De tijd kruipt

Zaterdagochtend 18042020

We zijn nu meer dan vier weken in lockdown, of hoe zeg je dat in het Nederlands? Eenzame opsluiting? Het voelt alsof het maanden is terwijl het nog maar dertig dagen zijn.

Van de tijd die vloog is de tijd gaan kruipen.

Ik heb al deze tijd geen zwembad van binnen gezien, de chloorlucht niet geroken, niet in het water gelegen. Ik sta vroeg op en ga vroeg naar bed. Al meteen aan het begin van de Lockdown heb ik een schema gemaakt waar ik me een week aan hield. Toen wilde ik nog voor negenen het bed uit maar nu ben ik meestal iets na zevenen uit bed. Ik had een uurtje ingebouwd voor een update over het Coronavirus maar dat hoeft niet meer. Elke middag rond veertien uur verschijnen de doden op mijn scherm, iemands vader of moeder, tante, oom, opa of oma, broer of zus, voor mij zijn het getallen, de Corona doden hebben nog geen gezicht voor me.

Vroege zaterdagochtend

Elke dag maak ik een wandeling of een fietstocht. Door de week studeer ik om elf uur met een aantal boeddhisten. Ik doe krachttraining, of yoga, en soms ’s avonds grondoefeningen met vrienden van de zwemclub. Ik zie mensen maar soms ook hele dagen niet.De minuten kruipen voorbij.

Een tijd genoot ik van de rust, ik werkte in de tuin, ik ruimde een kast op en keek naar films maar vandaag is er een enorme treurigheid in me gekropen.
Volgens de een of andere psycholoog is dat normaal en volgens mijn vriendin A ook. Er hangt een treurigheid om de wereld en het heeft me bereikt. Had ik geloof ik de Nederlandse aanpak… het geloof heeft me verlaten. Alles heeft me verlaten en de moed en de hoop zijn ook vertrokken.
Ik verheug me niet op het einde van de lockdown. Ik verheug me niet op de drukte die terugkomt. Ik verheug me niet op de recessie die er aan komt. Ik verheug me niet. Punt.
Ik zit in limbo. Of in het bardo.

Limbo – door volger van Jeroen Bosch

De verlaten stad

De Dam op maandag 30 maart om 16u

Deze middag fietste ik naar de Dam, ik wilde zien hoe verlaten de stad was. Het leek op de zondagen die ik me herinner waarin alles dicht was en de stad leeg was.

Ja, ik heb de stad stil mee gemaakt. Ooit in de vorige eeuw.
In deze eeuw is Amsterdam nooit meer stil. Overal mensen, veelal toeristen; toeristen lopend, toeristen slingerend over de straat fietsend , zingende Franse schoolklassen, groepen Chinezen waar ik me doorheen moest werken, dronken en lallende Engelsen, jonge giechelende stonede Italianen, Bulgaren, Zuid-Amerikanen. Overal en altijd de geur van wiet.

Ooit, in die vorige eeuw, verdwenen de toeristen in november en was de stad weer van ons, met Pasen kwamen ze weer. We moesten er altijd aan wennen dat de stad niet meer van ons was, maar het wende, altijd weer. De laatste jaren gingen ze niet meer weg.

Nu zijn ze er niet meer. De meeste winkels zijn dicht, alle cafés, broodjeszaken, juice bars, pannenkoek met Nutella plekken, overal waar je eten en drinken kon, dicht. Het stemde me droevig. Een paar zaken waren open, maar er was niemand binnen of mensen stonden op afstand, buiten te wachten want er mogen nergens meer dan drie mensen zijn. Hoeveel van die zaken zijn er nog over een jaar?

Ik neem foto’s van de verlaten Dam, een levend standbeeld pakte zijn spullen. En de stad is verlaten.

