Beroerd

Racisme in Nederland: 5 vragen over het VN-rapport
Zo is het.

Mijn vader die a.s. zaterdag 102 zou zijn geworden maar slechts 72 werd, was een wijs man. Er was voor mij als kind niets heerlijkers dan op de grond de krant te lezen en aan mijn vader de woorden te vragen die ik niet kende. Later ging dit over dingen in de maatschappij of de wereld die ik niet begreep. Ik weet nog goed hoe hij me een keer vertelde dat mensen vaak behoudender worden naarmate ze ouder worden. Ik snapte dat niet. Mijn vader was een man van de vooruitgang en is zijn hele leven progressief gebleven. Toch merk ik in mijzelf dat ik ook wat behoudender ben geworden, hoe kan ik niet precies uitleggen maar soms betrap ik mezelf op een gedachte waardoor ik aan mijn vaders uitspraak denk. Omdat ik zelf al over de helft van de zestig heen ben en over twee maanden mijn AOW ontvang heb ik natuurlijk oudere vriendinnen. Ik ben er ook teveel verloren maar gelukkig leven er ook nog een aantal. Ze zijn nu in de zeventig, Vanmorgen ontving ik van zo een vriendin een antisemitisch plaatje met een uitspraak van een witte man die zich superieur vindt. Even later ontving ik een mail van een andere vriendin van in de zeventig met een racistisch praatje over het huis van Akwasi.

Ik ben er beroerd van. Ik weet zeker dat een andere vriendin van in de zeventig vindt dat ik meteen met deze mensen moet breken en misschien vindt iedereen dat wel, behalve de antisemieten en de racisten die dus blijkbaar onder mijn vrienden zitten. Aan de ene kant geef ik iedereen gelijk die zegt: ‘breken met die mensen’ maar ik hou van ze en ook al vele jaren. Nu ben ik lid van de SGI die gelooft in dialoog dus ik hoop en denk dat ik de dialoog aan kan gaan met deze mensen. Maar nu op dit moment huil ik.

De doden

Cute male and woman skull with floral wreath and mustache and sombrero hat

Ik vraag me af of je dit herkent.
Je loopt op straat en opeens zie je haar. Het kan je moeder zijn, een vriendin, een kennis of je ziet hem, je ouwe leraar van school, een vriend die je een tijdje niet gezien hebt maar wie je ook denkt te zien, het kan die persoon niet zijn want die persoon is dood.
Zo fietste ik net door de stad en daar fietste ook de lieve P, een oude vriend van mijn broer. Deze winter is hij overleden, heel plotseling stierf hij in zijn slaap. Net voor ik: ‘Hè P, wat doe je in Amsterdam?’ riep herinnerde ik me dat hij is overleden.
Vlak hierna zag ik K, zij is al langer dood, misschien wel een jaar of tien, haar kende ik via de SGI, de boeddhistische lekenorganisatie waar wij beiden lid van zijn. Haar begrafenisdienst heeft diepe indruk op me gemaakt, al die mensen uit het hele land. Wij reciteerden Nam myoho renge kyo en brandden speciale wierook voor haar terwijl we haar een mooi en gelukkig nieuw leven wensten.
Al zag ik haar, het kon K niet zijn.
Of zijn ze het wel en komen ze nog even langs?

Cute male and woman skull with floral wreath and mustache and sombrero hat

Let Love Rule

Let Love Rule

Na de dood van Hana Kimura waar ik een van mijn laatste blogs aan wijdde nam ik me voor zelf niet meer mee te doen aan cyberbullying. Heb ik me daar ooit aan schuldig gemaakt? Misschien.

Soms als ik commentaren las op Facebook bij berichten over Zwarte Piet of geweld tegen homo’s of anti-allochtonen-shit heb ik me schuldig gemaakt aan boze negatieve woorden en toegegeven aan mijn dierlijke woede door primitieve woorden te gebruiken. Soms ging het dan over en weer, ik werd voor van alles uitgemaakt, tot ik er voor koos er niet verder op in te gaan en de commentaren niet meer las. Ik beleefde aan dit soort woordenwisselingen met onbekenden een pervers soort genoegen. Ik kende hen niet, zij kenden mij niet en misschien was het vooral mijn eigen chagrijn waar ik op deze manier uiting aan kon geven. Ik denk dat dat het was. Zoals de trollen op Internet die hun frustratie eruit hameren op het toetsenbord in hun eigen kamer. Echt wel erg dat ik daar aan meedeed.

