Verrader?

Verrader?

sheep with medical mask in the field

Ik heb me zo goed als mogelijk geïnformeerd over de vaccinaties, de RIVM kant en de andere kant ~ vooral door een dierbare vriendin die in complotten gelooft en in the Deep State en Trump als redder van de mensheid en Bill Gates als doder van de mensheid, zij stuurt mij allerlei artikelen en videos op die ik met interesse bekeek maar ook voerde ik informatieve gesprekken met artsen en verpleegkundigen.

Hierna besloot ik om me te laten vaccineren.
Ik weet dat veel mensen dit doen om hun kwetsbare medemensen te beschermen, ik deed het vooral voor mezelf: ik heb overgewicht en het idee op mijn buik de dood te ontmoeten was onverdraaglijk.
Er worden allerlei theorieën over die prik verspreid door mensen die het er niet mee eens zijn: van manipulatie door de overheid tot iedereen die geprikt is sterft over een jaar zodat de overbevolking tot stand wordt gebracht.
Ik denk: het zal allemaal wel.

Ik ben ingeënt, dat was mijn keuze en mijn zaak.
Ik had geen zin een foto van mezelf te plaatsen met een spuit in mijn arm en ik had ook geen zin te verkondigen dat ik de vaccinaties had ontvangen. Ik ben onlangs na een nare snee ingeënt tegen Tetanus en toen ik een reis naar Zuid Amerika maakte kreeg ik een prik tegen de Gele Koorts en heb (tot nu toe) geen behoefte dat te delen. Wat ik met mijn lichaam doe is mijn zaak en wat ik er in stop ook.

Lieve vrienden van me kiezen ervoor dat ook te doen, de meesten, of ze kiezen ze ervoor het niet te doen. De vrienden die ervoor kiezen het niet te doen willen dat ik solidair ben, dat wil ik altijd wel zijn dus ik vroeg hoe ze wilden dat ik solidair was. Ik kreeg hier geen antwoord op. Ik zie meer niet-gevaccineerden om solidariteit vragen maar hoe moet ik laten zien dat ik solidair ben met mensen die geen vaccinatie willen? Kan ik dat laten zien door ook niet meer naar het theater te gaan waar ik mijn qr-code moet laten zien? Is dat solidair zijn?
Het spijt me bijzonder voor al die mensen die ik misschien teleurstel, maar ik blijf naar het theater gaan en ik laat desgevraagd mijn qr-code zien
En wat ik me afvraag: een aantal van die mensen die zich niet willen laten vaccineren poppen wel pillen of hoe zeg je dat? Als ze naar een feestje gaan slikken ze zo’n vrolijke pil, of ze snuiven zo’n gezellig lijntje waar bossen om gekapt worden en sommige mensen die het echt niet goed met andere mensen voor hebben erg rijk van worden en waar hier in Nederland mensen om vermoord worden. Dat is wel oké maar een vaccinatie is niet oké?
Als je mij een verrader vindt, jammer. Als je me een schaap vindt, mwehhhh.

Zelf Sporten

In de Corona quarantaine winter zwom ik de hele winter buiten door in het De Mirandabad.

Dertig jaar geleden begon ik met geregeld sporten. Iedereen die mij ontmoet en mij niet echt kent, alleen van Facebook zegt tegen me: Oh jij bent Dia, die zwemmer’ en dan zeg ik Ja.
Toch zie ik mijzelf niet als sporter of als zwemmer. Ja ik zwem graag, maar echt snel ben ik niet en Ja ik sport graag, maar erg goed ben ik niet. Ik heb niet de verwachting dat ik beter word en ook de hoop niet. Ik vind het gewoon leuk om te doen en daarom doe ik het. Drie a vier keer in de week doe ik iets anders dan op de bank hangen of eten. Dan lig ik in het zwembad of ik ben bezig gewichten te duwen op een machine of ik loop ik door een virtueel landschap op een loopband.
Soms voel ik me niet lekker en dan doe ik een paar dagen niks. Zoals afgelopen week. Ik heb toen wel een rondje Pampus gezwommen door weer en vooral wind maar verder niet echt iets gezwommen of getild. En dat zwemmen rond Pampus was meer een gevecht met de golven dan me door het water voortbewegen.
Woensdag ging ik weer zwemmen bij mijn club GSA en wat was het zwaar, pas na veertig minuten ging het weer een beetje en kwam ik erin. Gisteren op de sportschool ging het ook enorm moeizaam en deed ik nog maar een rondje. Vandaag was ik weer in de sportschool en deed ik mee met Circuittraining, ook daar ben ik niet echt goed in, de trainer deed wel steeds zijn duim omhoog maar ik wilde zo zijn als het 23-jarige meisje dat ook mee sportte en dat lukte me helemaal niet.
Toch ben ik erg blij dat ik zoveel sport want hoe vaker je het doet hoe beter het gaat en ik prijs mezelf gelukkig dat ik al dertig jaar minimaal drie keer in de week sport.

