Onder Zeeniveau

Vraag: Hoe was het om als volwassene te leven in de jaren tachtig en hoe was het om toen lesbisch te zijn?

Antwoord: Ik werd volwassen in de jaren zeventig. In die tijd was je voor de wet volwassen als je eenentwintig was. In 1949 moest mijn moeder die toen zevenentwintig was, zweren dat ze bij leven en welzijn niet wist of haar vader nog leefde, ze had zijn toestemming nodig om met mijn vader te trouwen. Toen was je pas volwassen als je dertig was.
Maar ik was volwassen in 1975.

Op die dag woonde ik samen met mijn vriendinnetje in de Staatsliedenbuurt. We bewoonden een etage met als huur negenentacthig gulden, boven ons woonde een studiegenoot en beneden was melkboer Bank waar mevrouw Bank in een gesteven schort achter de kassa stond.
We kochten er dagelijks een onsje oude kaas en elke dag verliep ons bezoek hetzelfde.
Wij: Dag buurvrouw Bank.
Zij: Goedemorgen wat kan ik voor u betekenen?
Wij: Een onsje oude kaas graag.
Zij sneed af.
Zij: Had u anders nog wat gehad willen hebben?
Wij: Nee dank u. Goedemorgen.
Zij: Goedemorgen.
De Staatsliedenbuurt was begin jaren zeventig een keurige buurt waar veelal mensen woonden die bij de gemeente werkten. Mensen van de post, mensen die de tram bestuurden of die brandweerman waren. De buurt was de koperen knoop buurt refererend aan de koperen knopen van de uniformen.

Er was nog geen sprake van stadsvernieuwing. al zou die niet lang meer op zich laten wachten. Wel was er de avondwinkel, een kleine winkel op de Van Limburg Stirumstraat waar mijn vriendinnetje en ik bijna elke avond een fles wijn kochten.
Een paar dagen na mijn eenentwintigste verjaardag, het was een zondag, werd er luid aangebeld.
We lagen nog in bed maar trokken snel wat aan en trokken aan het touw in het trapgat.
Met veel lawaai kwamen twee vrouwen de trap op gestormd. Een donkere kleine stoere vrouw en een wat minder stoere vrouw met een bril en een krullenbol.
Ik ben Luca, zei de stoere vrouw en dit is Marja, ik speel bas en zij speelt piano, we zoeken een zangeres en gitariste en we hebben gehoord dat zij hier woont.
Mijn vriendinnetje begon te glimlachen, haalde haar gitaar tevoorschijn en begon te spelen.
Ze werd aangenomen en een van de eerste keren dat ze met de Big Mama’s Bluesband op trad was bij de Lange Gang, een lesbische kroeg in de Langestraat. Daar zag ik voor het eerst vrouwen zoals ik, ik kon mijn ogen niet van ze af houden en als ik aan die keer denk zie ik weer die twee jonge langharige vrouwen die bovenop een electriciteitskast stonden.
Een fantastische tijd brak aan.
Ik zat nog wel steeds in de kast. Mijn vriendinnetje, inmiddels zeventien, wilde nog steeds dat niemand het wist.
Mijn twee nieuwe vriendinnen Luca en Marja, hoewel duidelijk een stel kwamen ook niet uit de kast op de manier dat ze me vertelden dat ze lesbisch waren. Helaas werd mijn vriendinnetje uit de band gezet en verdwenen Luca en Marja uit mijn leven. Ook ging de relatie met mijn vriendinnetje uit.
Luca en Marjan kwamen weer terug in mijn leven. Hoe het precies gebeurde weet ik niet meer maar ze waren er weer en ik liet ze niet meer gaan.
Marja is nu, na vijftig jaar, nog steeds mijn vriendin. Luca verdween toen het uitging tussen haar en Marja, maar nadat het uit was tussen mijn vriendinnetje en mij kon ik uit de kast komen, Marja en Luca reageerden alsof ze het altijd al geweten hadden en Luca vertelde me dat ze zoveel mogelijk lesbiennes om zich heen had verzameld. Ze had een lesbische dealer en ze nam me mee.
Ik rookte al geruime tijd hashies en was verheugd en verrast dat ik mijn stuf nu bij een lesbische dealer kon kopen.