Tijd

De tijd die glijdt, de tijd die glijdt voorbij. De seconde die ik vasthoud is de seconde die ik los laat en de seconde die voorbij is keert niet weer. Meestal is dat geen reden voor verdriet behalve die ene keer toen het jaar voorbij was en ik me realiseerde dat die tijd nooit meer terug kwam. De tijden komen, de tijden gaan en het moment kunnen we niet vast houden. Niets kunnen we vasthouden. We kunnen alleen maar onthouden en zo houden we het toch, vast. Vergeet dit nooit denk ik en zo denk ik aan die keer dat ik op de Europaboulevard tweestemmig met R in de auto zong, of die keer dat ik tot diep in de nacht in de auto met J op de Scheldestraat keihard meezong met Susan Boyle, I dream a dream. Vooral de zin: I dreamed, that love would never die…… dat liefde nooit dood gaat. Dat liefde altijd blijft en al verstrijkt de tijd liefde blijft. Is liefde het enige dat blijft? En blijft de liefde wel? Die ene keer dat ik daar stond op het Matthijs Vermeulenpad en mijn hart brak. Al verstrijkt de tijd of vliegt de tijd. Tijd is niets.

Eigendunk en eigenwaarde

Ik heb een erg laag zelfbeeld wat ronduit belachelijk is omdat ik verbluffend prachtig ben.

Behoorlijk bijzonder

Een aantal jaren geleden las ik een studie waarin werd aangetoond dat de meeste mensen zichzelf behoorlijk bijzonder vinden. Nee dit is geen fake news voor zover ik weet. (Maar tegenwoordig ben ik nergens meer zeker van: zo las ik laatst dat amandelmelk zorgt voor het uitsterven van bijen maar is dat waar of onwaar? ) Terug naar dat wij ons zelf bijzonder vinden. Ik vind mijzelf ook erg bijzonder en samen met vriendin C die eerst vriendin H was riepen wij enkele jaren geleden steeds uit dat wij zo bijzonder waren. Waarom ik zo bijzonder ben weet ik niet meer en wat mij zo bijzonder maakt weet ik ook niet meer. Maar ondanks dat wij mensen ons zelf zo bijzonder vinden hebben we weinig gevoel van eigenwaarde en een laag zelfbeeld. In de meeste serieuze gesprekken die ik heb hoor ik vooral dat mensen op zichzelf neerkijken. Hoe vreemd is dat? We vinden ons zelf bijzonder en kijken op ons zelf neer. Of haal ik nu twee onderzoeken door elkaar? Als ik ‘mens vindt zichzelf bijzonder’ google krijg ik dat 99% van de automobilisten zichzelf de betere automobilist vindt en ik krijg uitleg over narcistische persoonlijkheden.
De nieuwste hype in de psychologie van de koude grond.

Kattenliefde ~ 1

Ja de foto is van pixers

In de 45 jaar dat ik op mezelf woon waren katten mijn gezel. Mijn dierenliefde gaat vooral uit naar honden maar omdat een hond in een stad een andere benadering nodig heeft heb ik me verliefd in katten.
Ik heb er een aantal gehad. Mijn eerste kat was Mijntje, een kitten van mijn zus, zwart wit, Mijntje is op een gegeven moment bij de buren gaan wonen en nooit meer terug gekomen. Hierna had ik Koert en Kitty, Koert werd Koertimans en Kitty bleef Kitty. Ik woonde met mijn geliefde drie hoog op de Albert Cuyp. Op een zaterdagnacht kwamen we thuis en was Koertiman weg, de deuren naar het balkon stonden open en van ver hoorden we hem miauwen. We keken over de balkonrand en ontwaarden hem al schreeuwend in de tuin van de benedenburen, dat was een winkel en de tuin was meer een braak liggend lapje grond. Het was weekend en de winkel zou dicht blijven tot dinsdag. Hoe kregen we hem boven? Na wat hersengekraak knoopten we een lange elektriciteitsdraad aan het poezenmandje en lieten dat naar beneden zakken. Koertiman aarzelde maar niet te lang. Hij ging de kattenmand in en we takelden hem naar boven.

Verloren mensen?

