Tagarchief: NaNoWriMo2011

nov19

Dromen van Beatriz

Geplaatst op door
Standaard

Beatriz heeft me uitgenodigd bij haar te komen eten, ze wil voor me koken. Onderweg naar haar huis kom ik Jochem tegen, een van de weinige vrienden die ik nog heb in Nederland. Hij is erg blij me te zien en hij loopt een beetje met zijn ziel onder zijn arm. Hij is net aangekomen in Zihuat en ik besluit hem mee te nemen naar Beatriz, ik weet helemaal niet hoe zij hier op zal reageren en of dit wel kan. Ik ken haar nog niet lang genoeg en goed genoeg om te weten hoe ze reageert op onverwachte gasten maar ik besluit het risico te nemen en nodig hem uit mee te komen.

Beatriz woont in een woning met alleen een benedenverdieping in een zijstraatje van de grote en lange winkelstraat van Zihaut, het is een straatje met bomen en bloeiende struiken. Het huis van Beatriz heeft een erf met een hek er omheen en het hek staat open een kier, een driewieler ligt op zijn kant, ik vraag me af of ze soms een kind heeft. Jochem en ik gaan het erf op en naar binnen door de keuken die vol is met mensen, vrouwen voornamelijk, haar moeder is er, haar zuster, haar tante en er zijn twee kleine kinderen, een jongetje van een jaar of vier en een iets ouder meisje.

Beatriz is gespannen, het kost haar duidelijk moeite naar me te lachen, ik geef haar een kus en pak haar even beet, haar hele lichaam is gespannen. ‘Maak je maar geen zorgen, ‘zeg ik, ‘het eten is vast heerlijk.’ Jochem, een mooie blonde Nederlander met krullen, is van harte welkom en er wordt een plekje voor hem aan de tafel gemaakt. Het eten is klaar, de kinderen zitten aan een apart tafeltje en de tantes en andere familieleden zitten aan de tafel waar plek is voor Jochem. Beatriz zit helemaal ingebouwd aan het einde van de tafel, ik denk eerst dat ze zover mogelijk van me vandaan wil zitten maar dan zie ik naast haar een kleine plek, zij is al gaan zitten en ik vraag of de plek naast haar voor mij is. Ze knikt en ik ga naast haar zitten. Ze streelt met haar vinger mijn linkermondhoek.

nov17

Beatriz 3 – NaNo

Geplaatst op door
Standaard

Hoe was het mogelijk dat zo’n jong meisje zo wijs was. Ze had naar me geluisterd toen ik haar mijn verhaal vertelde over mijn moeder, ze had me laten huilen, ze had mijn gebalde vuisten gepakt toen ik kwaad werd en ze had mijn vingers langzaam uit de verkrampte stand gehaald en mijn vingers gemasseerd en gekust, ondertussen had ze lieve en troostende woordjes gezegd. Het leek erop dat die lieve Beatriz alles wilde goedmaken wat er gebeurd was. Ik wilde natuurlijk niet dat zij dit altijd zou blijven doen en dat zij mij altijd troosten zou, ik wist dat ik haar ook zou koesteren maar op dat moment had ik haar liefheid zo nodig en liet ik het me aan leunen. In mijn gedachten beloofde ik haar van alles, ik zou haar meenemen naar Nederland, ik zou met haar trouwen zodat ze naar school kon, of misschien was er een opleiding die ze kon gaan volgen, misschien had ze een droom om kunstenaar te worden, schilder of filmmaker, alles zou ze kunnen doen wat ze wilde, geld was geen probleem, dit vertelde ik haar echter niet want het verhaal van Dolores zeurde nog steeds in mijn achterhoofd. Ik had in Thailand en Brazilië meisjes ontmoet die op mijn geld uit waren en die geraffineerd het uit mijn zak hadden proberen te kloppen. Maar hier in Zihuat had ik me nooit een rijke Westerse toeriste gevoeld.