Dansen met Kitty

Kan een afbeelding zijn van 2 mensen, waaronder Dia Huizinga

Mijn moeder is bijna 33 jaar dood. Het is bijna langer dan ik haar kende. Ik denk elke dag wel even aan haar. Meestal niet met verdriet maar soms opeens schiet ik vol en breek ik.
Terwijl ik net dansend door de kamer loop op het gezellige liedje We’re the kids in America van Kim Wilde zie ik opeens mijn moeder die danst en ik schiet vol. Ze had zo’n sensuele, tedere en gevoelige manier van dansen die ik alleen bij haar zag en pas later zag bij zwarte vrouwen. Zonder haar oorsprong te kennen wist haar lichaam waar ze vandaan kwam. Ik denk aan haar met natte ogen en een vol en verdrietig hart.

Pride dag

Pride|Starway to heaven
https://pride.amsterdam/en/events/pride-starway-to-heaven-expo/
Stap in de wonderlijke wereld van Marjolein van der Wal. ‘Starway to Heaven’ is haar kunstproject met totem-achtige installaties, opgebouwd uit kledingstukken die eerder zijn gedragen in fashion performances. Centraal in haar werk staat de boodschap: je bent goed zoals je bent.

Pride dag

Nadat ik mijn hopelijk binnenkort dagelijkse baantjes had getrokken in het De Mirandabad ging ik op weg naar de Filmhallen voor de film Cowboys. Zie hieronder waar het overgaat, mooie film, er is een moment waarop Joe die zich dan nog als meisje kleedt in een Western winkel, een spijkerbroek, een jongenshemd en cowboylaarzen aantrekt en voor de spiegel staat. Wat mij terug brengt naar die keer dat ik een jaar of tien ben en ook voor de spiegel sta met een jongenshemd en een spijkerbroek, wat voelde ik me ongelooflijk goed toen, dit was wie ik was en zoals ik eruit wilde zien. Het lukte me nooit er als meisje uit te zien en dit paste zoveel beter bij me.
Na de film snel naar huis want ik had om kwart voor vijf met Evelyne afgesproken om naar een tentoonstelling te gaan in het kader van Pride die Starway to Heaven heet in het Volkshotel.
Het was een weergaloos mooie tentoonstelling, waarover onder meer. Gaat dat zien. Dat kan nog tot 8 augustus.

Hierna belandden we per toeval op het Pride terras aan de overkant van het Volkshotel, daar werd ik enthousiast onthaald door Anita die vroeg of ik een pakket kwam halen, dat kwam ik niet, ik wist niets van een pakket maar het pakket was zeker van harte welkom zei ik haar dus ik kreeg een schitterend pakket met een doos vol verassingen en een heel mooi fotoboek 25 jaar Amsterdam Pride. Ik wist van niets maar viel met mijn neus in de roze boter.

Een paar uur later zat ik in het Pleintheater voor een voorstelling met koptelefoon:
Sappho, de potcast.
Het was mooi maar oh oh oh oh oh wat lijkt het toch vaak een vloek om lesbisch te zijn.
Na het drama dat ik dinsdag zag: The World To Come eindigt opnieuw een lesbische liefde in de dood.
We weten dat Sappho niet gelukkig in de liefde was maar dit verhaal was verzonnen dus waarom het niet de andere kant op verzonnen, Sappho gelukkig in de liefde? Door een warme nacht fiets ik met de wind in mijn rug naar huis.

