Corona 1

Covid 19

Al weken huist het Coronavirus in me. Misschien niet in mijn lijf maar wel in mijn geest. In december toen het in China begon was het nog ver weg, de beelden die ik zag van lege straten in de miljoenenstad Wuhan zeiden me niet zoveel, ik ken Wuhan niet en heb geen idee hoe druk de straten anders zijn. Het kwam dichterbij en een deel van Italië ging op slot. Overal in Europa waren mensen met het virus. Zou Nederland aan het virus ontsnappen? Even had ik de hoop dat net als grote aanslagen Corona aan ons voorbij zou gaan maar slechts twee weken geleden was het zo ver. Een man in Brabant die carnaval had gevierd. De krokusvakantie was net voorbij en mensen die in het Noorden van Italië op wintersport waren geweest waren besmet.

De SGINL besloot, tot midden april, alle bijeenkomsten af te lasten, geen open daimoku ochtenden, geen discussie meetings en geen huisbezoeken. Ons werd aangeraden 1 uur per dag te chanten, 20 minuten te studeren en drie mensen op te bellen. Ik begon vol goede moed maar raakte na een week de zin en draad kwijt. Ik voelde me in een zwart gat vallen. Ik vocht er tegen maar het hielp niet.

Ik was totaal gefascineerd en geobsedeerd door het nieuws over het Coronavirus en keek een keer per uur op mijn NOS app naar het live blog. Ik wilde er alles over weten. Een keer per dag kwamen er nieuwe besmette mensen bij, waren het er eerst acht, het werden er zestien, twee en vijftig en nu zijn het er honderd. Ik las berichten van Italiaanse artsen, zag filmpjes van mensen met een dode in huis die niet werd opgehaald, hoorde boodschappen van Italianen die ons waarschuwden wat er komen ging.
De meeste van mijn vriendinnen en kennissen namen het serieus, al was er ook een vriendin die het allemaal maar overdreven vond, zij was niet te overtuigen.

De angst sloeg bij mij toe. Ik wilde helemaal niets meer doen waarbij groepen mensen samen komen, ik waste mijn handen voortdurend, begon er aan te wennen geen handen te geven en wilde eigenlijk binnen blijven. Toch begon ik weer met een uur chanten per dag en studeerde samen met Michaela en Whatsapp. Woensdag zette ik mijn angst opzij en ging met de trein naar Utrecht naar een concert van Dayna Kurtz waar ik ook goed probeerde op te letten niets aan te raken en ook niet mijn gezicht. Ik voelde me angstig en realiseerde me dat ik doodsbang was. Ik kon die nacht niet slapen van angst. Verlamd van angst.
Doodmoe en uitgeput bracht ik mijn dag gisteren door, surfend over het internet op zoek naar nieuws over het Corona virus tot ik om drie uur in de persconferentie viel met de Premier. Alle evenementen met meer dan honderd mensen werden verboden. Ik dacht aan Dayna Kurtz en Robert Mache die net begonnen waren aan hun tournee, dat stemde me droevig. Ik belde mijn sportschool of ze open waren en dat waren ze. Ik schreef een briefje aan mijn zwem vereniging, gingen de trainingen nog door? Ik kreeg een bericht van de KNZB dat alle borstcrawltrainingen die ik nog zou geven afgelast waren en ik ging sporten. Ik maakte alles wat ik daar aanraakte eerst schoon en genoot daarna van de fysieke beweging.


Na afloop ging ik naar de supermarkt, daar was het waanzinnig druk en mensen hadden overvolle boodschappenkarretjes, ik trok nog geen conclusie. Ik stond lange tijd voor het vegan ijs maar daar zat weer zoveel gluten in, dat ik het niet kocht hoe kon mezelf troosten. Uiteindelijk kocht ik iets chocolade vla-achtigs. Bij de kassa moest ik het geld op een speciale plek neer leggen en sprak de caissière die handschoenen droeg, haar verbazing uit dat het zo druk was, ik zei iets over het bericht van Rutte maar trok nog steeds geen conclusies, Pas vandaag lees ik over dat hamsteren en denk ik dat dat was wat ik zag.