Amsterdam, de verlaten stad
Het Damrak met in de verte het CS

Spelletjes

Hier spreekt de spelbreekster. Ik hou niet van spelletjes. Nooit gedaan. Ik kom uit een familie van spelletjesspelers en terwijl mijn familie spelletjes speelde zat ik in de hoek en las een boek. Ik hoorde ze lachen en genoot op afstand van hun samenzijn. Natuurlijk hou ik er ook niet van als mensen spelletjes met me spelen, al heb ik dat vaak helemaal niet door want spelletjes begrijpen doe ik ook niet.
Maar zoals ik al schreef, ik ben een spelbreekster. Op Facebook doen veel spelletjes de ronde: geef ik een simpel antwoord op een vraag, krijg ik het dwingende verzoek de vraag op mijn eigen tijdlijn te zetten en van wie ik verloor. Of ik zet een like onder een foto dan moet ik vervolgens zelf een foto plaatsen.
GEEN ZIN IN.
Ik doe niet mee.
Ook krijg ik heel veel hartjes toegestuurd, ik vind het super lief dat iedereen aan me denkt, echt, als alleenstaande en levende voel ik me toch al erg alleen en jullie denken aan me, dank je wel, maar waarom moet ik dat hartje dan weer doorsturen? Doe ik al niet genoeg voor de mensheid met mijn zelf isolatie en mijn anderhalve meter afstand?

Coronafeesten

Voor de drukte was ik ook in het Bloesempark

De lente is in ons land. Eindelijk, ze is er weer, bomen in bloei, tulpenvelden of misschien nog geen bloeiende tulpen maar vast wel geurende hyacintenvelden. Een groot deel van Nederland trok erop uit, in files wachtten ze, om in files op het strand te lopen en in files op hun visje bij de viskraam te wachten. Of om in files te wachten bij het Bloesempark in het Amsterdamse Bos. Veel mensen spraken op Facebook hun ergernis uit over deze samenscholingen. Men verwacht over twee weken een hoogte (of diepte)punt in de Corona-uitbraak . Mij deden de samenscholingen die ik zag denken aan die HIV-party’s waar ik over heb gelezen: met HIV besmette mannen ontmoeten elkaar op seksfeesten en hebben daar onbeschermde seks, ze zijn toch al besmet dus erger besmet kunnen ze niet worden. Dus Corona-party’s voor iedereen op het strand van Zandvoort of Bloemendaal of gezellig op de loopbrug bij het Bloesempark. Ze zullen vast niet allemaal doodgaan want volgens mij zijn de meeste mensen die sterven boven de zestig, net als ik en de meeste mensen waar ik van houd. Ze worden misschien ziek, ik gun het ze niet maar dat geen afstand houden begrijp ik het niet.

Lieve ouders

Lieve ouders van kleine kinderen,

Dit meisje doet het prima.

Wat een gedoe zal dat zijn, jij thuis en je kind thuis, ik hoop dat jullie een goede relatie ontwikkelen, vooral als je normaliter weinig tijd met je kind doorbrengt. Ik snap heel goed dat je de kinderen meeneemt tijdens het boodschappen doen, maar:

Zou je je kind willen leren dat als het niest of hoest en proest zij of hij dat in de elleboog doet? Jong geleerd oud gedaan?
En hou je kind een beetje in je buurt, laat het niet in de gangen van de supermarkt rond rijden of de boel blokkeren.
Zo was ik net in de supermarkt en deed een vader boodschappen met zijn zoontje, Pa tuurde naar de groenten en Kind blokkeerde de boel. In de supermarkt hangen overal papieren met: Houd afstand. Maar met Pa aan de ene kant en Zoon in het midden van het pad was er geen afstand.
Ik vraag het kind of ik er langs kan, Pa hoort niets, Kind schuift een stukje opzij en niest terwijl ik langs loop.
Geen handje voor mond.


Beste ouders, je kind zal misschien niet ziek worden, jij misschien ook niet maar ….

Wat belangrijk is

Lido & Ata in 1980

De derde dag van mijn zelf verkozen isolatie.
Mijn kat weet niet hoe ze het heeft. Nooit was ik zo vaak thuis. In huis en rond lopend. Ik ben wel eens een paar dagen thuis gebleven maar dan lag ik ziek in bed.

Nu sta ik rond achten op, maak koffie, ga chanten en dan in bad. Gisteren en vandaag ben ik een wandeling gaan maken. Gisteren met een vriendin, maar nu durven we niet meer en vandaag alleen. Er waren meer wandelaars op straat, we knikten elkaar van verre toe en draaiden dan onze hoofden weg. De tram raasde voorbij en was leeg, op de bestuurder en de conducteur na.

Gisteren was ik aan het eind van de dag behoorlijk treurig. Niet depressief maar verdrietig. Maar ik heb me wat voorgenomen. Zoals ik al eerder schreef deelt niet iedereen mijn ernst over het Coronavirus en ik kreeg bijna ruzie met een van mijn dierbaarste vriendinnen. Ik vond natuurlijk dat zij zo moest denken als ik. Maar nu weet ik dat dat helemaal niet belangrijk is, zij mag denken zoals zij denkt, ik hou van haar en als ik iets niet wil is ruzie maken met dierbaren in deze tijden.

Corona 1

Covid 19

Al weken huist het Coronavirus in me. Misschien niet in mijn lijf maar wel in mijn geest. In december toen het in China begon was het nog ver weg, de beelden die ik zag van lege straten in de miljoenenstad Wuhan zeiden me niet zoveel, ik ken Wuhan niet en heb geen idee hoe druk de straten anders zijn. Het kwam dichterbij en een deel van Italië ging op slot. Overal in Europa waren mensen met het virus. Zou Nederland aan het virus ontsnappen? Even had ik de hoop dat net als grote aanslagen Corona aan ons voorbij zou gaan maar slechts twee weken geleden was het zo ver. Een man in Brabant die carnaval had gevierd. De krokusvakantie was net voorbij en mensen die in het Noorden van Italië op wintersport waren geweest waren besmet.

De SGINL besloot, tot midden april, alle bijeenkomsten af te lasten, geen open daimoku ochtenden, geen discussie meetings en geen huisbezoeken. Ons werd aangeraden 1 uur per dag te chanten, 20 minuten te studeren en drie mensen op te bellen. Ik begon vol goede moed maar raakte na een week de zin en draad kwijt. Ik voelde me in een zwart gat vallen. Ik vocht er tegen maar het hielp niet.

Ik was totaal gefascineerd en geobsedeerd door het nieuws over het Coronavirus en keek een keer per uur op mijn NOS app naar het live blog. Ik wilde er alles over weten. Een keer per dag kwamen er nieuwe besmette mensen bij, waren het er eerst acht, het werden er zestien, twee en vijftig en nu zijn het er honderd. Ik las berichten van Italiaanse artsen, zag filmpjes van mensen met een dode in huis die niet werd opgehaald, hoorde boodschappen van Italianen die ons waarschuwden wat er komen ging.
De meeste van mijn vriendinnen en kennissen namen het serieus, al was er ook een vriendin die het allemaal maar overdreven vond, zij was niet te overtuigen.

De angst sloeg bij mij toe. Ik wilde helemaal niets meer doen waarbij groepen mensen samen komen, ik waste mijn handen voortdurend, begon er aan te wennen geen handen te geven en wilde eigenlijk binnen blijven. Toch begon ik weer met een uur chanten per dag en studeerde samen met Michaela en Whatsapp. Woensdag zette ik mijn angst opzij en ging met de trein naar Utrecht naar een concert van Dayna Kurtz waar ik ook goed probeerde op te letten niets aan te raken en ook niet mijn gezicht. Ik voelde me angstig en realiseerde me dat ik doodsbang was. Ik kon die nacht niet slapen van angst. Verlamd van angst.
Doodmoe en uitgeput bracht ik mijn dag gisteren door, surfend over het internet op zoek naar nieuws over het Corona virus tot ik om drie uur in de persconferentie viel met de Premier. Alle evenementen met meer dan honderd mensen werden verboden. Ik dacht aan Dayna Kurtz en Robert Mache die net begonnen waren aan hun tournee, dat stemde me droevig. Ik belde mijn sportschool of ze open waren en dat waren ze. Ik schreef een briefje aan mijn zwem vereniging, gingen de trainingen nog door? Ik kreeg een bericht van de KNZB dat alle borstcrawltrainingen die ik nog zou geven afgelast waren en ik ging sporten. Ik maakte alles wat ik daar aanraakte eerst schoon en genoot daarna van de fysieke beweging.


Na afloop ging ik naar de supermarkt, daar was het waanzinnig druk en mensen hadden overvolle boodschappenkarretjes, ik trok nog geen conclusie. Ik stond lange tijd voor het vegan ijs maar daar zat weer zoveel gluten in, dat ik het niet kocht hoe kon mezelf troosten. Uiteindelijk kocht ik iets chocolade vla-achtigs. Bij de kassa moest ik het geld op een speciale plek neer leggen en sprak de caissière die handschoenen droeg, haar verbazing uit dat het zo druk was, ik zei iets over het bericht van Rutte maar trok nog steeds geen conclusies, Pas vandaag lees ik over dat hamsteren en denk ik dat dat was wat ik zag.


Later op de avond ontving ik een bericht dat alle trainingen tot 31 maart vervallen, de Roze Filmdagen niet doorgaan, de Roze Stadsborrel niet, ik kon een streep trekken door alles wat ik had gepland en er kwam een enorme rust over me. Het is zo ver. Een lege agenda.
En mijn grootste prioriteit is nu: gezond blijven.

Alles komt goed

Alles komt goed. We hebben het vast allemaal wel eens gezegd en het is vast wel eens tegen ons gezegd. Tegen mij zeker. Ik denk nu aan een donkere periode waarin de vrouw met wie ik dacht oud te worden me duidelijk maakte dat zij dat niet meer dacht. Zij was van gedachten veranderd. Dat kan gebeuren. Ik was totaal verlamd en wist niet meer hoe en wat ik moest denken. Mijn hele toekomst was ten einde. Als ik niet met haar was hoe moest het dan verder. Ik hield van haar met mijn hele hart en voelde me geborgen, Ze was mijn thuis en nu was ik thuisloos en een zwerver. Het komt goed, zei ze maar ik wist dat het niet goed zou komen. Ze wilde verder zonder mij. Niets kwam goed en niets is goed gekomen. Natuurlijk ben ik weer gelukkig geweest en heb ik iets gevonden dat me zeker gelukkig maakt, het chanten van nam myoho renge kyo maar nooit zal ik zeggen tegen iemand die wanhoopt: het komt goed. Alles komt goed. In mijn ogen is dit een loze en lege spreuk. . En elke keer als ik het hoor denk ik aan toen.