Dit is niet Wim

Onderweg naar Jos met wie ik een borstcrawl training geef in het prachtige Laren passeerde ik een van die bankjes in Amsterdam waar verloren mensen opzitten. Vaak vergezeld van hun troost: een halve literfles bier en soms met tassen en boodschappenkarretjes. Ook deze avond, ik keek en dacht dat het een verloren vrouw was maar toen ik beter keek herkende ik Wim. Wim keek met een verdwaasde grijns naar de de andere kant. Ik had een behoorlijke snelheid omdat ik op tijd wilde zijn en de aanblik van Wim maakte dat ik nog sneller ging fietsen. Laf? De laatste keer dat ik Wim zag was zeker tien jaar geleden, toen hij voor vriendin Xaviera dingen fikste. Hij had gouden handen en kon alles maken wat hem gevraagd werd. Zij had hem ooit ergens opgepikt en had een korte affaire met hem gehad, hierna was hij in haar leven gebleven tot hij haar tien jaar geleden bestolen had. Telkens had hij kleine bedragen uit haar portemonnee genomen tot het tot een groot bedrag was geworden en het opgevallen was. En daar zat hij nu, op dat bankje. Op de terugweg uit Laren passeerden we een vrachtwagen die zijn naam droeg. Serendipiteit.

Ik ben goudeerlijk.

Waar ik moeite mee heb is als ik als niet betrouwbaar wordt gezien. Of is iemand die mij onbetrouwbaar vindt dat zelf? Er bestaat dat gezegde: ‘Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten’ ‘wat doet vermoeden dat je oordeel over iemand vooral wordt beïnvloed door hoe jezelf bent. Het onbetrouwbare zit in hem of haar. Ik vind van mezelf dat, op bepaalde gebieden, zoals met het geld van anderen, ik zo betrouwbaar ben als goud. Of ik kan wel zeggen: ik ben goudeerlijk. Nu ik dit op schrijf vind ik dat eigenlijk heel onbetrouwbaar want wie zegt dit nu openlijk over zichzelf? Volgens mij vooral mensen die helemaal niet betrouwbaar zijn want dat heb ik wel geleerd in de vijfenzestig jaar dat ik hier op het ondermaanse rondloop, juist die mensen die zeggen dat ze zo betrouwbaar zijn zijn vaak de grootste dieven. Of ben ik nu te achterdochtig? Natuurlijk heb ik wel eens overwogen op een oneerlijke manier aan mijn geld te komen maar ik zou er zo zenuwachtig van worden dat het me niet de moeite leek. Heb ik misschien een minder eerlijke inborst dan een grotere angst voor straf waardoor ik zo eerlijk als goud ben?

School

Mijn lagere school.

Wij waren met ons drieën thuis, drie kinderen. Mijn broertje die vier jaar ouder was en die al gauw een broer werd, mijn zusje die twee jaar ouder was en ik. Ik keek tegen allebei op, zij gingen al naar school terwijl ik nog niet naar school mocht. Elke morgen werden zij met een open truck opgehaald en zwaaide ik ze spijtig uit. Mijn broer snapte niks van mijn naijver. ‘School is net een gevangenis,’ zei hij, ‘je zit binnen en mag niks. Wees toch blij dat je nog niet naar school hoeft.’ Maar ik wist van niks en dacht dat het leuk was op school. Mijn zusje vond het wel leuk op school, ik denk dat zij het op school misschien leuker vond dan thuis, zij heeft de meeste tijd van haar leven op school doorgebracht en was dertig jaar docent wiskunde. Ik was zelf ook geen echte liefhebber van school. Ik hield wel van leren maar niet in de klas. Het leukste van school waren de andere kinderen en ook die waren niet altijd even leuk. Mijn lagere schooltijd was van de tweede tot de zesde een ramp, mooi gebouw van Dudok maar erg vol hel en verdoemenis.

School van binnen

De school is genoemd naar Herman Bavinck, een Nederlandse predikant, theoloog en politicus (1854-1921). Samen met Abraham Kuyper wordt hij beschouwd als grondlegger van het neocalvinisme en van de Gereformeerde Kerken in Nederland.

Rudy

De kaart van Rudy

Mijn slaapkamer was altijd een oase van rust. Als ik mijn slaapkamer binnenkwam voelde ik de kalmte op me neer dalen. Maar sinds een tijdje, misschien wel sinds het nieuwe jaar twintigtwintig is de rust verdwenen. Mijn kamer zit overvol, vol verloren dromen, vol vervulde dromen, liefdesbrieven, herinneringen en een gebroken hart. En dit alles had stof gevangen en de kamer was dik geworden.
Vandaag ben ik begonnen met Het Slaapkamer project.Gisteren had ik het met een vriendin over mijn plannen en zij vroeg of ik een Marie Kondo deed maar dat doe ik niet.
Ik heb alles van de bovenste plank van mijn rolkast gehaald en bekeken. Bij Marie Kondo moet je geloof ik bij alles wat je in je hand hebt vragen of het je vreugde geeft en als het geen vreugde geeft mag het weg.
Mijn vraag is: neemt het plaats in? Is dat de plek waard?
Het antwoord nee betekent de vuilnisbak.
Ik vond een hele leuke kaart uit Londen,die mag blijven, ik dacht eerst dat de kaart van vriendin M was, het handschrift leek er op maar toen ik las wat M geschreven had was het een boodschap van Rudy. Maar wie is Rudy?

