Uiteindelijk vroeg ik de vraag:
Wie is ook alleen met Kerst.
Elk jaar zie ik weer op tegen de Kerst. Nou niet elk jaar maar sinds ik geen partner heb zie ik op tegen de kerst.
Met partner deden we iets, samen.
En vroeger thuis zong mijn moeder kerstliedjes en had ze een ontbijt voor me klaar staan voordat ik naar de kerk vertrok om te zingen in het koor.
De kerkdienst begon om half elf en wij verzamelden om half tien.
Het was altijd de meest bezochte dienst. Extra stoelen werden aangesleept en wij zongen extra mooi, daar bovenin de kerk, bij het orgel.
Natuurlijk ging ik elke kerst naar huis. Tot er geen thuis meer was.
Lange tijd vierden we het met de vriendinnen van Sweet Briar, het huis waar wij woonden en dat we deelden met vrouwen overal vandaan.
Natuurlijk vergeet ik nooit de Kerst waarin Chanita en Martha het hele kerstmaal hadden verzorgd, een overvloedige tafel met zoveel heerlijkheden dat we er dagen van konden eten. Na afloop bedankten ze Albert Heijn. Maanden lang hadden ze proletarisch gewinkeld bij AH om ons dit feestmaal te bereiden.
Ik verhuisde naar de Rivierenbuurt waarmee ik een periode van samenwonen afsloot. Het vrouwencafe was niet meer om de hoek en mijn liefste vriendin woonde twintig minuten ver. Het leven werd anders en is nog steeds anders.
Meestal ben ik nu alleen.
Ook met Kerst.
En hoewel mijn eenzame leven mij eigenlijk heel goed bevalt zijn er dagen dat het me niet bevalt.
Dan voel ik me alleen en eenzaam en natuurlijk is Kerst een uitgelezen kans me alleen en eenzaam te voelen.
Zoveel mensen vroegen me de afgelopen tijd of ik nog leuke plannen had met Kerst.
Nee die had ik niet.
Zij hadden ze wel.
Ik begon me steeds zieliger te vinden
En ook begon ik aan mezelf te twijfelen.
WAT HAD IK FOUT GEDAAN?
Waarom was ik alleen?
Wat is er mis met mij?
Ik dacht aan mijn moeder die tegen me zei toen ik haar vertelde van meisjes te houden: als je maar niet eenzaam wordt.
En ik dacht ja ze had gelijk. Ik stelde me voor dat ik gewoon met een man was getrouwd en kinderen had gehad. Dan had ik nu kleinkinderen gehad en waren we met ons allen geweest voor Kerst. Van de man was ik misschien al gescheiden maar de kinderen waren er, dat staat voor me vast.
In deze treurigheid stelde ik op Facebook de vraag:
Wie is er ook alleen met Kerst?
En ik kreeg zoveel reacties. Ik, Moi, Ik eindelijk, In een ziekenhuisbed, ik hoop moi, lekker alleen.
Ik ben niet alleen. Wij zijn met velen.
Onder Zeeniveau 
Plaats een reactie