Verdriet en gehuil

Me uiten deed me gisteravond goed maar toen ik naar bed ging kwamen de donkere wolken op me af en brak ik in een hartverscheurend huilen uit. Middenin die donkere nacht huilde ik mijn bed vol. De eenzaamheid was niet te harden, ik wist niet hoe en of ik hier ooit weer uit zou komen. Dat is me wel gelukt maar ik ben doodmoe. Na het huilen sliep ik een paar uur en werd ik wakker gebonkt door mijn bovenbuurvrouw die met haar hakken over de planken denderde.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s