Cowboys

De jonge transgender Joe is met zijn vader Troy op de vlucht voor zijn conservatieve moeder Sally in de wildernis van Montana. Troy en Joe hopen de Canadese grens te bereiken, maar de autoriteiten zitten hen op de hielen. Zij gaan uit van een ontvoering door Troy om voogdijredenen, maar de sympathieke detective Faith begrijpt al snel dat er meer aan de hand.

Oranje

Dit vonden we allemaal leuk.

Een week lang was er die heerlijke Oranje koorts. Het Nederlands Elftal speelde in Amsterdam drie wedstrijden waarvan er twee overtuigend gewonnen werden. Bij de eerste wedstrijd bekropen mij de zenuwen waardoor ik niet langer kon kijken en naar bed ging. De twee laatste wedstrijden bekeek ik wel en was ik aangenaam verrast door de stevige Nederlandse verdedigingslinie. Nederland won en bereikte de achtste finale.

Ons kleine kikkerlandje bij de acht beste van Europa! Er moest nog wel van Tsjechië gewonnen worden en dan zou Nederland tegen een echte zwaargewicht in Bakoe spelen.
Deze wedstrijd, de achtste finale, kon ik niet zien, ik had een afspraak met een aantal vrouwen van een zekere geaardheid en zekere leeftijd te gaan eten en naar een voorstelling van Esther Apituley, de altvioliste te gaan luisteren. Ik zag daar wat tegenop, asociaal als ik geworden meende te zijn na de lockdown en ik dacht ook dat ik de wedstrijd zou missen….maar toen ik dacht aan mijn zenuwen voor de eerste wedstrijd bedacht ik me dat die me opnieuw parten zouden spelen en besloot ik toch te gaan. Ik had een heerlijke avond, het optreden was fantastisch, het eten heerlijk en mijn gezelschap verrukkelijk.

Ik had afgesproken dat Hanneke me zou appen als er gescoord werd maar er kwam geen app. Ook hoorde ik nergens gejuich. Rond een uur of zeven fietste ik naar huis. Het was nog redelijk druk in de stad dus niet iedereen keek.
Toen ik langs Wildschut fietste hoorde ik wat teleurstellend geroep en op de Amstelkade zag ik bij een televisie die op de stoep stond dat Nederland achterstond. Dat werd nog erger. Ik heb geen minuut gezien. Nederland verloor.

En het Nederlandse gezeur en gezeik begon, iedereen die speelde in Oranje kreeg de wind van voren, ze waren allemaal slecht en Frank de Boer helemaal. Mopper mopper mopper. Dat de Europees Kampioen ook werd uitgeschakeld las ik nergens. Wie had er eigenlijk verwacht dat Nederland kampioen zou worden? We hadden het misschien gehoopt maar toch niet verwacht? Nederland ligt eruit. Hartstikke jammer maar ook erg jammer dat de mensen die speelden en die ook verloren nu zo worden afgemaakt en afgekraakt. Altijd makkelijk als jij op de bank zit. Maar zoals Annemieke zegt: De tijd van de zondebokken is aangebroken en de zondebok is gevonden: Het Nederlands Elftal.

Moeten

Merwedeplein, Amsterdam

Ondanks de rust
Die onrust
Dat moeten steeds maar weer
Dat moeten en omdat er zoveel
Te moeten valt
Komt er weinig uit mijn handen.
Wel houd ik mijn hoofd boven.
Natuurlijk moet dat ook.
Hoofd boven, benen onder, voeten stevig op de grond
In slippers in schoenen lopen denken doen
Moeten
Moet je dan.

Stil

bol.com | De Napolitaanse romans 4 - Het verhaal van het verloren kind,  Elena Ferrante |...

Wat was het stil hier. Weinig geschreven. Veel gelezen. Ben aan het luisteren/lezen in de boeken van Elena Ferrante, over een vrouw die uit een arm, misschien wel straatarm milieu in het Napels van de tweede helft van de vorige eeuw die zich aan dat milieu ontworstelt en alles beleeft wat er te beleven was in Italie.

