Onder Zeeniveau

Een van mijn vriendinnen uit de begin jaren van ‘toen ik uit de kast kwam’ was MVG.
Zij was een briljant wiskundige. In haar schooljaren was ze op een wedstrijd geweest in de toenmalige Sovjet Unie waar toekomstige wiskundigen moeilijke wiskundige problemen moesten oplossen en ze was hoog geëindigd. Een gezamenlijke vriendin vertelde dat ze transseksueel was maar het duurde even voor ik dat begreep. Er was niet aan haar te zien dat ze als jongen geboren was maar ze vertelde me dat toen ze begreep dat in haar jongenslichaam een meisje zat was ze via een vriendin aan de pil gegaan.
Er bestond in die tijd, 1977, slechts een kliniek voor transsekualiteit. (Het woord transgender gebruikten we toen nog niet.) MVG beantwoordde totaal niet aan de voorwaarden die er toen aan mensen met een mannenlichaam die vrouw waren gesteld werden.
MVG was een rommelig mens die haar eigen pad wilde gaan. Ze droeg altijd een slobberig T shirt en een spijkerbroek en liep veelal op blote voeten.
Zij en ik waren een zomer onafscheidelijk. We zaten nachten lang in het vrouwenhuis, zij tekende, ik schreef, we luisterden naar muziek, rolden joints, praatten en liepen in de vroege ochtend door de stille stad naar huis.
Omdat MVG steeds nul op rekest kreeg de specialist in de kliniek besloot ze zichzelf te castreren.
Ze koos hier een nacht voor uit in het Vrouwenhuis en vroeg me bij haar te blijven zodat als er iets verkeerds mocht gaan ik een ambulance kon bellen.
Ik zei Ja
Ik zag er ontzettend tegenop dat MVG in zichzelf zou gaan snijden maar uit solidariteit en vriendschap besloot ik erbij te zijn.
De hele nacht praatten we over haar plan waar ze gelukkig in de vroege ochtend van af zag.
Hoe opgelucht ik was.
Uiteindelijk werd MVG geaccepteerd in de kliniek.
Er ware wel allerlei voorwaarden aan verbonden.
Zo moest ze als ‘vrouw’ gaan leven en zich ook zo kleden.
Voor mij was ze met haar lange haar, haar spijkerbroek en T shirt altijd al gekleed als vrouw maar daar dacht de specialist anders over.
Ze kwam in het vrouwenhuis in minimini-rok, stilettohakken en dikke lagen make up. Ik was geschokt. Ze zag er verschrikkelijk uit in mijn feministische ogen en natuurlijk kon ik mijn radicaal-feministische mening niet voor me houden wat ze me niet in dank af nam. Ze was boos op me. Nu zag ze er eindelijk uit als een vrouw en nu vond ik het niks. Ze had helemaal niks te maken met mijn feministische opvattingen.
Onze vriendschap kwam tot een eind. MVG ging haar eigen weg verder. Vertrok naar Engeland, ging daar aan een universiteit wiskunde doceren en stierf een aantal jaren geleden.