Dolores had haar excuses aangeboden de dag na haar uitspraken over Beatriz, ik was met tegenzin teruggegaan naar De Fruitbar, als er een ander internetcafé in Zihuat geweest was, was ik nooit meer in de Fruitbar gekomen of althans dat jaar niet meer maar er was alleen de Fruitbar. Dolores was op me afgekomen en had me schuldbewust aangekeken en was losgebarsten in een Mea Culpa. ‘Het spijt me zei ze wat ik over Beatriz vertelde, ik weet niet wat me bezielde, jaloezie vermoed ik, maar ik heb geen reden om jaloers te zijn, ik ben gelukkig met Alejandro. Ik weet hoeveel verdriet Beatriz heeft gehad over wat er gebeurd is met die Amerikaanse vrouw; ik heb haar opgevangen. Eigenlijk was ik toen al jaloers, ze had opeens zoveel geld.’ ‘Ze heeft jou toch 100 dollar gegeven? Je moet je schamen.’’Dat doe ik,’zei Dolores, ‘ik beloof je dat ik mijn mond zal houden, nu en verder, en in de toekomst, het spijt me. Ze is echt een zusje voor me.’ Ik zei dat ze haar zusje wel wat beter mocht behandelen en ging naar de computer.

Het was altijd makkelijk om een ander te vertellen wat te doen, want zo goed was ik zelf ook niet als zus. Het contact dat ik met mijn eigen zus had was te sporadisch om mij enig recht van spreken te geven al maakte dat natuurlijk niet veel uit in het hebben van een mening hoe een zus zich diende te gedragen. Ik schreef een email naar mijn eigen zus Dalia en vertelde haar dat ik de volgende dag naar Chili ging om de plek te bezoeken waar onze moeder de laatste jaren van haar leven gewoond en gewerkt had.

nov15

Beatriz

Geplaatst op door
Standaard

Ik parkeerde mijn scooter aan het begin van de weg naast de haven. Ik zette hem op slot en liep naar het dijkje langs het water. Tussen de west en oostkant van de haven was een hoge voetgangersbrug waar met gestreken masten de meeste boten makkelijk onderdoor konden. Ik zag Beatriz aan de overkant van het water zitten, ze speelde met haar telefoon en het display verlichtte haar gezicht. Ze keek op en leek me vanaf die afstand recht aan te kijken. Ze stak een hand op en zwaaide. Het zag er verlaten uit aan haar kant. Ze stond op en liep naar de brug.

‘Ola, wat fijn dat je gekomen bent.’ Ze keek me verlegen aan, ze had even in mijn ogen gekeken en haar ogen snel weer neergeslagen. Ze leek hier heel wat minder brutaal dan de manier waarop ze me op het basketbalveld had aan gekeken. Het kon natuurlijk een act zijn. Het lieve onschuldige schoolmeisje maar de manier waarop ze mijn hand pakte was eerder kinderlijk dan geraffineerd te noemen. Hand in hand liepen we naar het eerste bankje waar we op gingen zitten. Ze hield nog steeds mijn hand vast, haar hand was een beetje vochtig, ze was vast zenuwachtig, ze ademde zwaar.
‘Je hoeft niet nerveus te zijn,’ ik wilde haar gerust stellen. Inwendig vervloekte ik Dolores die ons samenzijn zo verpest leek te hebben, ik vond het heel moeilijk om onbevangen te zijn.
‘Ik vind je al zo lang leuk,’ haar stem klonk vol verlangen, ik voelde hoe ze met natte en zachte lippen een snelle kus op mijn wang drukte.

nov12

Beatrice – 2

Geplaatst op door
Standaard

Dolores stond naast me met mijn bestelling. ‘Wil ze een afspraakje met je?’ vroeg ze belangstellend. ‘Ze was hier een paar minuten geleden. Volgens mij is ze verliefd op je.’ Ze keek me zo lief aan dat het me ontroerde en ik besloot haar een eerlijk antwoord te geven. ‘Ik ga zo naar haar toe,’ zei ik en ik nam een slok van mijn koffie. Ik verslikte me. Dit was toch niet te geloven. Dit jonge meisje had belangstelling voor mij. Op deze dag die begonnen was als de afschuwelijkste dag van mijn leven. De dag waar ik altijd bang voor was geweest. Met afschuw in mijn hart dacht ik opnieuw aan de woorden van mijn Tante Lili en het filmpje van mijn moeder met de haai. En nu terwijl de dag ten einde liep kreeg ik dit geschenk. Ontving ik een liefdesbrief.
Vergetelheid in de armen van een vrouw.

nov11

Wat er aan vooraf ging

Geplaatst op door
Standaard

Vlak nadat mijn zus uit huis ging om te gaan samen wonen met onze buurjongen vetrok mijn moeder. Ik was zestien en wilde niet mee komen op school. Het lag niet aan mijn hersens maar aan een onbestemd gevoel in me dat ik geen naam kon geven. Omdat ik zocht naar een verklaring van mijn gevoel was ik niet in staat te leren. Lang heb ik mijzelf er de schuld van gegeven dat mijn moeder weg was. Op een middag kwam ik uit school en was ze weg. Dat was wel vaker zo, dan ging ze met mijn vader winkelen en kwamen ze samen thuis. Nu was mijn vader thuis, zijn auto en zijn fiets stonden er, maar mijn moeder ontbrak. Ik schonk er eerst geen aandacht aan. Maakte mijn eigen thee en ging naar mijn kamer. Mijn moeder had mijn kamer opgeruimd. Op mijn bureautje stond een brief met mijn naam erop in het weelderige handschrift van mijn moeder. Ik voelde dat er iets was en teemde met het openmaken.

Lieve Teddy
Als je deze brief vindt ben ik weg. Ik houd het hier in huis niet langer uit en als ik hier nog langer blijf bega ik een moord. Of ik dood mezelf of je vader of je broer. Jou zou ik niets aan kunnen doen. Jij en je zus zijn mijn reden geweest om hier te blijven maar nu met je zus uit huis en je broer die me het bloed onder de nagels vandaan haalt heb ik besloten om te gaan.
Ik weet dat ik een slechte moeder ben, dat ben ik altijd geweest, maar ik heb altijd ontzettend veel van jou gehouden. Jij bent mijn engeltje en mijn knipperbol en het spijt me werkelijk vreselijk dat ik ga. Ik zou willen dat ik je mee kon nemen maar dat gaat niet.
Ik zal je af en toe schrijven via Tante Lili. Weet dat ik heel veel van je houd. Je moeder.

Ik voelde me misselijk. Dit was een klap onder de gordel. Hoe kon ze schrijven dat ze van me hield? Het was blijkbaar niet genoeg om hier te blijven. Nu mijn zus uit huis was kon ze gaan. Om mij bekommerde ze zich niet. Ik wilde gillen maar mijn vader zat beneden die misschien nog van niets wist. Ik moest me inhouden. Ik kneep mijn handen tot een vuist. De nagels drukten in het zachte vlees van mijn handpalm.

nov10

Gelijkenis

Geplaatst op door
Standaard

Ik klikte op de link waar: ‘contact ons’ stond. Ik schreef een bericht dat ik de Nederlandse dochter van Tati Verooveraar was en dat ik komende vrijdag landde op het vliegveld van Puerto Montt. Ik had gehoord dat mijn moeder was overleden en kwam van mijn vakantieadres in het zuiden van Mexico via Santiago naar Peurto Montt om een bezoek te brengen aan de plek waar mijn moeder haar laatste jaren gesleten had. Ik voegde er aan toe dat zij misschien wel nooit van mij gehoord hadden maar dat Tati wel degelijk mijn moeder was en dat ik als bewijs een foto mee stuurde die een aantal maanden voordat Tati ons gezin had verlaten genomen was. We waren samen naar een bijeenkomst geweest over vrouwenzaken in een zaaltje in het WestIndisch huis aan de Haarlemmerstraat. Ik zit op een tafel en zij zit op een stoel ernaast, mijn moeder houdt haar hoofd schuin en lacht minzaam, om haar nek draagt ze een dunnen zilveren ketting die ik haar het jaar daarvoor op haar verjaardag gegeven heb, met een grote steen gevat in een ovalen setting, het was winter te zien aan de warme truien die we beiden aanhebben, ik ondersteun mijn gezicht en zij heeft een sigaret in haar hand. Het is duidelijk dat we familie zijn, ons haar krult op dezelfde manier, de vorm van ons gezicht is gelijk en ook lijken onze neuzen op elkaar al is haar neus groter dan die van mij. De foto had ik in de Google Cloud ge-upload samen met nog meer gelukkige foto’s van onze moeder met haar of zal ik zeggen ons gezin. Vaak keek ik naar het fotoalbum dat ik Ons Gelukkige Gezinnetje had genoemd, soms maakte het kijken naar deze idyllische familiekiekjes me onuitsprekelijk gelukkig, als ik me de warmte van Moeders hand herinnerde die op mijn kinderhoofd rustte, maar andere keren kwelde me de aanblik van het gelukkige gezin dat lachte of gekke bekken trok en werd ik opnieuw besprongen door hardvochtige vragen en negatieve gevolgtrekkingen. Waarom had ze me verlaten, waarom was ze aan een ander gezin begonnen, waarom was ze naar de andere kant van de wereld gegaan, waarom had ze nooit meer iets van zich laten horen, hoe had ze me zo kunnen vergeten?

nov9

Janneke – NaNo

Geplaatst op door
Standaard

Nu ik aan dat laatste gesprek dacht kreeg ik pijn in mijn buik, zij wist al wat ze zou gaan doen en ze had me er niets van laten weten. Ze had me uiteindelijk voor het blok gesteld en dit gaf me een verschrikkelijk gevoel. Dit betekende toch dat ze had gelogen? Dat ze maanden tegen me had gelogen? Dat ze net gedaan had of ze mijn moeder was maar ze was gewoon een mens geweest met vuige plannen. Ik voelde me misselijk worden en ik duwde Janneke opzij, riep Sorry en stormde de klas uit.

De WC’s waren achterin de gang van het oude schoolgebouw, Een blauwe deur met glas boven in leidde naar een smal gangetje met witte glanzende tegels en vijf blauwe deuren waarachter de dames WC’s. Ik ging de achterste WC in en begon te kokhalzen. Eerst kwam er groen schuim, toen de thee die ik had gedronken en omdat ik niet gegeten had volgde er bruine gal. Op mijn knieën zat ik en ik hing over de pot. Wat ik had moest er uit. Ik hoorde de deur open gaan en hield me in. De stem van Janneke. ‘W stuurt me je achterna om te checken of alles goed is, ‘ vroeg ze op vlakke toon. Ze had zelf duidelijk geen enkele belangstelling hoe het met me ging zolang ze niet van me kon afkijken. ‘Rot op,’ riep ik. ‘Dan niet,’ haar stem klonk blij. Nog voordat ze de deur uit was kotste ik weer, luid dit keer en ik hoopte dat ik haar had afgeschrokken. Janneke was een bitch. Twee keer had ze er dit jaar al voor gezorgd dat ik een 1 had gekregen bij Duits. Beide keren had ze me aangestoten en op haar blaadje gewezen en fluisterend gevraagd of een bepaalde naamval goed was. Op het moment dat ik op haar blaadje keek had de docent Duits gezien dat ik keek en me gevraagd mijn blaadje in te leveren. Janneke had niets gezegd en met twee 1-en op mijn repetitielijst zag mijn cijfer voor Duits er niet al te best uit. Ik hoopte dat ze me had horen kotsen en me verafschuwde en niet meer naast me wilde zitten maar dat laatste zou niet snel gebeuren. Over het algemeen was ik het beste in Frans, Duits en Engels en was Janneke er erg slecht in.

nov8

NaNo

Geplaatst op door
Standaard

Heb inmiddels de 20000 woorden bereikt. Mijn verhaal wordt eindeloos, het gaat verder en dieper en korter en langer dan ik dacht, schreef vanmorgen de volgende woorden…..

Nu was het mijn moment om diep in te ademen, mijn vader bedroog mijn moeder, mijn vader ging vreemd met andere vrouwen. Ik voelde me misselijk worden, de gado gado lag in mijn buik als een zware smakelijke steen. Dit was toch ongelooflijk? Het was niet te vatten dat mijn vader mijn moeder bedroog. En niet alleen bedroog hij haar maar hij bedroog ons allemaal. Zouden zijn vrienden ervan geweten hebben of bedroog hij die ook? Mijn vader met zijn lieve gezicht, met zijn lieve glimlach zat de hele tijd te liegen, hij loog tegen mij, tegen onze moeder, tegen ons. Natuurlijk was onze moeder weg en hij zat nu alweer met zijn tengels aan een andere vrouw die hij natuurlijk uiteindelijk ook zou bedriegen want een bedrieger bleef bedriegen, een bedrieger bedroog.
Ik geloof dat ik flauw viel. Even was ik helemaal weg. Ik hoorde niets, zag niets en dacht niets tot ik een nat washandje over mijn gezicht voelde en de stem van mijn zusje hoorde die Teddy Teddy, kom terug riep.
Dit was te erg voor me om te vatten, ik begreep er helemaal niets van. Ik dacht dat ze een goed huwelijk hadden, ik dacht dat mijn vader van mijn moeder hield, hoe kon dit nu? Was de liefde iets dat je zo maar kon inwisselen van gericht op de ene persoon zomaar richten op een ander?

nov7

Our guest – Be polite

Geplaatst op door
Standaard

‘Wat ben jij aan het doen?’ vroeg ik hem. ‘English, please, ‘ antwoordde hij, ‘let’s be polite to our guest.’
‘Polite? ‘herhaalde ik, ze is niet our guest, ze is jouw guest en ik ga echt niet beleefd doen.’
‘This is my youngest daughter, Teddy, she seems to be in a bad mood.’ Ik graaide de bak met Gado Gado van tafel en pakte een zak kroepoek. ‘Ik blijf hier niet, is die vent nou gek geworden. Onze moeder is weg en hij komt hier flirtend aan met een meid van zijn werk en verwacht dat ik beleefd doe. Ik ga daar niet bij zitten. Ik eet in mijn kamer.’ Ik nam een bord en liep de keuken uit. ‘Ik ga met je mee, zus’ zei Jozef. ‘Ik ook,’zei Dalia. We verlieten alle drie de keuken. ‘Dank je wel Pa, voor het eten,’riep onze vader ons na. We hoorden hem met woede in zijn stem Good riddance zeggen tegen Jamie en wij liepen de trap op.

nov6

Juffrouw W

Geplaatst op door
Standaard

De bel ging, de kleine pauze zat er op. ‘ik zie je straks, na het volgende uur in de grote pauze, dan gaan we wat eten en kun je me meer vertellen. Kom.’ze pakte mijn arm en kneep er in. ‘je kunt me alles vertellen en ik zal je helpen, ik zal je met raad en daad bijstaan, we komen er wel uit.’ Ze trapte haar sigaret uit en ik gooide de mijne weg.

Roken was vies, erg vies, tabak was wel lekker en rook soms heerlijk maar die rook naar binnen ademen, je longen in, was bijzonder heftig. Ik was nog steeds duizelig en hield me stevig vast aan de arm van Juffrouw W. Ik moest mijn tas uit haar lokaal halen en ik nam snel een kauwgumpje om de rook en de gal weg te krijgen.

Het volgende uur had ik aardrijkskunde. De docent liet alleen maar dia’s zien. De eerste vijf minuten vertelde hij over de dia’s die we zouden zien. Vandaag liet hij ons dia’s zien van bergen, jonge bergen zoals de Alpen en oud gebergte zoals de Ardennen. De luchten waren blauw op de foto’s en de meeste bergtoppen waren wit. Het was donker in het lokaal. Er werd niet gesproken en het kijken naar deze plaatjes maakte me rustig. Ik had niemand naast me, de vreselijke Janneke volgde geen aardrijkskunde. Ik moest trouwens af van dat mens en ik besloot om dit in het gesprek met Juffrouw W te bespreken.