Later op de avond ontving ik een bericht dat alle trainingen tot 31 maart vervallen, de Roze Filmdagen niet doorgaan, de Roze Stadsborrel niet, ik kon een streep trekken door alles wat ik had gepland en er kwam een enorme rust over me. Het is zo ver. Een lege agenda.
En mijn grootste prioriteit is nu: gezond blijven.

Alles komt goed

Alles komt goed. We hebben het vast allemaal wel eens gezegd en het is vast wel eens tegen ons gezegd. Tegen mij zeker. Ik denk nu aan een donkere periode waarin de vrouw met wie ik dacht oud te worden me duidelijk maakte dat zij dat niet meer dacht. Zij was van gedachten veranderd. Dat kan gebeuren. Ik was totaal verlamd en wist niet meer hoe en wat ik moest denken. Mijn hele toekomst was ten einde. Als ik niet met haar was hoe moest het dan verder. Ik hield van haar met mijn hele hart en voelde me geborgen, Ze was mijn thuis en nu was ik thuisloos en een zwerver. Het komt goed, zei ze maar ik wist dat het niet goed zou komen. Ze wilde verder zonder mij. Niets kwam goed en niets is goed gekomen. Natuurlijk ben ik weer gelukkig geweest en heb ik iets gevonden dat me zeker gelukkig maakt, het chanten van nam myoho renge kyo maar nooit zal ik zeggen tegen iemand die wanhoopt: het komt goed. Alles komt goed. In mijn ogen is dit een loze en lege spreuk. . En elke keer als ik het hoor denk ik aan toen.

Valentijsdag

Image result for bos donkerrode rozen met lange steel

Ach ja, Valentijnsdag, een commercieel opgeklopt liefdesfeest dat volgens mij uit Amerika is komen overwaaien. Daar vieren ze het al op de Lagere School en met het gebruik van deze woorden zie je dat ik allang meeloop. Want de Lagere School heet nu Basisschool. Ik doe niet aan Valentijn. Nu heb ik ook geen geliefde en ook geen verliefde gevoelens voor iemand dus ik hoef er ook niet aan te doen. Geen stiekeme kaarten in de bus of bloemen sturen naar haar die mijn hart veroverde. Soms denk ik zal me dit ooit nog eens gebeuren? Dat ik van mijn voeten wordt afgezwaaid? Een vrouw die me betovert, of is dat nou weer al te overdreven en moet ik me juist helemaal niet laten betoveren?
Een aantal jaren geleden had een vrouw zich in me verliefd. We hadden elkaar eenmaal kort ontmoet maar er ontwikkelde zich een leuke internet vriendschap tussen ons. We spraken elkaar dagelijks via Messenger en hadden zelfs een keer een hele dag contact. Ze woonde in Amerika en was getrouwd met een man. Toen ze me schreef dat ze verliefd geworden was, al schreef ze dit volgens mij wel wat subtieler, was het voor mij uitgesloten me in haar te verlieven. Ik begin nooit meer iets met iemand die getrouwd is of die een relatie heeft. Dit heb ik in het verleden wel gedaan en het leidde altijd tot verdriet. Soms vraag ik me af of het feit dat ik al zolang alleen ben te maken heeft met mijn verkeerde keuzes in het verleden en ja misschien wel. Deze getrouwde dame uit de USA liet dat jaar met Valentijn een enorme bos donkerrode rozen met 50 centimeter lange stelen bij me bezorgen. Het werd natuurlijk nooit wat tussen ons.

Insomnia

Schaapjes tellen. Afgevinkt.

