Tagarchief: 2012

dec31

2012

Geplaatst op door
Standaard

2012

Met Melanie in Bad Staffelstein

Nog maar enkele uren is het 2012. De wereld bestaat nog steeds.
Mijn 2012 begon in een stal in Woudsend waar ik Melvin wortels voerde zodat hij niet veel zou merken van het geknal. Ik had verdriet over mijn verbroken relatie en was blij dat ik in Woudsend was uitgenodigd.
Het eerste half jaar van 2012 was ik nog steeds de breuk aan het verwerken. Gelukkig volgde ik intensieve therapie waar ik achter een verdrongen jeugdervaring kwam. Deze onder ogen zien schepte lucht in mijn hoofd. Dingen die ik altijd voor waar had aangenomen bleken me ingepraat te zijn door de gehate juffrouw Smit, die mij stelselmatig dagelijks misbruikte, vernederde en kleineerde en dat twee volle jaren heeft kunnen doen. Omdat ze me wist in te prenten dat ik niet deugde en een leugenaar was vertelde ik mijn ouders niet wat ze allemaal met me deed. Ze had me verzekerd dat ze me niet zouden geloven.
Nadat de therapie was afgelopen heb ik een aantal weken een mindfulness traject gedaan. Daar oefenden we stil liggen en een bodyscan doen. Je hele lichaam langs gaan en alles voelen en benoemen en alert blijven op wat er gebeurde. Ik vond het vreselijk! Maar ik deed braaf de oefeningen en was een tijd lang erg mindful.

Melanie, mijn grote heldin, favoriete zangeres en sinds een aantal jaren intieme vriendin kwam samen met haar zoon Beau Jarred naar Europa voor een toer in Oost-Duitsland. Ik hoopte eerst dat ik haar kon assisteren maar dat ging niet door. Ik was heart-broken want ik had echt de financiën niet om ze overal achter na te reizen en een hotelkamer te betalen. Toch is het me gelukt. Ik kon een goede treinticket boeken en legde contacten via Couchsurfing in de steden waar Melanie optrad. Voor het eerste concert reisde ik met Hannie’s auto naar Darmstadt. Melanie was dolenthousiast me te zien.
Een paar dagen later ging ik met de trein naar Berlijn en ook daar was het weerzien met Melanie en Beau boven verwachtingen. Het reizen als couchsurfer beviel bijzonder goed. Elke keer als Melanie me in het publiek ontwaarde kreeg ik een grote glimlach en vertelde ze me na afloop hoe fijn ze het vond dat ik er was. Dit deed mijn hart zo goed, zo enorm goed na dat gezeur van R die zo boos was dat ik een ongeluk had overleefd met een zware hersenschudding en van alles niet kon. M was zo blij dat ik er was. Als ik dit nu schrijf ben ik weer zwaar ontroerd.
Uiteindelijk ging ik ook nog met Jodi, een vrouw die Melanie in Arizona had opgevangen nadat Peter (M’s man) was overleden, in een splinternieuwe Mercedes naar Zuid-Duitsland waar Melanie optrad op een festival.
Zie foto hierboven waar ik alle drankjes draag die Melanie wil drinken. Ik liet niemand anders die drankjes dragen. Moet hier erg om lachen….
De tijd met Melanie en Beau waren reuze helend voor me. Het verdriet dat ik voelde verdween.
Nu ben ik vanavond op oudejaar 2012 alleen. En ik heb er zin in.

apr23

Voorlezen in De Valreep

Geplaatst op door
Standaard

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het was een koude, winderige zonnige dag toen ik voorlas in De Valreep maar het publiek was stil, luisterde intens en klapte. Het was een mooie middag.

Was je er niet bij? Herkansing 11 juli in Het Einde van de Wereld.

apr11

Lente 2012

Geplaatst op door
Standaard

Het mooiste jaargetijde vind ik toch altijd weer de lente. Ik kan er zo naar uitkijken als alles weer bloeien gaat. Als eerste natuurlijk in mijn tuin.

Vorig jaar heb ik er weinig van gemerkt, mijn hoofd zat in duister en mijn hart voorvoelde hoe het zou breken maar dit jaar geniet ik volop van al het schoons.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

jan28

Ik ben trots

Geplaatst op door
Standaard

Er zijn van die vragen in het leven die beginnen met Wat zou je doen als….

