Goudeerlijk?

Xie geeft me honderd euro om iets te betalen dat uiteindelijk door mij gepind moet worden omdat ze geen cash geld aannemen. We vergeten allebei dat ze het mij gegeven heeft en een tijd later vind ik het geld in mijn tas.

Natuurlijk flitst door mijn hoofd: ‘neem het geld alsof het jouw geld is’ maar meteen weet ik ook dat ik dat nooit zou doen.

Zij vindt me goudeerlijk en ik vraag me af of ik dat ben omdat ik soms dingen denk…. Zoals de gedachte ‘neem het geld’ of die keer dat ik op straat een tas vond met heel veel geld en alle belangrijke papieren van een jonge vrouw, ‘zou ik het geld eruit halen en de tas weer op straat gooien?’ dacht ik even maar dat soort dingen doe ik niet. Dus ik belde de politie en binnen een uur stond een dankbare jonge vrouw op de stoep met een grote bos bloemen.

Eén keer heb ik iets gejat. En het smaakte me niet.

Op mijn vijfde had ik ‘slechte’ vrienden, jongetjes vol bravoure die snoep jatten bij de kruidenier op de hoek, ze vroegen mij of ik wel eens jatte en toen ik mijn hoofd schudde lachten ze me uit en daagden me uit en  dus besloot ik het ook te doen.

Kauwgum, dat mochten we niet thuis en mijn slechte vrienden kauwden de hele dag gum, dus dat wilde ik wel eens proberen.

Ik ging de winkel in, als dekmantel zal ik wel iets voor mijn moeder gekocht hebben maar de kauwgum nam ik mee zonder te betalen, ik weet niet meer hoe maar ik zie mezelf wel staan in die winkel.

Buitengekomen scheurde ik het papiertje eraf, stak het in mijn mond en slikte het meteen door. Het smaakte helemaal niet. Op dat moment besloot ik dat jatten niks voor mij was en zo denk ik er nog steeds over.

Wat heb ik aan die honderd euro die niet van mij is, ik zou er nooit van kunnen genieten. Net zoals ik niet genoot van die kauwgum die nu 57 jaar later nog steeds als een steen op mijn maag ligt…Maar niet heus….

 

Feministische mannen

Veertig jaar na de tweede feministische golf is de derde feministische golf gaan rollen. Dit keer is het niet women only en wordt er van ons vrouwen niet verwacht dat wij uitleggen waar het om gaat.

Mannen begrijpen het inmiddels ook.

De eerste feministische man die ik ontmoette was Brian, hij deed mee met het Genderstudy programma van SIT en hij kwam een tijdje bij mij logeren.

Het was de eerste jongen die kwam logeren en het verbaasde me enigszins. Hij was niet homo en wat deed hij bij vrouwenstudies?

Bij ons eerste contact vroeg ik hem naar zijn motieven, hij vertelde me dat hij als jongen was opgevoed met alle privileges die daarbij hoorde en hoe hij het lang vanzelfsprekend vond. Tot hij op de universiteit een college vrouwenstudies volgde en hij zich realiseerde dat zijn privileges vooral voorbehouden waren aan witte mannen en dat hij zich toen bewust werd hoe onrechtvaardig het verdeeld was in de wereld. Vanaf dat moment had hij zich op de feministische theorie gestort en alles gelezen waar hij zijn handen op kon leggen. Ook vanaf dat moment begreep hij niet meer waarom niet iedereen feminist was want het ging iedereen aan. Toen hij las over het semester van SIT had hij zich meteen aangemeld.

Brian was een lieve rustige jongen. Elke dag deed hij lichaamsoefeningen in de tuin, opdrukken, zijdelings strekken, op zijn handen staan en allerlei andere andere oefeningen. Vaak ging hij rennen door de buurt en een paar keer per week kookte hij voor me. Hij deed niets wat me irriteerde en we pinkten allebei een traantje weg toen hij ging.

We werden vrienden op Facebook, hij veranderde van naam en probeerde het te maken als stand up comedian maar de grapjes die ik van hem las vond ik niet echt grappig, maar ja ik hou helemaal niet van stand up comedians.

http://www.huffingtonpost.com/entry/15-men-on-why-they-joined-the-womens-march-on-washington_us_5880ee4be4b070d8cad0f70f?ncid=engmodushpmg00000003

In het begin

In het begin van onze relatie stelde ik haar graag voor aan mijn vriendinnen. Ik hoopte natuurlijk dat mijn vriendinnen haar leuk zouden vinden en dat we misschien zoals in een eerdere relatie, veel gezamenlijke etentjes zouden hebben waarin zij en ik zouden koken en onze vriendinnen alles lekker op zouden smikkelen.

Elke keer als zij een vriendin van mij ontmoette nam ze het hele gesprek over. Ze begon allerlei vragen te stellen en enorm weids te praten. Ik kwam er niet meer tussen. Eerst liet ik het begaan maar op een gegeven moment, toen het eigenlijk al te laat was want het was me enorm gaan irriteren, heb ik er wat van gezegd. Haar verweer was dat ze wist dat ze dat deed en dat ze het deed zodat mensen konden zien hoe intelligent ze was. Ze vertelde dit op een wat verdrietige toon die me ontroerde en waardoor ik het wel schattig vond.

Gisteravond in bed verbaasde het me. Het verbaasde me ook dat ik haar nooit gevraagd had waarom ze wilde dat mensen dachten dat ze intelligent was. Ze is intelligent, dat was een van de dingen waarom ik op haar viel maar waarom vond ze het zo belangrijk te laten zien hoe intelligent ze was?