Mijn laatste woorden waren: Nu neem ik pauze. En dat heb ik gedaan. Bijna twee weken heb ik niet gedaan wat ik mezelf had voorgenomen en ik voelde me er wel bij. Nu is het februari 2020, een andere maand en er heeft een astrologische verschuiving plaats gevonden. Welke het precies is weet ik niet meer maar een vriendin die thuis is in de astrologie vroeg me of ik er wat van gemerkt had. Dat had ik niet maar nu vandaag meen ik iets te voelen.
Of komt het doordat ik vannacht voor het eerst dit jaar meer dan vier uur achter elkaar doorsliep?
Er wordt vaak gewezen op het belang van goede slaap. Je zou er van afvallen bijvoorbeeld en dat zou ik wel willen maar iedereen die slecht slaapt, en last heeft van slapeloosheid of insomnia weet dat je een goede slaap niet kunt afdwingen. Ik kamp al mijn hele leven met slapeloosheid. En ik weet dat dit zeggen of schrijven van de affirmatie coaches niet mag. Want hiermee houd ik mijn slapeloosheid in stand. Ik ben sowieso niet van die affirmatie. Ik krijg er nog net geen jeuk van maar geestelijke kriebelt het behoorlijk.
Ik heb alles gelezen wat er is verschenen over slapeloosheid. Wat wel en niet te doen. ‘Ze’, de experts die van buitenaf naar slapeloosheid kijken, zeggen dat ik tegen mezelf moet zeggen: ik slaap heerlijk, mijn nachtrust is fenomenaal , ik word elke morgen uitgerust wakker. En dan zou ik uitgerust wakker worden en fantastisch slapen.
In mijn jeugd werd ik naar de dokter gestuurd die mij een inslaper voorschreef, ik geloof dat het Mogadon heette. Met een halve pil moest ik in slaap vallen. Ik denk dat ik inderdaad in slaap viel maar ik werd niet echt uitgerust wakker dus toen de hoeveelheid pillen op waren hield ik op. Verslaafd raken aan pillen was niet iets dat ik ambieerde.
Ik heb trouwens niet veel problemen meer met inslapen. Ik val nu meestal in slaap terwijl ik luister naar een gesproken verhaal van de Luisterbieb, het gesproken nieuws van Blendle, of een Podcast (aanrader: Damn Honey) maar word dan elk uur wakker. Maar vannacht: oh heerlijkheid, werd ik na een uur slapen wakker met honger, ik at een paar crackers en viel weer in slaap. En werd pas om 07.01 wakker. Uitgerust. Wat een dag. Hoe dit nou komt ? Ik heb gisteren voor de tweede keer een antroposofische massage gehad. Zou het daardoor komen?

Pauze

Pause Banner with Glitch Noise Retro Effect

Onderweg op de fiets merkte ik het gerommel.
Het zwemwater was warm. We oefenden vlinderslag. Ik zwem in baan 2, baan 1 is voor de beginners, baan 2 voor de minder snelle zwemmers waar ik al geruime tijd toe behoor. Verder omlaag kan ik niet, gelukkig maar. Er wonen een paar mensen in deze baan maar sommige van ons kunnen ook in baan 3. Daar was ik ook ooit, Ik woonde daar lang maar na mijn zestigste belandde ik in baan 2. Het is gezellig in baan 2. Volgens mij komt het door S, een ontzettend aardige veertiger die ik zelf nog de basis beginselen van het zwemmen heb geleerd, hij is warm en vriendelijk, my kind of guy.
Het zwemmen ging goed maar halverwege moest ik eruit, het gerommel wilde verlichting. Als laatste oefening stelden S en A, een leuke meid, 100 meter wisselslag voor, vlinder, rug, school, vrij, ik deed mee maar stopte na de rug, ik was moe. Ik kreeg mezelf amper de trap op. De terugweg was langzaam en ver. Het is natuurlijk moe te zijn na inspanning maar deze moeheid kon ik niet verklaren. Vanochtend was ik droef, chagrijnig en misselijk. Nu neem ik pauze.

