Gister bezocht ik mijn oudste vriendinnen. Wij kennen elkaar sinds 1975, een van hen was de eerste lesbienne die ik ontmoette in Amsterdam. Ik was toen nog niet uit de kast, ik zat er in met mijn toenmalige zestienjarige vriendin van wie niemand mocht weten dat ze Zo was en het kwam mij ook wel goed uit het niemand te vertellen. Pas toen het uit was met mijn zestienjarige vriendin die toen al zeventien was vertelde ik het aan deze vrouw.
De andere vriendin ontmoette ik een paar weken nadat ik uit de kast was en we werden met ons alle vriendinnen. Mijn inmiddels zeventienjarige exvriendin maakte ook deel uit van dit groepje, samen met de toenmalige vriendin van de eerste lesbienne en de bijzondere Dees die ons ontvallen is.
Met onze toenmalige vriendinnen is het contact verwaterd maar het contact met L en M betekent heel veel voor me. Als ik denk aan mijn vriendinnen denk ik aan hen.
M woont al jaren in het buitenland maar altijd als ze naar NL komt zien we elkaar bij een van ons.
Gisteren was de gelukkige dag.
Sinds een paar dagen word ik geplaagd door een herinnering aan iets dat ruim tien jaar geleden gebeurde.
Mijn therapeute raadde me aan erover te praten dus dat doe ik. Ik praat erover. Jarenlang praatte ik er niet over, of soms en dan schoot ik altijd meteen vol, de tranen prikten me in de ogen, ik kreeg een brok in mijn keel die ik doorslikte en mijn tranen drong ik terug.
Na de dood van mijn ouders heb ik jarenlang gehuild, was dat genoeg? Ik weet het niet maar huilen doe ik zelden.
Na een paar uur met mijn vriendinnen besloot ik het er met hen over te hebben en ik zei dat ik het ergens over wilde hebben, we maakten nog wat grappen en toen begon ik mijn verhaal. Over wat er gebeurd was en hoe me dat na al die jaren nog verdriet deed.
Het luchtte op.
Ze wisten het niet.
Onder Zeeniveau 
Plaats een reactie