Armoede, maffia, huiselijk geweld, seksueel geweld, politiek geweld. De Rode Brigade, ontvoeringen, scherpe politieke tegenstellingen, fascisten, Christen democraten, het feminisme, het machismo, alles en meer. Het is indrukwekkend en vermoeiend.

De vrouw die het verhaal vertelt noemt zich Elena Greco, centraal staat haar vriendschap met Lila en haar liefde voor een man die Nino heet…. Wat een verhaal en wat gebeurt er veel.

Ik ben nu in het laatste deel: Het verhaal van het verloren kind en er is net een kind verdwenen. Ik ben er naar van. Het boek is al geschreven maar ik zou willen dat het kind gevonden wordt. Maar of dat gebeurt? Ik denk het niet.

Geen vlees eten

Kleine varkens

Ik hoop en geloof dat ik steeds radicaler word wat betreft het eten van vlees. Ik heb in mijn leven een aantal jaren vegetarisch gegeten en dan kreeg ik er weer zin in en at ik weer even vlees. Vorig jaar januari besloot ik een maand vegan te gaan eten en dat beviel me wonderwel. In plaats van melk raakte ik verkikkerd op havermelk.

Wyandotte kip ~ foto Rene van Maarsseveen

De twee dingen die ik af en toe miste waren kaas en eieren. Vriendinnen van me hebben kippen en een paar keer nam de vriendin zes eitjes van haar vrije, wilde, mooie Wyandotte kippen mee, kleine mooie verse eitjes. (Volgens sommige vegans mogen eieren niet, ook niet die van vrije kippen, maar ik eet niet vegan om allerlei regels opgelegd te krijgen, er heersen allerlei regels bij de vegans en ook daarom noem ik mezelf liever geen vegan maar zeg dat ik meestal veganistisch eet.) Kaas miste ik het hele jaar, de veganistische kaas die te koop is vond ik over het algemeen niet lekker, uitzonderingen daargelaten, sommige kazen van Violife zijn wel lekker maar de harde gele kaas variant vind ik niet te eten. Laatst, na een jaar vegan gegeten te hebben kon ik me niet langer inhouden en kocht ik een stuk kaas. Het beviel me eigenlijk niet dus dat doe ik voorlopig ook niet meer. Maar nu vlees eten en de Nederlandse vlees industrie.

Het is WANSTALTIG. Ik hoorde vanmorgen op de radio dat Nederland het tweede exportland is van varkensvlees. Ons kleine landje tweede, ons wrede kleine landje tweede. De varkens industrie zeggen ze dan. Het is moordindustrie. Ik weet nog een vroege morgen in Friesland, H en ik zaten geanimeerd te praten tot we de A7 opdraaiden, daar reed een wagen vol varkens, als ik er nu nog aan denk valt er een gat in mijn hart, H en ik hielden allebei op met praten, we zeiden niets maar voelden beiden de pijn van de varkens die onze pijn was.
Ooit hield ik van varkensvlees maar ik houd nog meer van varkens.
Het is toch afschuwelijk dat we varkens fokken om te doden en om dan op te eten?

Rellen in de vorige eeuw.

