Generatieverschil in muziek

 

Gisteravond naar een openluchtconcert in het Amsterdamse Bostheater van de Canadese band Walk off the earth, wereldbekend vanwege hun versie van Somebody that I used to know waarin ze met hun allen een gitaar bespelen.

Ik was er al vroeg, ik wilde een beetje goed zitten, liefst met een leuning in mijn rug. Zoals bijna altijd was ik alleen, ik had daar een beetje tegenop gezien maar zo is mijn leven en misschien zou ik wel leuke mensen voor een avond ontmoeten.

Het bostheater was nog redelijk leeg, de vier banken voor het podium zaten vol met die hard fans en ook de bank met leuning daar achter maar rechts van het podium was nog een plekje vrij op de bank met leuning. Links van me zat een buitenlandse jongeman die ook alleen was van een jaar of twintig en naast me zat een knap meisje die ook een jaar of twintig was en een grappige leuke roodharige jongen van dezelfde leeftijd.

Na een uurtje raakten we in gesprek, vooral de jongen was een enthousiaste prater, hij was heel nieuwsgierig en wilde van alles weten.

Hij vroeg me naar mijn beste concert ooit en ik zei dat het The Talking Heads was geweest in 1980, een concert waar ik heen ging met Chanita en Karen. We stonden helemaal vooraan bij het podium en het was waanzinnig goed. Het was de tijd van Remain in Light die overal waar wij kwamen gedraaid werd.

Ik vroeg hem of hij die plaat kende, dat vond hij een leuke vraag, een plaat zei hij, daar doen wij helemaal niet aan, lijkt me wel leuk platen maar we horen gewoon muziek en we streamen,wat er op een plaat staat of platenhoezen, geen idee.

Ik zei dat het concert van Prince ten tijde van Sign o’ the times ook een hoogtepunt was en hij zei dat zijn moeder die een groot muziekliefhebber was daar ook was geweest.

Zijn hoogtepunt was Robbie Williams, twee jaar geleden, in Ziggo Dome, zij was nog maar naar één concert geweest, Justin Bieber, de muziek had ze goed gevonden, maar Justin Bieber was een arrogante kwal.

De jongen vertelde dat hij vorig jaar bij een concert van Navarone geweest was op een of ander straatfeest en dat hij dat ook wel erg goed gevonden had. Ik luister er nu naar via Spotify, ja dat is rock, lekker beuken, gitaarriffs en goede zanger, ik heb wel zin in een nieuwe muzieksoort!

The Beatles vond hij helemaal niks. Yellow Submarine, hij trok een afkeurend gezicht, ik hoefde het hem niet uit te leggen.

Het voorprogramma was Freek en Suzanne, zij zongen liedjes die iedereen kende maar ik had ze nog nooit gehoord. Het enige liedje dat ik kende was Billy Jean, maar dat was dan ook een klassieker zei een van de beveiligers met wie ik in gesprek raakte.

Maar wij vonden elkaar allemaal in Walk off the Earth. Ik ben geen die hard fan, bezit ook geen ‘platen’ van ze maar was wel geraakt door beelden die ik zag van hun live optredens en dat wilde ik mee maken. Hun podiumpersoonlijkheid  is fantastisch. De zangeres kwam op in een soort zwangerschapbikini, ik denk dat ze een maand of zes is, haar man droeg een witte overal met een groene ballon op zijn kop, zij zagen er spectaculair uit, maar niet elk band lid ziet er wild uit,  wel de figuur bij de band met een stoïcijns uiterlijk, maar de een andere zanger en de drummer niet. De twee kinderen van de zangeres en haar man die ook zingt en gitaar speelt, kwamen ook het podium op met geluiddempende koptelefoons op, ze hadden allebei een nanny en gingen links op het podium zitten.

De band  wisselde voortdurend van instrumenten, het was enorm energiek en vrolijk en een feest, tussendoor zong het publiek een refrein uit een lied dat zo ging: oh oh oh oh, sing it all away, my dahaaaaalings.

Aan het eind van het concert begon het enorm te hozen, we pakten onze ponchos en vuilniszakken en riepen om meer.

Door de regen en het donkere Amsterdamse Bos fietste ik gelukkig naar huis.

 

 

La región salvaje

Sinds ik een Cineville pas heb ga ik een keer in de week naar de film, vaak alleen, maar even zo vaak met een vriendin, ik ga met A of met M maar het meest ga ik met Xie. Zij is een echte filmliefhebber,  en houdt van alle, hoe noem je dat eigenlijk, visuele kunsten? Zij gaat ook graag naar het theater. Hoe dan ook, Xie is mijn meest reguliere filmpartner.

Vaak belt ze me en zegt ze om kwart voor vijf, kriterion en dan komt ze me, een half uur van te voren,  halen in haar oranje Suzuki.

We zien veel films, Xie heeft een beetje vreemde smaak, ze houdt erg van luguber en macaber, zo gingen we laatst naar Raw oftewel Grave in het Frans, een Franse film over kannibalisme, het werd gepresenteerd als horror. Nu weet ik niet veel van horror, toen ik nog in de Melkweg werkte ging ik wel eens griezelen en een paar weken geleden sprak ik een jonge filmliefhebber die me uitgebreid vertelde over horror dus ik dacht laat ik eens kijken of het lekker griezelen is. Al snel werd ik misselijk, niet om het bloed maar om de haren die de hoofdpersoon uit haar mond trok alsof ze een doucheputje was, wat mij betreft het goorste wat ik de laatste jaren zag.  Al snel kreeg ik het letterlijk benauwd, begon te hoesten en verliet de zaal om niet meer terug te komen. Beneden wachtte ik op Xie, die eerst riep dat ze niet snapte dat ik niet terug kwam maar me uiteindelijk bekende dat ze het ook wel een heavy film had gevonden en er zelfs een paar nachten slecht van had geslapen.

Van de week belde ze, donderdag om kwart voor zes een film in Kriterion, ze was een beetje vaag waar het over ging. Maar omdat ik het leuk vind verrast te worden (niet al te leuk, maar leuk genoeg) vroeg ik niet verder.

Gisteren keek ik nog even welke film er draaide om kwart voor zes in Kriterion en het was: La región salvaje, een Mexicaanse film. La región salvaje is een mysterieuze mix van erotiek, sociaal drama, horror en sciencefiction.

Alejandra zit vast in een uitgeblust huwelijk met Angel. Via haar broer Fabian ontmoet ze de mysterieuze Veronica. Zowel broer als zus komen door Veronica hun diepste verlangens op het spoor: het meisje brengt ze naar een mysterieuze aanwezigheid in het bos. De plek blijkt zowel een bron van genot als zelfvernietiging.

Het was een bizarre film, luguber en macaber, precies die ingrediënten waar Xie zo van houdt. Ik vond het lang niet zo eng als die film Raw, ik vond het eigenlijk helemaal niet zo eng, wel heel bizar en ik zou er nooit heen gegaan zijn.

Maar het allergrappigste was Xie. Ik vond het hilarisch hoe zij zat te gniffelen omdat ze me had meegekregen naar deze film waar verder niemand naar toe had gewild, dat vond ze toch grappig, gniffel de gniffel….

Brunhilde

Afbeeldingsresultaat voor kraakpand la louvre

Al jaren lang ben ik gefascineerd door een vrouw waar ik nog nooit een woord mee gewisseld heb. Toch kennen we elkaar en groeten we.

Brunhilde is een grote vrouw met lang wild haar, aan één kant en bovenop kort geschoren, een paar dunne vlechtjes en de rest van het haar hangt als een matje in haar nek, ze is een van de onaangepasten, ze woont denk ik, haar hele leven in een kraakpand. Misschien ken ik haar ook wel daarvan want jaren woonde ik tegenover het gigantische pottenkraakpand in de Jordaan La Louvre.

Ik weet niet waarom ik me zo tot haar aangetrokken voel, want we hebben, zoals ik al zei, nog nooit een woord gewisseld, ik ben wel eens in haar buurt gaan staan, ready to talk, misschien zei ik iets maar het leidde tot niets. Ik heb haar wel horen praten. Zij praat met een zuidelijk accent, het zou Brabants kunnen zijn of misschien wel Nijmegens want ik geloof dat ze daar vandaan komt maar tegen mij gebruikte ze die zacht G nooit.

Een aantal jaren geleden ging ik met een goede vriendin en haar zoon naar Amma, we kenden een volgelinge van Amma en mochten met haar naar achteren waar Amma sliep. Ze sliep in een sportkleedkamer, er lag een kleedje op de vloer in de uren dat ze sliep lag Amma, de omhelzende, op een kleedje op de koude grond. Niet op een matras, nee gewoon op een kleedje. Na uren mensen omhelsd te hebben ging ze op de grond liggen om te slapen. Ik was behoorlijk onder de indruk.

Afbeeldingsresultaat voor amma

Omdat ik daar was met mijn vriendin die een bekende zangeres is hoefden wij niet uren in de rij te zitten voor we bij Amma konden. We werden voorgelaten en hoefden maar een minuut of tien te wachten tot Amma ons omhelsde. Het was een bijzondere ervaring, als je wilt weten waarom, spreek me aan en ik vertel het je.

Hierna werd mijn vriendin gevraagd een lied te zingen en ze ging op het provisorische podium staan en begon te zingen.

Ik zat op een krukje achter het podium en keek recht in het gezicht van Brunhilde. Brunhilde! Daar zat Brunhilde, mee te deinen op de muziek die mijn vriendin maakte, ze keek dolgelukkig. Dit moest haast wel wat betekenen. Dit moest wel betekenen dat we iets hadden, dat er echt iets tussen ons was en dat er echt iets tussen ons speelde. In het vervolg zouden we samen naar Amma gaan, we zouden samen kirtans zingen en vegetartisch eten eten, ik zou mijn haar laten groeien en zij zou een vlecht in mijn haar leggen. Brunhilde!

Het moment dat mijn vriendin was opgehouden met zingen en omringd werd door fans stormde ik naar Brunhilde.  “Jij hier,’ riep ik uit, ‘ wat fantastisch om jou hier te zien.’ Ik hoopte dat zij ook zou roepen: ‘Jij hier,’ maar ze keek me glazig en gelukkig aan en zei niks en zweefde weg.

Van de week zag ik haar staan voor de deur van een verslavingskliniek, ik schrok er niet van, dacht er ook niet teveel over en fietste verder.

Nu denk ik: misschien hield de deken van drugs Brunhilde wel bij me weg en komt ooit…. wat…

Brunhilde.

http://www.vrouwennuvoorlater.nl/louvre1/

Elegant

Ik liep gisteren met mijn elegante vriendin van 75 over de Ceintuurbaan. Zij was zoals altijd bijzonder gekleed en gekapt. Ze droeg een gebroken witte broek van een of andere bijzondere stof want dat is een van haar specialiteiten, ze had een prachtige lichte trui met geel en paarse strepen aan en haar dikke grijze haar zat met een zwarte strik in een paardenstaart. In haar haar een zwarte baan en ze droeg een rechthoekige schildpadachtige zonnebril.

Ik droeg een tweekleurig strooien hoedje met een bruin lint, een zwart vest met twee smalle verticale  witte banen, daaronder een zwart wit geblokte bloes en een lange korte zwarte broek. En ook ik droeg een bril met opzet zonnebril.

Samen keuvelend over de prachtige en ontroerende film die we gezien hadden en verder over alles waar wij graag over praten naderde ons een prachtige en kleurrijk  geklede vrouw van een jaar of zeventig.

Wij groetten elkaar.

Ja zei AVK, er is in Amsterdam een groep elegante eigenzinnige vrouwen van 60 en ouder. We groeten elkaar want wij kennen elkaar.

En zo is het.

Join the club.

We gaan

https://en.wikipedia.org/wiki/Manifesto_(2015_film)

 

Manifesto is a 2015 Australian-German multi-screen film installation written, produced and directed by Julian Rosefeldt. It features Cate Blanchett in 13 different roles performing various manifestos. The film was shot over 12 days in December 2014 in locations in and around Berlin.

The film integrates various types of artist manifestos from different time periods with contemporary scenarios. Manifestos are depicted by 13 different characters, among them a school teacher, factory worker, choreographer, punk, newsreader, scientist, puppeteer, widow, and a homeless man.

Gender

Ik heb me eigenlijk nooit vrouw gevoeld, als kind voelde ik me nooit een jongetje of een meisje, ik voelde me kind, als tienjarige werd ik wreed met mijn neus op het feit gedrukt dat ik als vrouw met vrouwelijke geslachtskenmerken was geboren. Ik werd ongesteld. Vlak nadat mijn moeder me had voorgelicht ontdekte ik een bruine afscheiding en riep mijn moeder me bij zich.

‘Weet je nog waar we het laatst over hadden?’
‘Over dat ongesteld en zo?’
‘Ja,’ zei mijn moeder, ‘ volgens mij ben je ongesteld geworden, die bruine vlekken in je onderbroek? Dat is bloed.’
‘Nee,’ riep ik, ‘ daar ben ik nog veel te jong voor.’

Ook mijn zus was er niet blij mee, zij was twee jaar ouder en zij was net begonnen met bloeden en zij vond mij te jong maar er was niets meer aan te doen.

Mijn vruchtbare jaren waren aangebroken.

De ellende was begonnen. Ik kreeg borsten waar ik een hekel aan had en ik stopte met groeien. Was ik altijd een groot kind geweest, iedereen groeide me nu voorbij, elke drie weken voelde ik me beroerd en dat werd steeds erger, de tweede dag van elke menstruatie lag ik krom van de pijn, mijn borsten deden vreselijk zeer en op een gegeven moment had ik anderhalve week last van PMS. De avond voor ik menstrueerde zwom ik tergend langzaam en samen met mijn vriendin AT beklaagden we ons over onze borsten die we er het liefst af wilden. (AT heeft dat onlangs gedaan en hij is een man geworden). In het Lesbisch Prachtboek verscheen een artikel van Maaike Meijer over het jongensmeisje waar ik mij helemaal in kon vinden.

De enige momenten waarop ik het fijn vond om een vrouw te zijn was als ik verliefd was en samen met een andere vrouw de lichamelijke liefde beleefde.

In de jaren 90 hoorde ik steeds meer over genderdysforie en ook de FTM, het geboren meisje dat een jongen is, werd bekender. Ik realiseerde me dat ik als ik  twintig was geweest, ik zeker naar de genderkliniek was gegaan om te beginnen aan het transformatieproces.

Maar die transformatie was toen voor mij niet meer urgent. Nadat mijn geliefde ouders kort na elkaar overleden kwam ik in een depressie en was het belangrijker te overleven en mijn vreugde in het leven terug te vinden.

Tijdens mijn depressie kwam ik in de overgang, over die ellende wil ik het op dit moment niet hebben, maar op een gegeven moment hield ik op met menstrueren, een van de beste dingen die me in mijn leven zijn overkomen. Het bloeden hield op, die cyclus van euforie omdat ik weer bloedde tot de treurnis van de PMS en cirkel zo maar door was voorbij.

Voor het eerst van mijn leven haatte ik het niet meer als vrouw geboren te zijn.

Liefde, vriendschap en afkeer op het eerste gezicht.

Bestaat er zoiets als liefde op het eerste gezicht? En bestaat er zoiets als afkeer op het eerste gezicht?

Een tijdje geleden ontmoette ik iemand en ik hield eigenlijk meteen van haar, ik wist niets van haar, alleen dat ik van haar hield, ik kende haar niet, ik kende niemand die haar kende en aan wie ik informatie kon vragen over haar, ik wist niet waar zij van hield, wat ze graag at, of ze aan sport deed, of ze rookte of ze vrij was. Ik voelde wel dat ze mij ook leuk vond en een avond lang zat ik in een bubbel van liefde.

De bubbel hield nog even aan, behalve haar bevrienden op Facebook wist ik niet wat ik verder kon doen en langzaam is de bubbel aan het leeglopen.

Meer dan een mensenlevenlang geleden ontmoette ik op een expositie van een gemeenschappelijke vriendin een vrouw waarmee ik vriendschap op het eerste gezicht voelde, het werd iets meer dan vriendschap maar al snel werd ze zwanger en de baby was niet van mij.
De vriendschap doofde uit.

En dan is er die vrouw waar ik een hekel aan heb op het eerste gezicht, een hekel is misschien te zwaar uitgedrukt, of misschien niet zwaar genoeg want van deze vrouw heb ik een afkeer.

Ik weet dat ik haar ken uit een heel heel ver verleden toen haar toenmalige vriendin mij altijd the pearl under the girls noemde, ik was haar eigenlijk allang weer vergeten tot ze opdook tijdens een bizar spel. Met koele en koude ogen bekeek ze, onpersoonlijk wat er zich onder haar ogen afspeelde.

Soms zie ik haar en griezel ik.

Afkeer op het eerste, tweede en derde gezicht.

Gaat het ook zo met liefde?

En met vriendschap?