The Artist’s Way

The Artist’s Way door Julia Cameron
Vind je eigen inspiratie

Ik schreef gister al over The Artist’s Way, het boek van Julia Cameron dat over de hele wereld wordt gelezen en in meerdere talen vertaald is. Het is ook in het Nederlands vertaald. Titel is The Artist’s Way met als ondertitel: Vind je eigen inspiratie.
In twaalf lessen , waar je twaalf weken over doet, kun je alles leren wat je wilt om die schilder , die schrijver of die muzikant te worden. Zoals ik gisteren schreef is het belangrijkste van The Artist’s Way de Morgenpagina’s, elke dag drie bladzijden met de hand schrijven en jezelf niet censureren.
Het tweede cruciale is Het Kunstenaarsafspraakje. Voor mij als Amsterdamse is dat makkelijk, ik kan naar een museum, naar de bioscoop, of naar een concert. Julia vindt het wel belangrijk dat ik dat alleen doe. Dat komt er niet altijd van maar ik laat me graag laven in een bioscoopzaal en ook een museum zie ik graag van binnen en dan zijn er popconcerten die ik geregeld bezoek.
In de eerste les leer je naar jezelf kijken en zie je je eigen vijand die altijd zegt: Je kunt het niet. Maar je hebt ook een innerlijke verdediger, geef haar aandacht en luister naar haar.

The Artist Way

Kat komt van Getty Images

Kleine pauze gisteren. Niet geschreven. Ook mijn drie bladzijden van The Artist Way niet. Die bladzijden schrijf ik weer sinds afgelopen augustus, samen met mijn vriendin H. The Artist Way is een boek van Julia Cameron. Het is een boek dat over de hele Westerse wereld gelezen wordt. Julia gelooft dat iedereen die dit boek leest en/of gekocht heeft een innerlijke artiest heeft en dat die innerlijke artiest er uit moet komen. Dit door middel van oefeningen. Een van de eerste oefeningen is elke morgen schrijven. De Ochtendpagina’s. Je zet je pen op pair en schrijft door. Het is een fantastische oefening die ik zelf in de diverse workshops die ik geef toepas. Op die manier oefen je je schrijfspier en ook al weet je niets te schrijven je hand en hart schrijven. Wat ik ook fijn vind is dat ik niet geloof in klagen. Volgens het boeddhisme dat ik beoefen doet klagen afbreuk aan je voorspoed maar in mijn morgenpagina’s mag alles, dus klagen mag, klagen over onbenulligheden zoals het weer of dat ik moe ben en misschien klaag ik ook wel eens over jou of over mezelf. Dan is dat geklaag eruit. Maar liever creëer ik waarde.

Veganuary

Sinds drie dagen eet ik vegan. Ik doe mee aan veganuary. Iets Engels, ik heb me ingeschreven en elke dag krijg ik post met allerlei tips. Toen ik me inschreef kon ik een vegan kookboek downloaden, dat heb ik summier doorgebladerd, kan dat eigenlijk in dit verband? Het woord summier? Ik heb het eerste recept gezien: overnacht granen, dat wil ik al elke keer maken en ben ik het tot nu toe vergeten.
Waar ik het meeste tegenop zag met dat vegan eten was geen melk en kaas kunnen eten, ik kocht amandelmelk en gebruik dat tot mijn tevredenheid. Ik mis de melk in mijn koffie nog niet. Kaas mis ik wel. Elke keer als ik na het sporten thuis kom denk ik: ‘Ja lekker nu een boterham met kaas maar dat ga ik echt niet doen. Donderdag,op mijn eerste echte vegandag bestelde ik gedachteloos een cappuccino bij de brillenwinkel. Toen ik een slok nam dacht ik: ‘ Oh nee cappuccino wordt gemaakt met melk’. Toch dronk ik het op. Ik wil dit vegan eten gewoon een maand proberen en ga mezelf niet straffen als ik per ongeluk of uit gewoonte iets bestel of eet waar iets dierlijks in zit.

%d bloggers liken dit: