis. Het was gezellig maar ik ga liever zo naar huis.’ Dit wilde Xaviera niet. Ik mocht niet alleen naar huis. Zij is van het aloude Samen uit Samen thuis. Ze ging mee.

Bozig klom ze op de scooter en bozig reed ze naar huis. Rinne stond net op het punt uit te gaan als we thuis komen. ‘Zijn jullie al terug? Was het niet leuk?’ ‘Ik lijk wel Assepoester,’ zei Xaviera, ‘thuis voor middernacht, Dia wilde niet blijven.’ Ik gaf haar een kus op de wang en reed door de nacht naar huis.

Ik voelde me wat droevig. Waarom was ze meegegaan als ze er zo de pest over in had. Waarom had ze me niet gewoon laten gaan. Ons eerste afspraakje was mislukt. Wat betekende dit voor de toekomst?

Ze belde de volgende ochtend na tienen, of ik zin had die avond mee te gaan naar een toneelstuk in de Stadschouwburg, just you and me, zei ze. Ze kwam me halen in haar rode mini, ze kwam vroeg, toeterde en wenkte me, ze had een hele zware tas met cadeautjes bij zich, alles mooi ingepakt, een Mexicaanse asbak, een T-shirt met een zon erop, een wierookbrander, een Mexicaanse fluit in de vorm van een leguaan, een set tapasschaaltjes, een veelkleurige omslagdoek, lekkere zeep, een kussentje. Ze genoot van het geven. Hierna gingen we naar een artistieke en moderne voorstelling van Toneelgroep Amsterdam en hadden een heerlijke avond. Tijdens de voorstelling pakte ze mijn hand en we zaten tijdens de hele voorstelling hand in hand. Soms greep ze me in mijn nek en kroelde door mijn haar. Ze leverde me netjes thuis weer af.