Zijn vader was net als Kees dominee, het was een strenge onpersoonlijke man die uiterlijk veel op Kees leek, dezelfde stompe neus, dezelfde zware wenkbrauwen en hetzelfde dikke golvende haar. De moeder van Kees was een lieve vrouw maar zij was vooral een sloof, Moeder stond voortdurend in de keuken, ze kookte of bereidde dranken voor de mannen in de familie Wegman die sigaren rookten en het eten op aten en de dranken dronken dat hen voor de neus werd gezet.

Dat laatste was niet waar maar ik liet het zo. De aanraking van Alma vond ik prettig. Ik wist dat ik Alma wel zou missen maar verder niemand van zijn familie. Ook Kees niet. Zijn oudste zus was een keurige dame die met afkeer naar me had gekeken toen Kees mij voor de eerste keer naar huis had gebracht. Terwijl ik mij in het toilet verschoonde hoorde ik dat ze aan Kees vroeg wat hij met die negerin moest. Luidruchtig kuchend kwam ik de keuken in. Ik kon het niet laten om de zuster een boze blik toe te werpen. Kees was rood geworden. Hij heeft me nooit iets gevraagd over mijn afkomst, waarschijnlijk omdat hij bang was dat ik inderdaad negroïde bloed had en hij een afkeer had van alles wat niet blank was. Wat wel voor de familie Wegman pleitte en ik wil dat absoluut hier gezegd hebben was dat ze ten tijde van de tweede Wereldoorlog Joodse onderduikers hadden en ook RAF piloten die gewond waren verzorgden tot ze weer terug naar Engeland konden. Het waren goede christenen, goede gereformeerde mensen.

‘ Waarom huil je zo, meisje?’ Het was een bijzondere stem die dit zei. Het was niet duidelijk of het een mannenstem of een vrouwenstem was. Te hoog voor een man, te laag voor een vrouw. Ik keek naast me en er zat een mens waarvan het ook niet duidelijk was of het een man of een vrouw was. De ogen waren opgemaakt met kohl, een donker lijntje op het onderste ooglid, een vleugje lichtpaarse ogenschaduw en de lippen waren zacht rozebruin gestift, een verenboa om de nek, wild gekamd halflang rood haar, een grote neus en amberkleurige ogen. Ik keek naar de handen om te bepalen of dit een man of een vrouw was en de handen waren lang en slank waardoor ik ervan overtuigd raakte dat dit een man was. Ook de plek, het Rosarium dat bekend stond als de plek in het Vondelpark waar mannen andere mannen konden vinden om seks mee te hebben versterkte me in mijn opvatting dat dit een man was. ‘Mijn moeder,’ huilde ik, ‘mijn moeder heeft me verlaten, gisteren en ik heb net gehoord dat ze naar Australië is.’ ‘Kindje toch,’ zei de persoon. Z/hij sloeg een arm om me heen en wat me bezielde wist ik niet of het moest mijn grote verdriet zijn maar ik legde mijn hoofd of haar/zijn schouder en snikte nog harder. Het was makkelijker om me te laten troosten door een wildvreemde dan door een bekende die ook verdriet had om wat mijn moeder had gedaan. De arm werd steviger om mijn schouder gelegd en de persoon legde troostend het hoofd op mijn hoofd. Het haar viel voor mijn ogen waardoor ik mij ontrokken voelde aan het leven van alle dag dat voorbij ging in het Vondelpark.