Gisteren zat ik in de Schouwburg en keek naar een weergaloze voorstelling. De beelden die ik zag waren adembenemend. Ik zou foto’s willen nemen maar dat doe je niet in de schouwburg.
Met de tekst had ik wat meer moeite, zeker 3/4 van de voorstelling verstond ik het niet.
Ja ik had gehoorondersteuning gevraagd en gekregen maar desondanks verstond ik het niet. Ik hoorde het maar verstond het niet.
Ik realiseerde me dat ik ook haast niets verstond van de laatste keren dat ik naar het theater ging, ik genoot van wat ik zag maar verstond de woorden niet en toen dat gisteren weer gebeurde dacht ik dat dit het laatste jaar zou zijn dat ik naar de schouwburg ging.
Of er moet iets veranderen mijn gehoorapparaten of de gehoorondersteuning.
Er staan nog twee voorstellingen in de planning voor dit jaar. Er resten mij twee dingen:
1 Naar de audicien
2 Naar de voorstellingen gaan
En dan misschien het theater in een schouwburg de rug toekeren.
Ik herinner me de laatste keer dat ik speelde, ik was een jaar of tien en speelde op straat. Misschien speelde ik met een tol, in spelen met een tol was ik erg goed, misschien speelde ik landjepik met andere kinderen maar in mijn herinnering speelde ik alleen. En ik dacht: dit is de laatste keer dat ik speel.
Een aantal jaren geleden was ik naar de bioscoop, of was ik naar een voorstelling in de Kleine Komedie?
Het was iets voor middernacht en ik fietste over het Muntplein, het was er druk, brommers, fietsen, trams, auto’s, alles door elkaar.
Bijna iedereen op straat was jonger dan ik, jonger en sneller. Jonge mensen fietsten me links en rechts voorbij. Ik keek om me heen terwijl ik fietste, geen grijs koppie te zien.
Ik dacht: nu kan ik dit nog aan maar er komt een tijd dat ik dit niet meer doe.
Volgens mij was dit de laatste keer dat ik om middernacht in de drukte op die fiets mijn weg vond
Onder Zeeniveau 
Plaats een reactie