Gisterenavond hadden we met mijn zwemvereniging de Algemene Leden Vergadering. Ik had de maandelijkse boeddhistische bijeenkomst afgezegd om aanwezig te zijn op de ALV.
Ik was er natuurlijk als allereerste.
Om half acht begon de vergadering begon en al snel werd er een filmpje getoond van de laatste LoveSwim.
Een filmmaker had tijdens LoveSwim een filmpje gemaakt en op een avond kwam hij naar het zwembad en filmde ons al zwemmende. Hierna wilde hij een paar mensen interviewen. Mij ook. Dus daar stond ik op dat filmpje met heel stom haar, ik wam net uit het water, mijn haar was te lang, ik had niet in de spiegel gekeken en was er meer mee bezig dat mijn dikke buik niet gefilmd werd dan hoe ik er uit zag. Ik vertelde wat over LoveSwim en het filmpje eindigde met mij met dat stomme haar, waarin ik zeg dat LoveSwim een geschenk is, aan de stad, aan de community en aan mezelf.
Iedereen klapte. Het was een leuk filmpje.
Toen zei de voorzitter: Ja en dan Dia, we willen het hebben over Dia. Ons oudste lid. Ons icoon. Die altijd overal aan meedoet, zich inzet en zo ging hij door. De loftrompet. Over mij. Wel vijf minuten lang of misschien wel langer.
De vlammen sloegen me uit en de tranen prikten me in de ogen. Mijn keel zat dicht en ik kon geen woord uitbrengen en nu als ik dit opschrijf zitten ze weer hoog. Ik werd lid van verdienste en ik kreeg een oorkonde.
De tekst op de oorkonde werd voorgelezen.
Iedereen klapte nog een keer en ontroerd ontving ik de oorkonde en een bosje roze rozen.
Onder Zeeniveau 
Plaats een reactie