De ontruiming van de Grote Wetering

Ik was erbij.
Gisteren toen ik las dat dit de hevigste rellen waren sinds veertig jaar drong het langzaam tot me door dat er gesproken werd over de krakersrellen eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. Er waren te weinig woningen (die zijn er nog steeds niet), veelal jonge mensen kraakten leegstaande gebouwen en verlaten fabrieken. In die beruchte jaren zeventig verlieten fabrieken de binnenstad en trokken in een van die afzichtelijke industrieterreinen die je overal in Nederland kunt vinden. Soms had de gemeente andere plannen met een pand en werden de panden ontruimd. Dit ging gepaard met veel geweld aan beide zijden. Drie dingen staan me bij:
1. Ik kom uit mijn werk om even een broodje te halen op de Prinsengracht, ik kan de Leidsestraat niet in, die is afgezet door de ME en voor hen staat een tank op het Leidseplein. Het vervult me met woede.
2. Voor en na de Kroningsdag van 30 april 1980 hangen er helikopters boven mijn huis, dagenlang geronk van motoren, ik word er gek van. ‘S Avonds wil ik naar de Grote Vuurwerkshow boven het IJ. Ik loop op het Damrak als er opeens paniek uitbreekt, politie op motor met zijspan rijdt al meppend met een wapenstok op de mensenmassa in, ik word niet geslagen maar zie hoe onschuldige mensen klappen krijgen. Ik heb het vuurwerk nooit gezien.
3. Het is 2 december 1980, de ontruiming van de Grote Wetering. Ik ben verzeild geraakt in de demonstratie tegen de ontruiming. Ik sta bij het Rijksmuseum als opeens de ME die eerst met hun gezichten richting de Grote Wetering staan zich omdraaien en op ons afkomen. Zo hard als ik ken ren ik weg, de Hobbemakade op, ik heb het gevoel alsof ik voor mijn leven ren en een enorme opwinding maakt zich van me meester, ik heb mezelf zelden zo levend gevoeld, wat een kick. Ik geloof dat ik ren met een grote grijs op mijn gezicht.

Vooral dit laatste was een vreemde ervaring, de high die ik kreeg. En hoewel ik daar dus high mijn benen uit mijn lijf rende wist ik wel dat ik dit nooit meer wilde mee maken. Ik wilde nooit meer rennen voor de politie. Het demonstreren laat ik niet.

De Mirandabad

In het begin van 2021.

Ik zwem graag. Sinds Corona toesloeg is het anders dan anders. Zwom ik bij mijn vereniging minimaal twee keer in de week, altijd op woensdag omdat we dan in een 50 meter baan zwemmen en op een andere dag. In maart 2020 gingen de baden dicht en kon ik niet zwemmen. Ik miste het, die beweging in het water, dat gedragen worden door het water, ik miste zelfs de geur van chloor en natuurlijk miste ik het samen zwemmen met mijn zwemmaten. In mei gingen de baden weer open en hielden we ons aan een streng protocol. Bij de club moesten we ons aanmelden en elke keer konden er maar twintig van ons zwemmen. We kregen een makkelijk programma dat door een van ons geschreeuwd werd naar de anderen, ‘Over 15 seconden 50 meter schoolslag, en we vertrekken na 5,4,3,2,1 NU’ riep ik dan hard. Het had wel wat dat schreeuwen vond ik. Omdat er weinig plekken waren zwom ik veel te weinig en besloot ik te gaan zwemmen in het De Mirandabad. Twee, drie keer in de week stapte ik op de fiets voor 45 minuten zwemmen in het bad om de hoek. Al sinds ik hier woon zwem ik daar vaak. Er zijn zomers geweest dat ik veelal buiten in de Amstel of bij Nieuwe Meer of Nieuwe Diep zwom maar dit jaar was het overal druk en vond ik het fijn in het De Mirandabad. Andere jaren was het banen zwemmen van zeven tot tien in de ochtend maar ik ben geen ochtendmens en zwom ik vaak alleen als het regende of slecht weer was. Bij mooi weer vond ik het niet echt relaxed, al zwemmend moest ik voortdurend uitwijken voor de vrolijke jeugd. Deze zomer was het het De Mirandabad waar ik mij uitleefde.

Vier banen waarin we over de ene zwarte baan heen gingen en over de andere terug. Gelukkig voor mij ging het De Mirandabad niet dicht op de gebruikelijke datum. Volgens mij was het mooi weer, er was nog steeds een gedeeltelijke lockdown al waren de binnenbaden wel weer open. Elke week werd besloten het bad nog even open te houden. Nog steeds, inmiddels in januari, is het open, als enige bad in Nederland. Overal vandaan komen mensen om te zwemmen in het De Mirandabad. Elke dag is het uitverkocht en inmiddels is het zo razend populair dat de 450 plekken voor volgende week zaterdag binnen 18 minuten waren uitverkocht.

%d bloggers liken dit: