Sociale Media

Ik zit al een mensenleven op het Internet. Ik herinner me nog hoe ik inbelde met een modem via mijn telefoon, dat geluid dat ik dan hoorde en hoe ik urenlang telefonisch onbereikbaar was omdat ik probeerde te emailen of mijn eerste pogingen deed op het internet.
Ik geloof dat Netscape mijn browser was. Xaviera wist er alles van en zij had allerlei computernerds rondlopen die mij ook het een en ander vertelden. Zo was er Chefren die mij zei dat een computer niet kapot kon door dingen die je er op typte, je kunt alles proberen zei hij, zolang je er maar niet met een hamer op slaat. Ik had een piepklein mini scherm dat zeker 50 cm diep was en een log grijs toetsenbord. Het was 1995. Ik maakte meteen overal gebruik van, zat op e lijsten en meldde me als een van de eersten aan op de nieuwe sociale media. Ik had ook al snel een blog, kocht een url en had weinig tot geen succes.
Ik vind mezelf behoorlijk boeiend want verveel me nooit bij mezelf, maar alleen mijn vrienden en vriendinnen zien dat ook. Ik heb weinig volgers en veroorzaak nooit een storm aan reacties. Ik zit op alles waar je maar op kunt zitten, ik blijf maar doorgaan tegen alle tegenslagen in en ik ben ook niet van plan om er mee op te houden.

Deze bovenstaande foto was mijn meest succesvolle foto op Instagram. Waarom? Geen idee.

Herinnering aan mijn vader


Ik zit op de grond op mijn knietjes, voor me ligt een gigantische krant, mijn vader zit in de stoel, hij leest een ander gedeelte van de krant. De krant Trouw of NRC bestaat uit twee delen. Als mijn vader het ene deel uit heeft, geeft hij dat aan mij. Ik ga er op  zitten, mijn ellebogen  op de krant, mijn hoofd in mijn handen en ik lees. Als er een moeilijk woord staat vraag ik hem wat het betekent, ik moet altijd drie keer ‘vader’ zeggen, (zo noemen wij hem) en dan heft hij zijn hoofd op en zegt: Ja? En dan vraag ik hem: wat betekent kiesrecht? Of democratie? Of turbulent? Hij legt het mij altijd geduldig uit. De enige keer dat hij me iets niet goed weet uit te leggen is als ik hem vraag wat ontuchtige handelingen betekent. Lees de zin eens voor, zegt hij. De man pleegde ontuchtige handelingen bij het meisje, lees ik. Vraag dat maar aan je moeder, zegt hij.
Tot mijn vader niet meer kan praten blijf ik hem vragen stellen over de wereld. Als ik dingen (die gebeuren) niet snap vraag ik het aan hem: vader, wat betekent dat precies, of vader, hoe komt dat? Of, vader waarom gebeurt dat.
Nog steeds betrap ik mij er soms op dat bij onduidelijkheden in de wereld ik vaak denk: dit zou ik nou eens graag aan mijn vader vragen, die zou het me precies kunnen uitleggen.

Hart 1

Het begon als een gewone dag, ik werd rond 7.15 wakker en raakte op Whatsapp meteen in gesprek met M die meestal om 6.00 wakker is, we hebben het over katten en ze vraagt me naar mijn kat, mis ik hem nog? Ik mis hem soms maar ik heb hem lang gehad en meestal voel ik meer dankbaarheid dat hij in mijn leven was dan gemis dat hij er niet meer is. Dan voel ik mijn hart opgewonden in mijn keel kloppen, ik probeer met mijn vinger de beweging van de ader in mijn hals te voelen maar het voelt zo vreemd, de ader gaat enorm te keer. Ik raak een beetje in paniek, meestal heb ik zo rond de 60 en vaak ook minder en ook meestal tikt mijn hart een regelmatig ritme maar nu is mijn hart  op hol geslagen. Ik meet met mijn Health-app mijn hartslag die 126 is. Dat is veel te snel, ik heb nog niets gedaan en nu al 126 slagen per minuut. Ik ga liggen, haal adem, doe wat nam myoho renge kyo en hoop dat mijn hart rustiger is maar bij de volgende meting is het 148. Ik schrik me rot, er gaat veel door mijn hoofd en natuurlijk vooral de infarcten van mijn vader, de dood van Peter, en hartaanvallen van vriendinnen. Ik wil niet dood, ik wil niet dood neervallen, ik haal de deur van het nachtslot (waarom eigenlijk? niemand heeft mijn sleutel?) en besluit mijn arts te bellen.

Natuurlijk is het te vroeg en is de huisarts nog niet begonnen, toch druk ik op de 1 van spoed, ik krijg een bandje van een huisartsenpost waar ik ook moet kiezen uit levensbedreigend en iets anders, ik kies iets anders terwijl mijn hart bonkerdebonkerdebonker gaat, op het bandje zeggen ze dat ik van alles gereed moet hebben maar ik heb niets gereed en als er uiteindelijk een mevrouw met een fijne tongval opneemt roep ik meteen dat ik al die gegevens niet heb, ze stelt me vragen en stuurt een ambulance. Ik moet van haar op een stoel achter de deur gaan zitten maar ik heb niet zo maar een stoel bij de hand en ga op de bank in de donkere kamer zitten. Ik ben in pyjama en mijn bed ligt open.

Er wordt na een minuut of wat stevig aangebeld en twee mannen in groene pakken komen binnen.

Ze plakken meteen allerlei dingen op me, nemen mijn temperatuur op (36.0), steken een naald in mijn arm, dan zeggen ze dat ze me mee naar het ziekenhuis nemen. Het is niet dodelijk wat ik heb maar er moet wel wat gebeuren.