De etentjes gebeurden nooit

Die droom

Had vannacht weer die droom  die ik vroeger veel had en waar ik altijd huilend van wakker werd. Sinds zijn dood, nu meer dan tweeëntwintig jaar geleden, heb ik droom lang niet gehad maar ik herinner me dat ik deze week dit al eerder droomde.

Mijn vader is ernstig ziek en ligt op sterven. Ik zit aan zijn bed en we houden de gesprekken die we vroeger hielden, voor hij ziek werd.* Ze zijn streng in het ziekenhuis en we mogen er niet de hele tijd bij. Ze hebben tegen ons gezegd dat hij zeker nog wel een week zal leven en ik zit in het ouderlijk huis op de grote gele bank die we hadden. Mijn moeder zit naast me. De telefoon gaat, die is draadloos, de andere stem vraagt of ik het ben, op mijn ja zegt ze: je vader is overleden. Ik zeg ja en verder niets, ik wist het al. Ik vraag me af of mijn moeder uit mijn ja begrijpt wat er aan de andere kant gezegd is.

Ik word iets minder ontdaan wakker dan jaren eerder toen ik deze droom zeker maandelijks had en mijn vader nog leefde.

*Ik kon altijd overal met hem over praten, mijn vader wist alles en had overal iets over te zeggen. Als kleine meid die net kon lezen, las ik de krant nadat hij hem gelezen had. Ik spreidde hem uit op de vloer, ging op mijn knieën op de krant zitten en las de artikelen. Als ik een woord niet kende vroeg ik: Vader –(zo noemde ik hem), wat betekent georganiseerd?’ Vaak hoorde hij me niet en zei ik drie keer Vader, Vader, Vader, dan keek hij op en herhaalde ik mijn vraag: wat betekent georganiseerd. Hij legde het uit en we lazen weer verder.

De doden van 2016

Op Facebook verschijnen berichten van vooral Amerikanen die schrijven, het is genoeg 2016 en hoe ze verlangen naar 2017. Dayna Kurtz, my kind of woman, schreef al dat 2017 echt niet beter zou zijn dan 2016, en dat Donald Trump in 2017 de President van Amerika zal worden. Mij valt op hoe, veelal witte Amerikanen toch nog steeds in dat sprookje geloven van dat het allemaal goed zal komen.

Een van de dingen die wij hier in Europa, of misschien moet ik voor mezelf spreken en zeggen, ik hier in Europa, charmant vind van Amerikanen is dat ze zo naïef zijn, zo opgeruimd en optimistisch, er zijn ook een heleboel nadelen maar dat merk je vooral als je in het land zelf bent waar de mensen vaak onbegrijpelijk bekrompen zijn maar toch dit aangeboren optimisme maakt Amerikanen charmant.

Laat ik niet vergeten te benoemen dat het vooral de witte Amerikanen zijn met het grenzeloze optimisme, ik denk dat de zwarte Amerikanen misschien wat minder behept zijn met het grenzeloze optimisme.

Nu hebben ze Donald Trump als president, waarschijnlijk voor vele Amerikanen de man die het allemaal goed zal maken. Hij gaat tenslotte Amerika weer groot maken want dat Amerika een land in verval is zal elke Amerikaan wel zien. Keihard moeten ze werken en Amerika is lang niet zo ontwikkeld als Europa, hoewel de dollar nu aan het stijgen is, de waarde van de dollar gaat omhoog, voor ons jammer, voor hen misschien fijn, ik weet het niet.

Mijn vriendin Lisa Lipkin schreef een stuk over dat Amerika nu met de verkiezing van Trump hun optimisme zal verliezen en dat wij in Europe een soort ingebouwd pessimisme hebben. Hoe vreemd misschien maar hoe waar, een collectief Europees bewustzijn

Ik weet nog hoe wij hier in Europa ironisch  lachten tijdens nine eleven. Over de Amerikanen die gevangen in de World Trade Center torens voor de ramen stonden, hoe wreed was het dat wij lachten, dat realiseer ik me, maar we lachten en zeiden dat ze op Bruce Wilis aan het wachten waren, Bruce Wilis of Superman die hen redden zou.

De sprookjes van Hollywood, daar geloven we in en we denken dat alles uiteindelijk goed zal komen, ik weet het niet, hoe komt het goed, ik weet nog dat in een van mijn relaties mijn mij bedriegende vriendin me zei dat het allemaal goed zou komen, het kwam helemaal niet goed, we gingen uit elkaar en ik huilde maanden.

Sindsdien wil ik niet meer horen: het komt goed.

Het komt niet goed. Het komt niet beter.

Het is zoals het is, het leven is rijk en mooi en wreed en onrechtvaardig.

Nog twee dagen 2016

Nog twee dagen en ook 2016 is weer voorbij, een jaar waarin ik 62 werd.

Dankzij de tijdlijn van Google Maps kan ik zien wat ik gedaan heb die dag, Tom de Jong kwam om middernacht langs en in de middag ben ik met Xaviera naar Utrecht gereden, we hebben bij een Indiaas restaurantje lekker gegeten en zijn toen naar Suzanne Vega gegaan, dat was eigenlijk een erg saai concert, misschien dat ik me niet betrokken voelde omdat ik erg ver weg zat maar ik vond haar muziek ook niet echt goed, behoorlijk saai.

Ik was ook in Vredenburg toen ik Dayna Kurtz voor het eerst zag en ook bij haar zat ik ver weg maar ik was wel meteen gegrepen door haar, Suzanne Vega deed me weinig.