De zelfmoord van Hana was voor mij de ommekeer. Het is te makkelijk om in mijn kamer te zitten en commentaar te geven op onbekenden. Ook al zijn het onbekende racisten. Of?

Gearresteerd

Nadat Amit weg was gereden op een lokfiets van de politie werden we gearresteerd. We moesten mee naar het bureau op de Warmoesstraat waar we in een arrestantenhok werden gegooid. We kwamen bij een oude vriend vandaan die ons een enorm stuk hasjiesj wilde verkopen. We hadden besloten de hasjiesj bij hem te laten en waren op de trein gestapt. Op het station stond een fiets niet op slot. ‘Kijk nou toch,’ zei Amit, ze sprong op de fiets en fietste er op weg. Een politiewagen glipte achter haar aan en reed haar klem. Ze werd achterin de wagen geduwd. Ik rende er wild zwaaiend achteraan. ‘Ik hoor er ook bij,’ riep ik en ook ik werd achterin gegooid. Een van de agenten reed de fiets weer terug naar de plek waar Amit hem had aangetroffen. Ik denk dat ze bezig waren met een gerichte actie tegen fietsendieven want er werd gewacht op een andere wagen die ons overnam en ons naar de Warmoesstraat reed. Daar zaten we in het arrestantenhok. We moesten onze veters uit onze schoenen halen en Amit werd eerst verhoord. Toen ze terugkwam vertelde ze me dat ze het land uitgezet zou worden als ongewenste en illegale vreemdeling. Met veel geschreeuw en misbaar werden twee mannen naar binnen gegooid die onmiddellijk met elkaar op de vuist gingen, een broodmagere trillende vrouw begon te gillen als een speenvarken, vier agenten stormden naar binnen om de vechtende mannen uit elkaar te halen en tegen Amit en mij werd geschreeuwd naar buiten te gaan. Daar stonden we in een afgesloten halletje. In het arrestantenhok werd geschreeuwd, geduwd en gevloekt. Mij waren de tranen in mijn ogen gesprongen, zoveel verbaal en fysiek geweld als dit had ik niet eerder meegemaakt en het idee dat Amit het land uitgezet zou worden maakten dat de tranen me over de wangen rolden. Ook de stoere Amit was aangedaan, ‘Wat is dit?’ riep ze. Een oudere rechercheur liep langs, hij pauzeerde bij ons en vroeg aan Amit of ze Israëlisch was. Op haar ja nodigde hij ons uit in zijn kamer. ‘Wat is het probleem precies?’ vroeg hij. Huilend vertelde ik dat Amit op een fiets was gaan zitten die niet op slot voor het Station stond en dat we toen gearresteerd waren en dat Amit het land dreigde te worden uitgezet. ‘Blijf hier even zitten.’ Zei hij. ‘Hij is Joods,’ zei Amit ‘en ik denk dat hij ons gaat helpen.’ Dat was zo. Na een kwartiertje kwam hij terug en zei hij ons dat we naar huis mochten.
Dit voorval maakte me angstig voor Amit, er hoefde maar iets te gebeuren of ze werd het land uitgezet. Ik wilde haar zeker niet op zo’n manier missen en ik begon naar een man te zoeken waar ze mee zou kunnen trouwen. Een meisje waar we meewerkten had een vriend die zich beschikbaar stelde. Hij wilde toch niet trouwen en hij wilde ons wel helpen. We waren blij. Jaap en Amit gingen in ondertrouw en op een druilerige dag in mei trouwden Jaap en Amit in het stadhuis van Amsterdam.