 

De dood

Afbeeldingsresultaat voor unlocking the mysteries of birth and death

Hoe zit het nu precies met de dood?
Is het een zwart,
al niets dat het leven opslokt
Is het een goodbye tot alles, tot nooit meer zien, nooit meer lachen, nooit meer voelen,
een vaarwel tot nooit meer

Of toch een nieuw begin zoals Daisaku Ikeda zegt?
Zo zegt hij dat de dood van elk indivu een middel is dat leidt naar een nieuwe geboorte.
We sterven niet voor niks; we sterven om een nieuw leven te beginnen.

Het fundamentele doel van onze dood is een nieuwe geboorte,
zodat we fris opnieuw beginnen
in de volgende fase
van onze eeuwige levenscyclus.

Dat neem ik aan.

Zo is de waarheid.

Bij de dood van mijn medeSGI-leden Nana Yaw Sarpong en Robert-Harman Sordam.

 

 

Meditatie bij hartproblemen

hart en meditatie

De eerste stap van behandeling van hartproblemen bestaat uit een lange periode van rust en observatie, dat wil zeggen het tot rust brengen van de mentale en fysieke activiteiten.

De harmonie herstellen
Zorgen en spanningen dienen vermeden. De patiënt gaat op zoek naar de zin en onzin van z’n leven en naar wat hij/zij werkelijk wil op zoek naar een nieuwe harmonieuze verbinding met hart als bron van inspiratie en gevoel.

Wat rustige yoga oefeningen (asana’s) en ademhalingsoefeningen (pranayama) zonder inspanning zijn dan wenselijk in plaats van inspannende lichaamsoefeningen of onnodig gereis van hot naar her.

Meditatie is waarschijnlijk de beste manier om de geest tot rust te krijgen en zo ook het zenuwgestel en de emoties. Trek jezelf terug op een mooie plek, te midden van de natuur en kom zo weer tot jezelf.

Ook een omgeving met mensen met een meer spirituele oriëntatie kan wenselijk zijn.

Luister naar je hart en ontdek weer de “echte waarden” in je leven.

Neem contact op met vrienden en familie en respecteer de waarden van al deze relaties vooral diegene die zijn vergeten of geen aandacht hebben gehad. Laat alle woede, agressie en autoriteit varen.

Verlicht de Rajas (opwinding, afleiding, prikkels) en ontwikkel Sattva (helderheid en harmonie).

Jules Dorval

Google Authorship for Jules Dorval/3xprim

via Meditatie bij hartproblemen

0123

0 = niet klagen

ik heb toegezegd 10 dagen niet te klagen en ben al aan de derde dag.

Klagen doet afbreuk aan voorspoed zeggen we in het boeddhisme maar soms denk ik klagen, soms klaag ik in mijn hoofd en vandaag is zo’n dag.

Gisteren was ik zo blij dat ik weer zwom, al was het maar tweehonderd meter en vond ik dat ik zo goed bezig was en vandaag zijn er zoveel dingen die ik wil doen maar voel ik me beperkt in mijn gezondheid en kan ik de dingen niet doen die ik wil.

Afbeeldingsresultaat voor hart

Alles ertussen in….

Afbeeldingsresultaat voor man vrouw onzijdig
Nadat ik mijn stuk over mijn huilbui op de LGBTIQA bijeenkomst op Facebook had gezet kreeg ik veel mooie reacties. Deze deden me goed. Meer mensen voelen zich niet thuis als man of als vrouw. Anderen zagen het als momentopnames, ja schreef iemand daar stond ze opeens vlakbij de superfeminien, tot verbazing van haarzelf.

Ik was niet verbaasd over mijn plek. Zoals ik misschien al eerder hier zei, als ik nu een tiener of een twintiger was geweest dan had ik allang aangeklopt bij de Genderkliniek en had ik nu vast een baard en waren mijn borsten eraf maar gelukkig ben ik geen twintiger maar een zestiger en hoef ik geen franjes en uiterlijke bewijzen meer.

Een vriend van me is als zestiger de transitie ingegaan. Hij was altijd een bijzonder androgyn mens die erg boos werd als mensen hem man noemden. Ik begrijp die woede wel. Ik werd ook altijd boos als ze me in de winkel jongeman noemden toen ik een kind was. Ik werd boos omdat ik het niet leuk vond een meisje te zijn maar het wel was en ik denk dat het bij hem toen hij een haar was ook zo was, dan zeggen ze meneer tegen je maar wat heb je er aan, je bent een vrouw en hebt de status van een vrouw en dat is ergerniswekkend.

Mijn vriend W uit Washington leerde ik kennen toen hij net begonnen was met zijn transitie, ik was toen ook een tiental jaren jonger en soms voelde ik een vleug van jaloezie als ik zag hoe hij zat, hoe hij over straat liep en hoe hij de ruimte in nam. Ja dacht ik zo zou ik het ook wel willen, die vanzelfsprekendheid die mannen hebben in een ruimte. Dit is mijn plek en hier zit ik. Het ging W vanzelfsprekend af.

Wel verbaasde hij zich over het feit hoe er nou tegen hem aan werd gekeken en helemaal hoe zijn relatie bekeken werd. Opeens was het allemaal gewoon. Van een lesbische vrouw in een lesbische relatie was hij een heteroman geworden in een hetero relatie en  hoeveel gemakkelijker dat was, dat vond hij bizar.

Ik wil helemaal niet aan de ene kant of aan de andere kant, ik voel me eigenlijk prima als mens met vrouwelijke kenmerken op driekwart van de lijn van vrouw naar man. Ik wil geen hormonen slikken, ik wil geen operaties, ik wil zijn wie ik ben, een grijze, wijze vrouw, die zich meer man dan vrouw voelt maar wat is dat ook weer, een man en wat is dat ook weer een vrouw?