Gelijkmatigheid

Ik ben gezegend met een gelijkmatig karakter en humeur. Misschien is het wel meer dat ik gezegend ben met een gelijkmatig karakter en opgeruimd humeur. Of kan ik het nog duidelijker maken en ben ik gezegend met een opgeruimd karakter? Mezelf woedend opblazen van het een op het andere moment ken ik niet echt. Vroeger werd ik vaak huilend wakker maar sinds ik het boeddhisme van Nichiren Daishonin beoefen heb ik daar gelukkig weinig last meer van. Hier wil ik je best wel uitgebreid over vertellen, stuur me een berichtje. Ik slaap al jaren niet echt goed. Tegenwoordig slaap ik redelijk goed in en word midden in de nacht wakker, met een Luisterboek val ik na een tiijd weer in slaap. Vaak een beetje saai luisterboek zodat ik er makkelijk bij in kan slapen. Rond een uur of zeven word ik weer wakker. Meestal blijf ik nog een tijd liggen en luister wat naar Blendle. Als ik er klaar voor ben maak ik koffie en na mijn eerste slok is de dag begonnen. Nu ik niet meer mijn koffie met melk drink houd ik vaak wat over en drink ik ‘s morgens eerst een koud kopje en maak ik later nog wat. Vandaag zette ik mijn percolator op het gas en vraag me niet waarom, met het vuur laag. Dat doe ik nooit. Ik zet het vuur altijd hoog en op een gegeven moment, na een minuut of drie hoor ik gepruttel en ruik ik de koffie. Dit keer geen gepruttel en geen geur van koffie. Ik was bezig met het maken van een nieuwsbrief, het ging leuk en ik was tevreden, ik lette nergens meer op en was geconcentreerd bezig. En toen kreeg ik honger. Ik ging de keuken in om iets te gaan koken. Wat rook het vreemd, en daar was het, de percolator stond op het lage vuur, de onderzetter rood van hitte, de koffie bijna verkookt. Ik haalde het eraf, zette het op een nieuwe pannenlap waar meteen een zwarte verbrande plek op zat….koud water, sissen, koffie stank, koffie verbrand en mijn hele gelijkmatige karakter en humeur waren van slag. Weg goede humeur. Ik was ontdaan. Met een verwarde kop liep ik rond. Tot ik uren later de spreeuwen zag die boven mijn straat en mijn tuin een zwerm wilden vormen. Even vergat ik alles, en dat bracht me weer terug bij mezelf en mijn gelijkmatigheid.

Perfect

Perfect.
Ik zou mezelf geen perfectionist noemen. Er kleeft iets aan dat woord dat me niet bevalt. Ik geloof niet in perfect. Perfect is niet mogelijk en waarom zou iets perfect moeten zijn? Een aantal jaren geleden toen ik werkte voor M realiseerde ik me dat ik alles perfect wilde doen en dat ik enorm veel mee moeite had als ik iets niet goed deed. Het drong tot me door dat dat is wat me desondanks tot een perfectionist maakt. Mezelf aanmoedigen met: iedereen doet wel eens iets niet goed, hielp me helemaal niets. Het moest goed zijn. Wat zeg ik? Perfect. Ik wilde niet dat zij iets over mij te klagen had . Ik wist toen niet of het met haar te maken had, omdat ik voor haar alles goed wilde doen maar vandaag gebeurde er iets dat me zo een naar gevoel gaf dat ik dacht: Oh ja zie je wel ik ben gewoon een perfectionist en ik wil en moet alles goed doen. Alles moet uitgedacht en ingepland, meestal lukt me dat maar net als iedereen maak ik ook wel eens een fout. Me realiseren dat ik me daarom zo voelde hielp. Ik begreep het. Het was die fout.

Geluidsdrama

Het deksel was ook een speaker.

Geluid.