Een vraag uit mijn kindertijd die ik me mijn hele leven ben blijven afvragen:

Wat zou je doen als de Nazi’s weer alle Joden wilden vermoorden? Zou je je huis open stellen en Joden helpen onderduiken of zou je net doen alsof je niets zag? Ieder mens wil graag een held zijn, ik tenminste en ik zou natuurlijk in het verzet gaan en een plek zoeken waar ik Joden kon laten onderduiken of ze helpen die plek te vinden.

Wat zou je doen als je vriendin een ongeluk kreeg en hersenletsel had opgelopen, niet meer kon praten of lopen? Zou je bij haar blijven?

Wat zou ik doen als ik een ongeluk kreeg?

Dat vroeg ik me af als ik las van mensen die een ongeluk hadden gehad waarbij ze ernstig gewond waren en die door pure wilskracht hun letsel overwonnen. Of misschien niet overwonnen hadden want hoe overwin je een dwarslaesie maar die hard gewerkt hadden aan hun revalidatie.

Ik heb altijd gedacht dat ik bij de pakken neer zou gaan zitten.

Gister bedacht ik me, al is mijn ongeluk klein te noemen dat ik deed wat ik niet dacht dat ik doen zou en dat ik trots ben.

Na mijn ongeluk was ik bang. Bang om te lopen, bang om te fietsen, bang om auto te rijden, bang om mijn hoofd achterover te doen, bang om op één been te staan, bang om het kruispunt Beethovenstraat/Appololaan over te steken, bang dat ik mijn hersens nooit meer goed zou kunnen gebruiken, bang een keerpunt te maken bij de borstcrawl.

Ik heb al die angsten één voor één aangepakt. Ik ben onder begeleiding weer de straat op gegaan, onder begeleiding weer gaan fietsen, ik ben (na maanden), onder begeleiding het kruispunt over gelopen tot ik het weer fietsend durfde, ik ben onder begeleiding weer auto gaan rijden.

Ook heb ik een paar maanden lang een paar keer per weer intensieve fysiotherapie gevolgd en pijn geleden door de oefeningen die ik moest doen. Die oefeningen deed ik braaf thuis, ik kon mijn nek steeds beter bewegen met steeds minder pijn. Ik heb mijn dagelijkse twee maal een kwartier rust genomen, al was dat zo’n beetje het moeilijkste wat ik kon doen.

Door alles wat ik ondernomen heb voor mijn herstel ziet het er nu naar uit dat ik  geen blijvend letsel heb opgelopen.

Ik heb mijn angsten onder ogen gezien en gedaan wat ik kon doen.

Ik ben trots op mezelf.

En zo is het.

jan4

Haat is een harnas

Geplaatst op door
Standaard

Haat is een harnas. Een mijn hele lijf omsluitend harnas. Mijn benen zijn bedekt onder een stevige laag staal, met scharnieren bij mijn enkels en mijn knieën zodat ik kan bewegen en kan lopen en het net lijkt alsof er niets aan de hand is. Het staal loopt door tot mijn liezen, over die zwakke plek draag ik een maliënkolder van dicht opeen geklonken metalen ringetjes die mij beschermen tegen snij en steekwonden.
De maliënkolder is zwaar. Het gewicht van de haat maakt het mij onmogelijk lichtvoetig te zijn. Over de maliënkolder  draag ik een harnas gesmeed door de smid van haat die in de hel woont. Haat bedekt mijn gezicht met een gezichtsharnas. Daaronder draag ik de kap van de maliënkolder. In het gezichtsharnas zitten twee gaten voor mijn ogen, ik zie de wereld door de ringen van haat. Voor mijn mond en neus heeft het gezichtsmasker twee gaten uitgespaard waardoor ik ademen kan. De maliënkolder van haat laat lucht door, maar houdt de haat binnen. Daar zit ik in gevangen.

Liefde is ook een harnas, een harnas van licht, van lucht, van warme lucht, van frisse lucht, van lucht die ideeën aanvoert,  van lichtheid die me overal heen voert, liefde draagt geen gezichtsmasker, liefde geeft vrijheid, het harnas van de liefde beperkt me niet, het is niet zwaar zoals het harnas van de haat.

Elke morgen en elke avond ben jij het eerste en het laatste aan wie ik denk. Ik denk aan je liefde voor mij en hoe die weer verdween, en ik denk aan alle intimiteiten die we samen deelden. Aan alle lieve woordjes die je voor me had en die ik voor jou had, en waar niemand weet van had. Nooit meer zal ik bepaalde woordjes gebruiken, nooit weer zal ik je troosten, niemand weet meer van alles waar ik van hield in jou. Mijn hoop is de bodem ingeslagen, onder mijn voeten weggegrist, de hoop dat jij hier zou zijn als ik het huis uitging.