Valentijsdag

Image result for bos donkerrode rozen met lange steel

Ach ja, Valentijnsdag, een commercieel opgeklopt liefdesfeest dat volgens mij uit Amerika is komen overwaaien. Daar vieren ze het al op de Lagere School en met het gebruik van deze woorden zie je dat ik allang meeloop. Want de Lagere School heet nu Basisschool. Ik doe niet aan Valentijn. Nu heb ik ook geen geliefde en ook geen verliefde gevoelens voor iemand dus ik hoef er ook niet aan te doen. Geen stiekeme kaarten in de bus of bloemen sturen naar haar die mijn hart veroverde. Soms denk ik zal me dit ooit nog eens gebeuren? Dat ik van mijn voeten wordt afgezwaaid? Een vrouw die me betovert, of is dat nou weer al te overdreven en moet ik me juist helemaal niet laten betoveren?
Een aantal jaren geleden had een vrouw zich in me verliefd. We hadden elkaar eenmaal kort ontmoet maar er ontwikkelde zich een leuke internet vriendschap tussen ons. We spraken elkaar dagelijks via Messenger en hadden zelfs een keer een hele dag contact. Ze woonde in Amerika en was getrouwd met een man. Toen ze me schreef dat ze verliefd geworden was, al schreef ze dit volgens mij wel wat subtieler, was het voor mij uitgesloten me in haar te verlieven. Ik begin nooit meer iets met iemand die getrouwd is of die een relatie heeft. Dit heb ik in het verleden wel gedaan en het leidde altijd tot verdriet. Soms vraag ik me af of het feit dat ik al zolang alleen ben te maken heeft met mijn verkeerde keuzes in het verleden en ja misschien wel. Deze getrouwde dame uit de USA liet dat jaar met Valentijn een enorme bos donkerrode rozen met 50 centimeter lange stelen bij me bezorgen. Het werd natuurlijk nooit wat tussen ons.

Insomnia

Schaapjes tellen. Afgevinkt.

Mijn laatste woorden waren: Nu neem ik pauze. En dat heb ik gedaan. Bijna twee weken heb ik niet gedaan wat ik mezelf had voorgenomen en ik voelde me er wel bij. Nu is het februari 2020, een andere maand en er heeft een astrologische verschuiving plaats gevonden. Welke het precies is weet ik niet meer maar een vriendin die thuis is in de astrologie vroeg me of ik er wat van gemerkt had. Dat had ik niet maar nu vandaag meen ik iets te voelen.
Of komt het doordat ik vannacht voor het eerst dit jaar meer dan vier uur achter elkaar doorsliep?
Er wordt vaak gewezen op het belang van goede slaap. Je zou er van afvallen bijvoorbeeld en dat zou ik wel willen maar iedereen die slecht slaapt, en last heeft van slapeloosheid of insomnia weet dat je een goede slaap niet kunt afdwingen. Ik kamp al mijn hele leven met slapeloosheid. En ik weet dat dit zeggen of schrijven van de affirmatie coaches niet mag. Want hiermee houd ik mijn slapeloosheid in stand. Ik ben sowieso niet van die affirmatie. Ik krijg er nog net geen jeuk van maar geestelijke kriebelt het behoorlijk.
Ik heb alles gelezen wat er is verschenen over slapeloosheid. Wat wel en niet te doen. ‘Ze’, de experts die van buitenaf naar slapeloosheid kijken, zeggen dat ik tegen mezelf moet zeggen: ik slaap heerlijk, mijn nachtrust is fenomenaal , ik word elke morgen uitgerust wakker. En dan zou ik uitgerust wakker worden en fantastisch slapen.
In mijn jeugd werd ik naar de dokter gestuurd die mij een inslaper voorschreef, ik geloof dat het Mogadon heette. Met een halve pil moest ik in slaap vallen. Ik denk dat ik inderdaad in slaap viel maar ik werd niet echt uitgerust wakker dus toen de hoeveelheid pillen op waren hield ik op. Verslaafd raken aan pillen was niet iets dat ik ambieerde.
Ik heb trouwens niet veel problemen meer met inslapen. Ik val nu meestal in slaap terwijl ik luister naar een gesproken verhaal van de Luisterbieb, het gesproken nieuws van Blendle, of een Podcast (aanrader: Damn Honey) maar word dan elk uur wakker. Maar vannacht: oh heerlijkheid, werd ik na een uur slapen wakker met honger, ik at een paar crackers en viel weer in slaap. En werd pas om 07.01 wakker. Uitgerust. Wat een dag. Hoe dit nou komt ? Ik heb gisteren voor de tweede keer een antroposofische massage gehad. Zou het daardoor komen?

%d bloggers liken dit: