Coeliakie

Na jaren van pijn in mijn ingewanden, verschillende onderzoeken en onprettige testen ben ik afgelopen week gediagnosticeerd als een mens met coeliakie.

Ik ben er helemaal vol van en kan aan weinig anders denken. Helaas heb ik afgelopen week nog gluten gegeten en heb ik een akelige pijn in mijn lijf.Dit zorgt ervoor dat ik niet echt goed nadenken kan. Je darmen zijn als je hersenen zei een vriendin aan wie ik vertelde wat er speelde in mijn leven.

Hopelijk is het de laatste keer dat ik lijd aan dit ongemak en zal ik door het vermijden van gluten me steeds beter gaan voelen.

De mogelijkheid dat mijn malaise: heel vaak pijn, me steeds doodmoe voelen, iets te maken zou kunnen hebben met een glutenintolerantie is nooit in mij opgekomen. Ik heb mij er nooit mee bezig willen houden. Ik vond dat hele gedoe met gluten en allergieën altijd enorm overdreven en de gedachte geen brood meer  te eten kwam niet in mij op. Ik at nog liever brood dan….

Al jaren vecht ik met mijn gewicht en tegen mijn neiging tot het me volstouwen met koekjes, kwark met all-bran, chocolade. Hetzelfde aantal jaren stort ik mij zo nu en dan weer op een dieet. Vaak val ik wat af en kom ik wat aan en zo gaat het door en zo gaat het aan.

Deze winter las ik over de dip die iedereen die dieet na een week of wat overvalt en er werd ons aangeraden eens iets anders te doen. Eet eens een week geen brood was de eerste raad. Dat besloot ik te doen en ik merkte dat ik helemaal geen last had van die krampen die ik altijd had. Wat ik nooit gedacht had gebeurde, ik schrapte brood van het menu.

Maar ach ik wilde geen problemen en de vriendin die me uitnodigde met haar de lunch te gebruiken vertelde zo enthousiast over de gezonde volkoren boterhammen van de Hartog en het overheerlijke roggebrood dat ik dacht te weten dat een boterham geen kwaad kon.

Wel dus.

En ook meende ik nadat de pijn weer was gaan liggen dat een piepklein gebakje met mokka en een bitterkoekje gedoopt in chocolade genaamd Wellington een paar weken later ook wel kon.

Niet dus.

Bij een bezoek aan de huisarts waar ik klaagde over deze pijnen suggereerde zij dat ik wel eens coeliakie zou kunnen hebben.

Alles wees er op.

Alles wijst er op.

De moeheid verklaard. De algehele malaise verklaard. Waarom kan ik wel gemakkelijk een uur sporten maar voel ik me verder zo moe? Gluten?

Morgen een afspraak voor een dietiste maken die alles weet over deze ziekte. En zo goed mogelijk mijn best doen gluten te vermijden.

Blij met Down

Dit zijn mijn neef Koertyann en ik, zijn tante. Wij zijn dol op elkaar. Dat hoop ik tenminste want ik ben dol op hem. Komende zomer wil ik samen met hem meedoen aan De Vrije Slag Door Zutphen. Binnenkort gaan we hier voor trainen.

Koertyann is de zoon van mijn broer die vanochtend een ontroerend stuk over Koertyann schreef dat ik van hem mag delen en dat graag doe:

Aanstaande maandag is het 21 maart, WereldDownsyndroomDag.
Weer zo’n dag, een WereldDit of een WereldDat dag, door de ene dag voel je je meer aangesproken dan door de andere.
Mijn zoon heeft Downsyndroom, ik voel me aangesproken door deze dag.

Het roept allerlei gedachten bij me op.
Ik denk aan de test voor vroeg-zwangeren, aan de meewarige, afgewende blikken als ik ergens verschijn met mijn zoon.
Maar vooral denk ik aan de vele harten die mijn zoon, inmiddels 13 jaar, open heeft gebroken.
Aan de mensen, die tegen hem geen ‘nee’ konden zeggen en voor ze het wisten meededen aan een spelletje dat in een koffiehuis op tafel lag, aan de vele keren dat ik het af heb moeten leggen met Memory, aan de overvloed aan warmte die hij me heeft gebracht. Aan de vele knuffels en groepsknuffels waar hij het initiatief in neemt en heeft genomen.
Ik denk aan de zorgen die ik me maak over zijn toekomst, aan hoe het moet als ik met een rollator door het leven strompel, aan de mensen die dan mijn zorgen voor hem over zullen nemen.
Want zo is het, we maken ons zorgen over onze kinderen als ze klein en kwetsbaar zijn. Dat ze op tijd, voldoende en gezond eten. En drinken. Dat ze hun huiswerk maken als voorbereiding op hun toekomst.

Bij dat laatste gaat mijn schoen wringen.
Mijn zoon leert op school zijn veters te strikken, hij heeft er leren fietsen. Langzaam en met veel moeite leert hij er om te rekenen, te schrijven en uit te kijken bij het oversteken. Leren kost aan hem veel meer moeite dan aan ‘gewone’ kinderen. De leerkrachten op school doen hun uiterste best om hem de dingen te leren die hij leren kan. Individueel, voor elke leerling een eigen, aangepast programma. Dat is een moeizaam en delicaat proces. Ik ben blij dat we zo’n goede school voor hem gevonden hebben en ik ben blij dat de samenleving het toestaat dat er geld naar zo’n school mag.

Laat dit duidelijk zijn: mijn zoon is niet zielig, hij is niet ziek. Een kind met Downsyndroom kan ziek zijn, net als andere kinderen. Maar hij is niet per definitie ziek, laat dat duidelijk zijn.
Ik zeg vaak: „Mensen met Downsyndroom zijn net mensen”.
Er zitten slimme en minder slimme types tussen. Aardige en minder aardige.
Maar een ding hebben verreweg de meesten gemeen: ze zien kans om je hart te breken. Veel mensen met Downsyndroom tonen een hartverscheurende onbevangenheid. Een open geest die je tot in het diepst van je ziel weet te treffen.

Ik maak me zorgen over zijn kwetsbaarheid. Een kwetsbaarheid die groter is dan die van de gemiddelde mens. Ik maak me er zorgen over dat hij zijn veiligheidszone minder goed weet te bewaken dan de meeste andere mensen. Ik maak me er zorgen over omdat niet iedereen evenveel respect toont voor de kwetsbaarheid van anderen.
Vele vrienden zijn afgehaakt omdat mijn zoon ze niet kon volgen. Wij als ouders doen ons best om die vriendschappen te helpen onderhouden, maar het blijft kunstmatig. Geforceerd.

Natuurlijk heb ik ook de discussies gevolgd over het steeds groter wordende gemak waarmee de samenleving staat tegenover het vroegtijdig afbreken van zwangerschappen. In dit geval als is gebleken dat de ongeborene er van chromosoom 21 niet twee maar drie heeft, wat duidt op Downsyndroom.
Ik maak me er zorgen over dat het in die discussie met name gaat over de vrucht die wordt afgestaan aan de medische wetenschap, aan het grijze archief. Ik maak me ook zorgen over de moeders die, als ze later in hun leven een mens met Downsyndroom ontmoeten en ontdekken dat ze niet alleen iemand de kans op leven hebben ontnomen, maar dat ze de samenleving een kans op het ervaren van echt geluk hebben ontzegd.
Dat ze de samenleving en zichzelf niet hebben toegestaan om iets van echte kleur te ontmoeten.

Geschreven door Lammert Huizinga

 

NEE

Ik heb alsmaar zo’n zin om NEE te zeggen.
Om als mijn Facebookstatus  NEE in te voeren.
NEE NEE NEE
Maar nee waartegen?