Hana Kimura

9-11-1997 22-05-2020

Een van mijn geheime pleziertjes was het kijken naar Terrace House. Ik heb alle seizoenen gezien. Drie jongens en drie meisjes wonen samen in een mooi huis, ze hebben twee auto’s ter beschikking. De jongens en meisjes slapen met zo’n drieën in hun eigen jongenskamer of meisjeskamer. Soms eten ze samen. Er is een speelkamer waar ze TV kijken, soms naar zichzelf in eerdere uitzendingen. Ze werken of studeren en ze hebben dates. Liefdes bloeien op, doven uit en soms ontstaat een stelletje.
Zes volwassen mensen geven commentaar. Er is een jonge giechelende vrouw die fungeert als MC, een wat oudere ondeugende vrouw, een knappe jongen met steeds ander haar die weinig zegt, een sarcastische comedian met een baby gezicht die altijd vreselijke dingen zegt en zijn antipathieën breeduit uitspreekt en een stevig gebouwde jonge vrouw die ook niet veel zegt. Er deed een aantal seizoenen een wat oudere rustige man mee maar dit seizoen niet. Vooral misschien om die mensen en dan speciaal de sarcast met het baby gezicht was het mijn geheime pleziertje want eigenlijk vond ik het vaak helemaal niet leuk hoe grof hij was. De jongens en meisjes waren vaak verrassend leuk. Een aantal seizoenen geleden was er een jongen in Hawaii met een ukelele die ik heel leuk vond, en dit seizoen was het een half Indonesisch/Japans meisje die Hana heette en die worstelaar was. Zij was mijn favoriet. Wat een schattig kind, heel verlegen, sociaal, dapper en lief. In de ring was ze een beest maar ze liet zich niet op haar talent voorstaan.
Gisteren las ik dat ze zelfmoord heeft gepleegd en ik ben er zo ontdaan van. Er was een situatie in Terrace House die ik niet gezien heb en niet wil zien denk ik waarin een medebewoner haar worstelkostuum had verpest in de was. Waarschijnlijk per ongeluk maar Hana ging over de rooie en heeft die jongen een klap verkocht…. Ik weet het niet, ik heb het niet gezien maar dit heb ik begrepen uit Twittercommentaren. De klap en haar reactie is breed uitgemeten, iedereen had er een mening over en Hana is gecyberbullied op zo’n verschrikkelijke manier dat ze een einde aan haar leven heeft gemaakt. Mijn hart gaat naar haar uit, ik vind het zo erg dat dit lieve kind geen uitweg zag. Ze is 22 jaar geworden. Ik denk dat ik nooit meer kijk naar Terrace House.

New York 1980

Business kaart van Kiev

Op een avond ga ik naar een dichtersavond in een pand op de hoek van First Avenue en Ninth street. Het is op de tweede verdieping van een oud schoolgebouw, ik hoor beneden al een jankende gitaar en een repeterende bass drum. Binnengekomen zie ik een slank roodharig meisje in een lange jas, ze houdt haar ene hand bij haar oor en heeft in haar andere hand een microfoon waar ze door zingt, ze zingt een jammerklacht, het gaat door merg en been, als ze zich omdraait zie ik Barbara, mijn nieuwe liefde Barbara. Alleen is het Barbara niet, ze lijkt er erg op maar is kleiner en haar stem is hoger. Ze lacht naar me als ze ziet hoe ik naar haar kijk en ze focust haar zingen op mij. Ze heeft een bandje met een gitariste en een drumster. Ze kunnen allemaal niet echt goed spelen, de gitariste slaat de snaren aan en brengt geen enkele variatie in haar spel maar het is 1980 en iedereen kan muziek maken en iedereen doet wat ze doet, new wave, no wave en dat is wat hier gebeurt, no wave. De gitariste ramt donkere tonen uit haar gitaar, de drumster slaat een eentonig maar steady ritme op haar bass drum en daaroverheen de etherische stem van mijn nieuwe liefde die klagend zingt over where are you, ik kan je niet vinden, ik heb alle maandagen naar je gezocht en je op de de dinsdagen niet gevonden, waar ben je where are you, not to be seen on Wednesday, can´t find you, ram ram gaat de gitaar, bonk bonk gaat de bass drum.

Er hangen wilde zwart-wit schilderijen aan de muur en woorden die gedichten zijn. In een hoek schreeuwt John Cooper Clark over de muziek heen die abrupt ophoudt. Er staan door de ruimte heen luie stoelen en ik ga op een stoel zitten.
Het roodharige meisje komt naar me toe, ze klimt bij me op de stoel. ´Ben jij het?´ vraag ik?
‘Ja,’ zegt ze en begint me te kussen.
De komende vier jaar blijft zij in mijn leven.

Ze is niet de enige. Ik ben ook niet de enige voor haar. Ze heeft net aangepapt met de bassist van een Engelse band uit Manchester en ze heeft ook iets vaags met de gitariste van haar band die met een boos gezicht van een afstandje heeft zitten kijken hoe Tili me kuste. Gelijk heeft ze. Ik voel me niet echt op mijn gemak en vraag Tili of ze met me mee gaat. We gaan naar Kiev, een Oekraïens restaurant op de hoek van 2nd Ave en 7th Street en we eten blini’s met appelmoes. Hierna gaat ze met mee naar huis. Naar het huis dat ik met een aantal anderen bewoon aan Canal Street. We vrijen zachtjes om anderen niet te storen. Ze nodigt me uit om de volgende dag naar haar huis te komen op 4th Street, om de hoek van The Bar. Bij een straatverkoper koop ik een armetierig bosje bloemen. Tien dollar moet ik betalen voor 5 bloemen in een combinatie die je hier niet zou vinden, een lelie, een anjer, een chrysant, een roos en een takje groen. In Amsterdam zou ik het niet durven iemand zo’n bosje bloemen aan te bieden maar in New York is het blijkbaar gewoon.

Xaviera

Foto gemaakt door John Barrett/Globe Photo’s Inc

De eerste keer dat ik Xaviera ontmoette was in het restaurant van de Melkweg. Het was midden jaren tachtig en er was iets georganiseerd, iets over vrouwen vast en ik was erheen met mijn lieve ruige, slimme veelzijdige vriendin Heleen. Over Heleen zou ik ook een hoofdstuk kunnen schrijven want wat is dat een fantastisch wijf maar laat ik me bij Xaviera houden. Waar Heleen en ik precies stonden weet ik niet meer, het lijkt wel of we in het restaurant stonden na de verbouwing. Ik kwam van de WC’s en Heleen stond met Xaviera te praten. Xaviera was toen een jaar of veertig, het was een struise vrouw met een dikke bos asblond haar dat tot op haar schouders kwam. Haar hele manier van zijn straalde sexappeal uit. Hoe kan ik het uitleggen. Hoe leg je sexappeal en hoe leg je charisma uit. Xaviera heeft het allebei , ze is stoer, verfijnd, heeft een sexy stem en beweegt verleidelijk. Volgens mij droeg ze een jurk en ik geloof dat ze alleen was. Ik was een knappe tengere butch, ach ik weet niet of ik een butch was of dat ik een butch ben, maar echt vrouwelijk ben ik niet. Hoe dan ook, Xaviera liet haar oogje op me vallen, ze begonnen me te versieren, ik liet het me welgevallen, ik was niet echt in haar geïnteresseerd, ik was meer onder de indruk van Heleen dan van de seksgodin. Xaviera bleek als jong meisje tekenles te hebben gehad van de vriendin van Heleen , een schilderes en ze hadden een korte affaire gehad toen ze terug kwam in Nederland na haar Happy Hooker avonturen . Xaviera greep me in mijn korte krullenkop, gaf me haar kaartje en nodigde me uit voor een feest in haar nieuwe huis aan de Stadionweg in Amsterdam.


Els, de vriendin van Heleen, was niet echt te spreken over Xaviera, ze raadde mij af op het verzoek van Xaviera in te gaan.
‘Voor je het weet lig je op een tafel midden in de kamer en word je geneukt door een vent met een lul van drieëntwintig centimeter,’ zei ze wat het niet aantrekkelijk voor me maakte om Xaviera te bellen en te zeggen dat ik kwam.

Het leven ging verder en verder, ik had weer een nieuwe vriendin en weer een nieuwe vriendin waarover ik allemaal nog zal schrijven, soms denk ik aan de periodes uit mijn leven aan de hand van de vrouwen die ik liefhad en waar ik mee ging verkeren.

Xaviera

Foto gemaakt door John Barrett/Globe Photo’s Inc

De eerste keer dat ik Xaviera ontmoette was in het restaurant van de Melkweg. Het was midden jaren tachtig en er was iets georganiseerd, iets over vrouwen vast en ik was erheen met mijn lieve ruige, slimme veelzijdige vriendin Heleen. Over Heleen zou ik ook een hoofdstuk kunnen schrijven want wat is dat een fantastisch wijf maar laat ik me bij Xaviera houden. Waar Heleen en ik precies stonden weet ik niet meer, het lijkt wel of we in het restaurant stonden na de verbouwing. Ik kwam van de WC’s en Heleen stond met Xaviera te praten. Xaviera was toen een jaar of veertig, het was een struise vrouw met een dikke bos asblond haar dat tot op haar schouders kwam. Haar hele manier van zijn straalde sexappeal uit. Hoe kan ik het uitleggen. Hoe leg je sexappeal en hoe leg je charisma uit. Xaviera heeft het allebei , ze is stoer, verfijnd, heeft een sexy stem en beweegt verleidelijk. Volgens mij droeg ze een jurk en ik geloof dat ze alleen was. Ik was een knappe tengere butch, ach ik weet niet of ik een butch was of dat ik een butch ben, maar echt vrouwelijk ben ik niet. Hoe dan ook, Xaviera liet haar oogje op me vallen, ze begonnen me te versieren, ik liet het me welgevallen, ik was niet echt in haar geïnteresseerd, ik was meer onder de indruk van Heleen dan van de seksgodin. Xaviera bleek als jong meisje tekenles te hebben gehad van de vriendin van Heleen , een schilderes en ze hadden een korte affaire gehad toen ze terug kwam in Nederland na haar Happy Hooker avonturen . Xaviera greep me in mijn korte krullenkop, gaf me haar kaartje en nodigde me uit voor een feest in haar nieuwe huis aan de Stadionweg in Amsterdam.


Els, de vriendin van Heleen, was niet echt te spreken over Xaviera, ze raadde mij af op het verzoek van Xaviera in te gaan.
‘Voor je het weet lig je op een tafel midden in de kamer en word je geneukt door een vent met een lul van drieëntwintig centimeter,’ zei ze wat het niet aantrekkelijk voor me maakte om Xaviera te bellen en te zeggen dat ik kwam.

Het leven ging verder en verder, ik had weer een nieuwe vriendin en weer een nieuwe vriendin waarover ik allemaal nog zal schrijven, soms denk ik aan de periodes uit mijn leven aan de hand van de vrouwen die ik liefhad en waar ik mee ging verkeren.

Drugs

Het effect van cocaine op de hersenen.

Door de min of meer onschuldige hasjiesj die ik dagelijks rookte had ik belangstelling gekregen voor andere drugs.

De eerste keer dat ik cocaïne gebruikte was op het Vrouwenfestival in het Vondelpark in 1977. Mijn goede vriendin Tidi had een klein beetje coke gekregen van haar broer en achter een kraampje waar wij ideeën verkochten deed ze een hoopje op een spiegeltje en ik schoof het mijn neus in.

Ik had me nog nooit zo gevoeld. Ik was altijd schuchter en verlegen geweest, ik zei nooit veel en keek de kat uit de boom. Ik zat liever te schrijven dan dat ik deelnam aan het leven. Door dit kleine bergje wit poeder durfde ik. Ik durfde en voelde me fantastisch. De hele dag en de hele volgende nacht was ik opgewekt, maakte grapjes en ik maakte iedereen aan het lachen en danste door de nacht het ochtendgloren in. Ik durfde het meisje te kussen waar ik gek op was. De kus was geen succes en ik heb ook nooit behoefte gehad de kus te herhalen maar ik had het gedaan.

De drie volgende dagen voelde ik me goed. De donkere wolk die ik altijd om me heen voelde hangen, het huilen dat ik elke morgen deed, het was allemaal voorbij. Ik werd niet huilend wakker, ik was blij. Het was ongekend, eindelijk leek ik verlost van de doem.

Nu met Amit en haar vrienden uit haar land kwam een nieuwe kennismaking. Op mijn verjaardag kwamen de vriendelijke beer Hanan met zijn beeldschone vrouw Leora op het feestje dat ik gaf. Ik kreeg een enorme plak Rode Libanon van Hanan, topkwaliteit, met een stempel van 5 dromedarissen erin gestampt. Ook bracht hij een fles uitmuntende cognac mee. We zipten en rookten en hadden diepe gesprekken over het leven en onze verwachtingen. Het waren intelligente en erudiete mensen, de beer en zijn vrouw. Na middernacht zei Hanan dat hij nog wat extra lekkers had en of ik belangstelling had. Zeg maar ja zei Amit. Hanan verdween en kwam na een minuut of vijftien terug. Hij bleek ergens in een muur een zak met coke te hebben verborgen en er werden lijnen op de spiegel gemaakt. We snoven de hele nacht door. Dit was het begin van een vriendschap.

Het was niet alleen om de coke dat Hanan, Leora, Amit en ik graag samen kwamen. We mochten elkaar graag. Ik vond Leora en Hanan allebei schatten, ze waren hartelijk, gastvrij, lief en onze gesprekken waren waardevol voor me. Vaak zaten we nachten in hun zolderwoning aan de Haarlemmerstraat waar bergen coke op de spiegeltafel lagen. We maakten figuren van de coke, een prachtig paard met manen en een lange staart die we langzaam ontdeden van de ledematen, de manen, de staart, het lijf en als laatste ging  het hoofd eraan.

Van Mislukt tot Vrijheidsstrijder.

De vrijheidstrijdster Kenau Simonsdochter Hasselaer

Bijna zes jaar geleden begon ik mijn leven op papier te zetten. Elke dag schreef ik. Ik zette vaak stukjes op Facebook of las ze voor op literaire avonden. Ik noemde het verhaal Mislukt omdat ik mij mislukt voelde. Laatst vertelde ik dit iemand lachend. Ik zag dat het haar verdriet deed. Zij vond mij niet mislukt. Zij noemde mij een vrijheidsstrijder. Na een aantal maanden hield ik ermee op. Het laatste wat ik schreef volgt hieronder. Nu heb ik besloten door te gaan. Dus wordt vervolgd…..

Hoe sommige dingen onder mijn huid gaan zitten

Toen ik gisteravond na de film even op mijn telefoon keek zag ik een nieuwe opmerking van T, iemand die meer dan dertig jaar geleden in hetzelfde bedrijf werkte als ik. Opnieuw legde ze uit dat zij vond dat mensen niets te maken hadden met mijn privéleven, ze had het over de mensen die ‘like‘ klikten maar die mij helemaal niet kenden. Haar commentaar irriteerde me mateloos en ik voelde boosheid. Ik wil begrijpen wat iemand bezielt maar ik begrijp het niet. Kan ik het begrijpen? Waarom dat publiekelijke afzeiken…
Nou ja, het enige dat ik kan doen is er over schrijven en het van me afschrijven en dat doe ik dan maar, het is nu 11.22 en als ik tot twaalf uur achter elkaar schrijf wil ik dat ik het van me af geschreven heb, klagen, beschrijven, wat me stoort, zodat het niet in me blijft zitten…

Net las ik een stukje op een FB pagina. Het ging over een vrouw die alles weg had gegooid, al haar dagboeken vol zelfbeklag, alle brieven van lovers die haar verlaten hadden, alle foto’s van de lovers, alles weg en ze voelde zich heel erg opgelucht.

Maak van je huis geen museum van leed was de titel van haar stukje.

Ik vraag me af of dit schrijven, dit verhaal van mijn leven dat ik mislukt heb genoemd een boek van leed is? Ik schrijf het omdat ik wil begrijpen wat er gebeurd is, ik zet stukjes op FB om een reden die ik nog niet begrijp, mensen geven commentaar, meestal positief. Gister had ik ook even een discussie met mijn broer die denkt dat hij me kan helpen met het schrijven, hij schreef dat het iets is maar nog niet echt iets is. Het probleem natuurlijk met het openbaar maken van mijn schrijfsels is dat er mensen zijn die denken dat met hun hulp het boek beter wordt en mensen zoals T die mij vragen waarom ik het op FB zet en argumenten aandragen waarom ik dat niet zou moeten doen, mensen die mij niet kennen en ‘like’ zetten… so the fuck what…kent zij mij? Ken ik haar?
Ik weet niets van haar behalve het gerucht dat ze anorexia heeft, en of dat waar is weet ik niet. Ze heeft een treurige uitstraling, maar ik heb volgens mij nog nooit een echt gesprek met haar gehad. Over mijn leven of over het hare en verder heb ik haar al zeker 30 jaar niet gesproken.
Moet ik daar iets mee? Moet ik ophouden met het op FB zetten van mijn schrijfsels? Moet ik me er niets van aantrekken/ Moet ik doorgaan? Moet ik ophouden? Moet ik me aantrekken dat mijn broer zegt dat het nog niet iets is? Ik weet het niet, ik ben in de war en teleurgesteld…

Dit was het laatste dat ik schreef. Nu bijna zes jaar geleden. Heb ik me de mond laten snoeren. Maar ik ga verder. Van Mislukt tot Vrijheidsstrijder.

%d bloggers liken dit: