Keerpunten

Nee, ik heb het niet over heftige ervaringen in ons leven waardoor wij andere en nieuwe keuzes maken, ik heb het over de eenvoudige maar ohzo moeilijke keerpunten bij zwemmen.

Sinds een paar maanden leer ik bij de KNZB om hoofdtrainer bij een vereniging te worden. Wij hebben bij GSA twee hoofdtrainers maar om hen te ontlasten en om mijzelf te verdiepen doe ik nu een nieuwe opleiding na mijn diploma voor assistent trainer vorig jaar behaald te hebben.

Het is de bedoeling dat ik acht zwemmers begeleid en klaarstoom voor hun eerste wedstrijd, ik moet tien trainingen geven en een jaarplan schrijven.

Vanavond ga ik mijn tweede training geven, mijn oorspronkelijke tweede training ging niet door omdat het zwembad dicht was, de training van vanavond had ik al gepland. Het borstcrawlkeerpunt.

Dat wil ik ze leren vanavond, wens me geluk:

Frans Lanting en Rotterdam

Kwal -Frans Lanting.jpg

Het geschenk van kunst. Boven zie je een foto van een foto van Frans Lanting. Het is een kwal. Kwallen zijn schitterende beesten met akelige tentakels die brandwonden geven. In Nederland is een kwal een vervelend mens, het is niet echt de juiste benaming.

Op een schitterende woensdag ging ik met vriendin S naar Rotterdam, we ontmoetten elkaar op Rotterdam Centraal en namen de tram naar het Fotomuseum. Het was de laatste week van de tentoonstelling van de natuurfoto’s van Frans Lanting.

Ga er nog heen als je kunt. Wat kan ik zeggen over deze foto’s dat niet al gezegd is?

Ach waarschijnlijk is alles wat iedereen zegt al honderd keer gezegd.

(Droomde vannacht dat een oude tante van me weer leefde en dat zij de hele tijd praatte. geen moment stond haar mond stil. Ik sprak haar toe, maar het hielp niet. Ze kletsmajoorde door. We waren bij een optreden van een zangeres maar ook daar kletste zij door. Gelukkig werd ik wakker en hoefde ik me niet langer op te winden over dat geklets.)

Na genoten te hebben van de kunst liepen wij terug over de Zwaan, hoog boven het water.

Zwaan.jpg

We keken nog even achterom.

Hoog.jpg

Recht en strak maar alles dankzij het leven.

Leeuwinnen - Frans Lanting.jpg

Oude Wijven Zomer

oudwijvenzomer

 

De oude wijvenzomer is aangebroken. Het is helemaal mijn zomer. Overdag is het warm, de avonden zijn helder met een roze zonsondergang, de sikkel van de maan net boven de horizon en even later de sterren.

Ze zijn fris die avonden, net als alle oude wijven die ik ken, warm overdag, een roze wolk bij het ondergaan der zon en in de avond fris en helder van geest.

Leeftijd is iets lichamelijks. Het zegt alleen wat over de jaren van ons lichaam, de tijd van ons leven.

Die tijd is hier. Die tijd is nu.

Mijn geest is vooralsnog leeftijdsloos, mijn huid is droog, mijn spieren stijver.

Door bewegen en smeren hou ik het soepel,

blijf
denken,
blijf
sporten,
blijf
leren

blijf smeren

https://nl.wikipedia.org/wiki/Nazomer

Coeliakie

Na jaren van pijn in mijn ingewanden, verschillende onderzoeken en onprettige testen ben ik afgelopen week gediagnosticeerd als een mens met coeliakie.

Ik ben er helemaal vol van en kan aan weinig anders denken. Helaas heb ik afgelopen week nog gluten gegeten en heb ik een akelige pijn in mijn lijf.Dit zorgt ervoor dat ik niet echt goed nadenken kan. Je darmen zijn als je hersenen zei een vriendin aan wie ik vertelde wat er speelde in mijn leven.

Hopelijk is het de laatste keer dat ik lijd aan dit ongemak en zal ik door het vermijden van gluten me steeds beter gaan voelen.

De mogelijkheid dat mijn malaise: heel vaak pijn, me steeds doodmoe voelen, iets te maken zou kunnen hebben met een glutenintolerantie is nooit in mij opgekomen. Ik heb mij er nooit mee bezig willen houden. Ik vond dat hele gedoe met gluten en allergieën altijd enorm overdreven en de gedachte geen brood meer  te eten kwam niet in mij op. Ik at nog liever brood dan….

Al jaren vecht ik met mijn gewicht en tegen mijn neiging tot het me volstouwen met koekjes, kwark met all-bran, chocolade. Hetzelfde aantal jaren stort ik mij zo nu en dan weer op een dieet. Vaak val ik wat af en kom ik wat aan en zo gaat het door en zo gaat het aan.

Deze winter las ik over de dip die iedereen die dieet na een week of wat overvalt en er werd ons aangeraden eens iets anders te doen. Eet eens een week geen brood was de eerste raad. Dat besloot ik te doen en ik merkte dat ik helemaal geen last had van die krampen die ik altijd had. Wat ik nooit gedacht had gebeurde, ik schrapte brood van het menu.

Maar ach ik wilde geen problemen en de vriendin die me uitnodigde met haar de lunch te gebruiken vertelde zo enthousiast over de gezonde volkoren boterhammen van de Hartog en het overheerlijke roggebrood dat ik dacht te weten dat een boterham geen kwaad kon.

Wel dus.

En ook meende ik nadat de pijn weer was gaan liggen dat een piepklein gebakje met mokka en een bitterkoekje gedoopt in chocolade genaamd Wellington een paar weken later ook wel kon.

Niet dus.

Bij een bezoek aan de huisarts waar ik klaagde over deze pijnen suggereerde zij dat ik wel eens coeliakie zou kunnen hebben.

Alles wees er op.

Alles wijst er op.

De moeheid verklaard. De algehele malaise verklaard. Waarom kan ik wel gemakkelijk een uur sporten maar voel ik me verder zo moe? Gluten?

Morgen een afspraak voor een dietiste maken die alles weet over deze ziekte. En zo goed mogelijk mijn best doen gluten te vermijden.