Nee tegen Wilders
Nee tegen Trump

Nee tegen de Mocro Maffia
Nee tegen de stigmatisering van Marokkanen

Nee tegen pestkoppen
Nee tegen mensen die het altijd beter weten
Nee tegen dierproeven
Nee tegen mensen die kippen op Facebook posten als lekkernij
Nee tegen recepten vol suiker en vetten

Nee tegen arrogantie
Nee tegen liefdeloosheid
Nee tegen seksueel geweld tegen vrouwen
Nee tegen seksueel geweld tegen kinderen

Nee tegen oorlog
Nee tegen terrorisme
Nee tegen fundamentalisten
Nee tegen bekrompenheid

Nee tegen de bioindustie
Nee tegen kippen opgesloten in hokken
Nee tegen onderscheid in huidskleur

Nee tegen onbeleefdheid
Nee tegen ongemanierdheid
Nee tegen ruwheid
Nee tegen botheid
Nee tegen vloeken
Nee tegen schelden
Nee tegen negativiteit

En hoe vaker ik tegen schrijf
Hoe vreemder het woord wordt.

The Lost Mapplethorpe

Veronica Vera's Blog

One picture is worth a thousand words, but some are worth many thousand and sometimes thousands of dollars. This story is of such a picture, a photograph by the artist Robert Mapplethorpe. When you look, you will see me, the model. What you cannot see is the story behind the image, its provenance.

VV by Mapplethorpe

On the night I met Robert Mapplethorpe he presented a slide show of black male nudes in a men’s center located in the basement of a West Village Church. It seems incongruous in light of how renowned an artist he has become to think of him in such lowly surroundings. Next week, I will travel to Los Angeles to celebrate at both the Getty Museum and the L.A. County Museum of Art, major exhibitions of Robert Mapplethorpe’s work.

I was about to become a porn star, but in 1982 that had not yet happened. I had just…

View original post 3.298 woorden meer

Wrok

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vergeven is een werkwoord. Dit betekent waarschijnlijk dat je het actief moet doen. Vergeven is belangrijk want wie zit ermee als je niet kunt vergeven? Als je last hebt van wrok of woede ten aanzien van een persoon zit je er zelf mee. De ander heeft er geen weet van of het kan haar of hem niet schelen. Maar is dat eigenlijk het doel van wrok? Dat de ander er last van heeft? Is het eigenlijk nodig dat wrok of woede een doel heeft? Is woede of wrok niet iets dat je voelt zonder doel?

Er zijn allerlei uitspraken en verhandelingen te vinden over wrok en over vergeving. Ik ben het er allemaal mee eens.

Maar wrok is geen werkwoord.

Familie

Gisteren leende ik een foto uit voor een tentoonstelling. Het is een foto van mijn broertje, mijn zusje en mijzelf uit 1960 denk ik. Ik zit in het midden met mijn armen om mijn broertje en zusje. Ik weet nog dat de foto gemaakt werd, het was een beetje geposeerd, ik moest in het midden.LLenADHuiz400Vorig jaar postte ik deze foto op Facebook en mijn broer was erg geestdriftig. Hij meldde ons aan voor een rubriek in de NRC waarbij oude foto’s opnieuw genomen worden.

De fotograaf en de schrijver waren ook bijzonder enthousiast en er volgde een sessie bij mijn zus waarin wij ongeveer hetzelfde aanhadden als op de foto.

Ik vond nog ergens een trui zoals ik aanhad en ik kocht op de markt wat ribstof en ik naaide een soort overgooier.

Vorige week ontving mijn broer een schrijven van de fotograaf, de foto was uitgekozen om mee te doen aan een grote tentoonstelling over Familie, hij vroeg of we een scan konden maken van de foto met een bepaald aantal dpi of pixels of weet ik wat voor termen, ik probeerde de foto opnieuw in te scannen maar het aantal dpi’s lukte niet.

Ik geloof dat ik aanbood dat de fotograaf de foto misschien zelf kon scannen. Dit deed ik eigenlijk met angst en beven. Het is me n.l. zo vaak gebeurd dat ik iets uitleende of mensen iets voor me kochten, en dat ik moest blijven zeuren om het of terug te krijgen of in mijn bezit.

Gisteren kwam de fotograag de foto halen, hij zei dat hij de foto vandaag weer in de bus zou gooien. Ik was benieuwd.

Zonet ging de bel, de fotograaf, met de foto!