Muziek is altijd belangrijk voor me geweest. Mijn broer beïnvloedde me maar ik heb natuurlijk ook mijn eigen muziek smaak ontwikkeld. Als jong kind hield ik van Willeke Alberti die zong over jonge liefde. Mijn eerste plaatje was: ‘Vanavond om kwart over zes ben ik vrij’ dat ik draaide op mijn koffergrammofoon. Hierna werd ik fan van Martini Bijl en ging ik vaak naar optredens van haar voor de radio bij het zondag middagprogramma Muzikaal Onthaal. Ik hield niet alleen van Martini Bijl maar ook van The Animals, Cream, The Kinks, Janis Joplin en natuurlijk van Melanie. Toen mijn pleegoma stierf liet zij ons wat geld na dat vrij kwam toen ik 21 werd. Het was een aardig bedrag en ik besloot het uit te geven aan een muziek installatie. Ik las alles erover wat ik kon vinden. Nu googlen we maar ik ging naar de Technische Afdeling van de Bibliotheek en ik las alles over watten en ohms en wat voor versterkers en boxen ik nodig had. Ik heb meer dan vijfentwintig jaar van de installatie genoten maar nu lukt me niets meer. Mijn versterker blijkt toch niet kapot maar mijn ene speaker doet het niet. Issie kapot?

Tijd

De tijd die glijdt, de tijd die glijdt voorbij. De seconde die ik vasthoud is de seconde die ik los laat en de seconde die voorbij is keert niet weer. Meestal is dat geen reden voor verdriet behalve die ene keer toen het jaar voorbij was en ik me realiseerde dat die tijd nooit meer terug kwam. De tijden komen, de tijden gaan en het moment kunnen we niet vast houden. Niets kunnen we vasthouden. We kunnen alleen maar onthouden en zo houden we het toch, vast. Vergeet dit nooit denk ik en zo denk ik aan die keer dat ik op de Europaboulevard tweestemmig met R in de auto zong, of die keer dat ik tot diep in de nacht in de auto met J op de Scheldestraat keihard meezong met Susan Boyle, I dream a dream. Vooral de zin: I dreamed, that love would never die…… dat liefde nooit dood gaat. Dat liefde altijd blijft en al verstrijkt de tijd liefde blijft. Is liefde het enige dat blijft? En blijft de liefde wel? Die ene keer dat ik daar stond op het Matthijs Vermeulenpad en mijn hart brak. Al verstrijkt de tijd of vliegt de tijd. Tijd is niets.

Eigendunk en eigenwaarde

Ik heb een erg laag zelfbeeld wat ronduit belachelijk is omdat ik verbluffend prachtig ben.

Behoorlijk bijzonder

Een aantal jaren geleden las ik een studie waarin werd aangetoond dat de meeste mensen zichzelf behoorlijk bijzonder vinden. Nee dit is geen fake news voor zover ik weet. (Maar tegenwoordig ben ik nergens meer zeker van: zo las ik laatst dat amandelmelk zorgt voor het uitsterven van bijen maar is dat waar of onwaar? ) Terug naar dat wij ons zelf bijzonder vinden. Ik vind mijzelf ook erg bijzonder en samen met vriendin C die eerst vriendin H was riepen wij enkele jaren geleden steeds uit dat wij zo bijzonder waren. Waarom ik zo bijzonder ben weet ik niet meer en wat mij zo bijzonder maakt weet ik ook niet meer. Maar ondanks dat wij mensen ons zelf zo bijzonder vinden hebben we weinig gevoel van eigenwaarde en een laag zelfbeeld. In de meeste serieuze gesprekken die ik heb hoor ik vooral dat mensen op zichzelf neerkijken. Hoe vreemd is dat? We vinden ons zelf bijzonder en kijken op ons zelf neer. Of haal ik nu twee onderzoeken door elkaar? Als ik ‘mens vindt zichzelf bijzonder’ google krijg ik dat 99% van de automobilisten zichzelf de betere automobilist vindt en ik krijg uitleg over narcistische persoonlijkheden.
De nieuwste hype in de psychologie van de koude grond.

%d bloggers liken dit: